Το deja vu των Pet Shop Boys και η γλύκα των Saint Etienne

Η μέρα ξεκίνησε με τον ήλιο να πέφτει κατακόρυφα πάνω στην Πλατεία Νερού και κατέληξε να θυμίζει οικογενειακή γιορτή για όσους μεγάλωσαν με τη βρετανική ποπ των ’90s. Από τους Saint Etienne μέχρι τους Pet Shop Boys υπήρχε η αίσθηση μιας μεγάλης μουσικής διαδρομής που ένωνε διαφορετικές γενιές, παλιούς φίλους, πρώτους έρωτες και τραγούδια που επιμένουν να ακούγονται ίδια, ενώ εμείς έχουμε αλλάξει σχεδόν ολοκληρωτικά. Μια αίσθηση που δεν αποσυντονίστηκε ευτυχώς από το live του Gramatik κάπου στο ενδιάμεσο.

Τα καλύτερα τραγούδια τα χορεύεις μέσα στο γκαίλι

«Θέλω να τελειώσουν τα στόρις γάμων και στόρις συναυλιών στο γκαίλι». Η Ελένη, φημισμένη διασώστρια ντοπιολαλιάς, είναι κάθετη ακόμη και όταν μας ξεκαθαρίζει, τι γκαίλι τι καρκατζίλι, το θέμα είναι το ίδιο. Όταν σε φλογοβολάει ο ήλιος κατακόρυφα, δεν αρχίζεις τα κουνήματα αλλά τρέχεις και κρύβεσαι στη σκιά. Ε αυτό το Σάββατο, εγώ, εμείς, κάναμε το αντίθετο.

I’ve never felt so good I’ve never felt so strong Nothing can stop us now

Προσπερνάω το ποιος μέγας νους αποφάσισε να βγάλει την τάξη του ’86, ντάλα μεσημεροαπόγευμα, μέσα στο βαθύ καρκατζίλι- από τον θεό της αυθεντικής κλασάτης ποπ να το βρει- και δηλώνω πως ήμουν στην ώρα μου εκεί. Και ακόμη πιο πριν.

Who do you think you are? / You tried to push me a bit too far, / and every day sees another scar. / Oh tell me, who do you think you are?

Αν φτιάξω μια χρυσή πεντάδα με τις πιο αγαπησιάρικες μου συναυλίες η πρώτη εμφάνιση των Saint Etienne στην Ελλάδα, στο Ρόδον Club, εκείνο το άλλο Σάββατο- αυτό της 16ης Απριλίου 1994- θα είναι σίγουρα μέσα. Πολλές φορές όταν θέλει το μυαλό μου να ξεκουραστεί επιστρέφει μόνο του, πίσω, σε εκείνη τη βραδιά με τη Φώφη, το Γιώργο, τη Χρύσα και τα άλλα παιδιά, ένα μπουκέτο χαράς, στριμωγμένο και αιώνια ευτυχισμένο κάπου στο κέντρο, μπροστά στη σκηνή. Περιόδευαν τότε με το άλμπουμ Tiger Bay και είχαν ήδη κυκλοφορήσει ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ που έχει βγάλει ποτέ η βρεττανική ποπ, το Fox base Alpha. Είχαν έρθει με τον αέρα της επιτυχίας του “Like a Motorway” και “Pale Movie”- και με εκείνη τη σπάνια αίσθηση πως κάτι όμορφο είχε έρθει στην πόλη.

She wears sad jeans / torn at the waistband. / Her pretty face / is stained with tears. / And in her right hand / she clasps a letter; / I know this means / that he has gone. /

Ήταν η εποχή που οι Saint Etienne ήταν στα σούπερ πάνω τους. Ήταν η εποχή που η Sarah Cracknell κυκλοφορούσε στις σκηνές με λευκό μίνι φόρεμα, ψηλοτάκουνες δερμάτινες μπότες και λευκά φτερά μπόα απλωμένα στα χέρια της. Ήταν η εποχή που η δροσιά της φωνής της μπορούσε να διαλύσει και το πιο αποτρόπαιο γκαίλι του κόσμου. Ήταν η εποχή που κατάλαβα πως θα τους αγαπούσα για πάντα- παράφορα, με κάθε κριαρίστικη υπερβολή.

Only love can break your heart /Try to be sure right from the start Yes, only love can break your heart / But if your world should fall apart

Δεν πρόδωσα ποτέ τον όρκο μου. Ειδικά σε αυτή την τελευταία τους περιοδεία – όπως οι ίδιοι ανακοίνωσαν βδομάδες πριν. Ξέρω πως θα έχεις ακούσει ήδη πως το λευκό μίνι έχει αντικατασταθεί με τζιν μαύρο παντελόνι και πως τα φτερά χάθηκαν μέσα σε λαμπερές πούλιες και μαύρα πουκαμισοσακάκια (hot, hot, φώναζε αλλά ούτε μια στιγμή δεν το έβγαλε). Ναι, ξέρω πως κάποιος καλοθελητής στα πρόλαβε, η φωνή πάλευε να ανέβει και σπανίως τα κατάφερνε. Ναι ξέρω, ξέρω αλλά δεν με νοιάζει. Γιατί σε αυτές τις συναυλίες άλλα πράγματα έχουν σημασία. Οι τρακόσιοι της Σάρας τα παράτησαν όλα για να είναι εκεί, τόσο νωρίς, μέσα στην τόση ζέστη.Έγιναν μια μεγάλη αγκαλιά, ένας ανθισμένος κήπος. Χόρεψαν, χαμογέλασαν διάπλατα, συγκινήθηκαν – ναι υπήρχε και μπόλικο από αυτό και λύσαξαν να ανεβάζουν στόρις

All of his friends have been wondering/ Why he spent so long with her/ He’s so dark and moody/ She is his sunshine girl/ La-la-la-la-la-la-la, la-la-la-la, la-la-la-la-la

«Ούτε η οικογένεια τους δεν τους έχει αποθεώσει τόσο», μου στέλνει μήνυμα η Sophie B. και σκάω στα γέλια. Για την ιστορία, να συμπληρώσω πως το set list ήταν χορταστικό (και ας ξέχασαν το You’re in the bad way και hug my soul), το φωτογραφικό άλμπουμ που παίζει πάντα στα wall τους ήταν και πάλι άψογο και πως τελικά δεν κατάφερα να μάθω τι στο καλό γύρευαν εκεί τα δύο δεκαεξάχρονα που χόρευαν και τραβούσαν φωτογραφίες σαν να μην υπάρχει αύριο – η ελπίδα έρχεται, τελικά, εκεί που δεν το περιμένεις.

He’s on the phone and she wants to go home/ shoes in hand, don’t make a sound, it’s time to go

Μετά βγήκε ο Gramatik. Άστοχη επιλογή. Με ποια ακριβώς λογική κόλλαγε το electro funk break beat του Σλοβένου αυτή τη μέρα, μόνο ο μέγας νους που λέγαμε θα μπορούσε να μας πει. Εξακολουθώ να πενθώ το ιδανικό σχήμα Sofi Tukker / Pet Shop Boys που δεν είδαμε ποτέ γιατί έγινε η πανδημία . Παρεπιπτόντως αυτούς ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ; Ήρεμα ρωτάω! – Δημήτρης Πάντσος

Αμάρτησε μαζί μου και έλα

Οι Pet Shop Boys θα άρχιζαν εννιάμιση, τελικά βγήκαν στις 21:45 και σε αυτό το διάστημα της αναμονής είχαμε την ευκαιρία να αρχίσουμε να σχολιάζουμε (όσοι είχαμε έρθει και το 2022 στην πλατεία Νερού), ότι κάπως όλο το σκηνικό μάς φαίνεται ίδιο. Η ουκρανική σημαία στην οθόνη, τα φώτα του δρόμου στη σκηνή… μέχρι που βγήκαν και οι δύο μαζί με τους μουσικούς τους και διαπιστώσαμε ότι ακόμα και τα ρούχα είναι τα ίδια που φορούσαν στην Dreamworld-The Greatest Hits Live Tour τους, τέσσερα χρόνια πριν.

Ο Neil Tennant και ο Chris Lowe ξεκίνησαν και με τα ίδια τραγούδια ακριβώς το setlist τους, με την ίδια σειρά, τελείωσαν και πάλι με το “West End Girls” και το “Being Boring” και η μόνη διαφορά ήταν ότι κάπου ενδιάμεσα πρόσθεσαν εννέα διαφορετικά tracks και η συναυλία είχε διάρκεια ένα δίωρο.

Και όμως, λίγο μας ένοιαξε όλο αυτό, γιατί αυτοί οι φλεγματικοί Βρετανοί, έχουν τόσες επιτυχίες στο τσεπάκι τους, που και κάθε βράδυ να τις παίζουν όλες σε λούπα, πάλι θα μας κάνουν να χορέψουμε, να νοσταλγήσουμε και να νιώσουμε όπως τότε, στα νιάτα μας που όλα ήταν πιο ανέμελα και είχαμε πραγματικά το καλοκαίρι στην καρδιά μας. Έχουν αυτό το μαγικό κοκαλάκι της νυχτερίδας, που ακόμα και μέσα από τις μικρές αστάθειες στη φωνή του Neil, ακόμα και με τις κάπως πιο υποτονισμένες και αργές εκτελέσεις των hyper dancing διασκευών τους, καταφέρνουν να δημιουργούν ένα κλίμα απόλυτης ευφορίας.

Προσωπικά -παρ’ ότι κάποια κομμάτια όπως το το “A New Bohemia” ή το “Jealousy” έδωσαν έναν πιο χαλαρό τόνο ξεκούρασης- μου άρεσε που θυμήθηκα και τις πιο τρυφερές και συναισθηματικές στιγμές τους και ας υπήρχαν γύρω μου αρκετοί που διψούσαν για pure χορό. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι ναι μεν μπορεί να έχουν επισκεφθεί αρκετές φορές την Αθήνα από το 2000 μέχρι σήμερα, αλλά υπάρχουν πολλοί που δεν είχαν την ευκαιρία να τους δουν ποτέ ή τους έχουν δει μόνο μία φορά και κάθε live τους λειτουργεί σαν μία ευκαιρία να τους ανακαλύψουν και να ξεσαλώσουν. Το κατάλαβα αυτό κοιτώντας το κοινό γύρω μου. Όπως και να ‘χει, μόνο που ακούς την εισαγωγή και το σκάσιμο του “It’s a sin”, όσες φορές και να συμβεί αυτό, τα ξεχνάς όλα και η τρίχα σηκώνεται κάγκελο. Επίσης, δεν κατάλαβα ποτέ πώς πέρασαν δύο ώρες, οπότε αυτό από μόνο του κάτι λέει. – Αντιγόνη Πάντα-Χαρβά.