Από δύο διαφορετικούς μετεωρολόγους υπογράφεται το φετινό αθλητικό καλοκαίρι. Εκ διαμέτρου αντίθετα σκηνικά: κοσμοχαλασμός στο μπάσκετ, ήρεμες, σχεδόν γαλήνιες θάλασσες στο ποδόσφαιρο.
Στο μπάσκετ, τα πάντα κινούνται σε ρυθμούς «υπερθέρμανσης». Επενδύσεις, μεταγραφές, φιλοδοξίες που ξεπερνούν τα στενά ελληνικά όρια και αγγίζουν την ευρωπαϊκή για να μην πω την… υπερατλαντική ελίτ. Κινήσεις με ισχυρό συμβολισμό, αλλά και με μεγάλο οικονομικό ρίσκο. Το χρήμα ρέει άφθονο, σχεδόν… προκλητικά (σοκαριστικά σίγουρα), σε μια αγορά που αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς δεν υπάρχει ένας που να μην αναρωτιέται, να μην προβληματίζεται, αν μπορεί να το υποστηρίξει σε βάθος χρόνου.
Γιατί, ας μην κρυβόμαστε: τα χρήματα που πέφτουν στο μπάσκετ δεν πρόκειται να αποσβεστούν. Όχι απλώς σύντομα. Αλλά, πιθανότατα, ποτέ. Τουλάχιστον όχι με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα της Euroleague και της εγχώριας αγοράς. Ας κατακλύζονται οι εξέδρες του T Center, του νέου ΣΕΦ από τον χειμώνα, στο Παλατάκι, στο Αλεξάνδρειο, άντε και στη Sunel Arena. Με τις εισπράξεις από τα εισιτήρια, τα (έστω ενισχυμένα χάρη στη νέα πλατφόρμα Αλαφούζου) τηλεοπτικά συμβόλαια και τα περιμετρικά οφέλη, δεν προκαλείται ούτε ισοζύγιο των πλουσιοπάροχων αμοιβών των παικτών, των τεράστιων εκταμιεύσεων των ΚΑΕ και, κατά κύριο λόγο βεβαίως, Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού, ΠΑΟΚ, Άρη.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι επενδύσεις είναι λάθος. Σημαίνει όμως ότι είναι επενδύσεις κύρους, επιρροής και φιλοδοξίας όχι επιχειρηματικής λογικής με την παραδοσιακή έννοια. Και κάπου εδώ γεννάται η βασική ανησυχία: μήπως όλο αυτό σκάσει σαν σαπουνόφουσκα.
Όχι αύριο. Ούτε απαραίτητα σύντομα. Αλλά σε έναν κύκλο όπου ο ενθουσιασμός θα υποχωρήσει και η πραγματικότητα θα απαιτήσει ισορροπία. Το ελληνικό μπάσκετ έχει ξαναζήσει κύκλους υπερβολής. Το ερώτημα είναι αν αυτή τη φορά έχει μάθει κάτι από αυτούς.
Όχι σε εφαλτήριο αλλότριων στόχων
Ένας λόγος παραπάνω σ’ αυτή τη φάση αναγέννησης της Θεσσαλονίκης, τάσης αναβίωσης της αυθεντικής «Μητρόπολης του ελληνικού μπάσκετ». Της εποχής που η Ελλάδα λάτρεψε το άθλημα, κάνοντάς του αναγωγή σε «εθνικό σπορ», χάρη στο Ευρωμπάσκετ του ’97, στον Άρη του Γκάλη, του Γιαννάκη, στον ΠΑΟΚ του Φασούλα, του Μπάνε και του «Μάτζικ».
Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, διαφαίνεται η δυνατότητα να δημιουργηθεί ένας δεύτερος, ουσιαστικός πόλος από Βορρά, απέναντι στη διαρχία του κέντρου. Ένας ανταγωνισμός που δεν θα βασίζεται μόνο στην παραδοσιακή, σχεδόν «ανίατη» διαμάχη των δύο αιωνίων. Αλλά σε κάτι πιο υγιές: στη διεύρυνση της βάσης, στην ενίσχυση του ενδιαφέροντος, στην αναβάθμιση του προϊόντος.
Η αγωνιστική άνθιση Άρη και ΠΑΟΚ με νέα κεφάλαια, νέα πρόσωπα, νέα οράματα είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη των τελευταίων ετών. Δεν μας συγκινεί ως ρομαντική ιδέα, αλλά αποτελεί μια σίγουρη προοπτική η οποία έρχεται για να αποτυπωθεί άμεσα στα παρκέ.
Όμως αυτό δεν γίνεται με συντομεύσεις. Το να πέσει το χρήμα με τη σέσουλα για ένα ή δύο χρόνια, όσο εντυπωσιακό κι αν είναι, δεν αρκεί. Ο ισχυρός ανταγωνισμός δεν αγοράζεται. Χτίζεται. Με επιμονή, με υπομονή, με σωστές δομές, με επενδύσεις σε υποδομές, σε ανθρώπους, σε κουλτούρα.
H Θεσσαλονίκη θέλει και μπορεί να επιστρέψει πραγματικά στο προσκήνιο. Επιβάλλεται όμως να αντέξει στο χρόνο. Να μην παρασυρθεί από την ανάγκη για άμεσο αποτέλεσμα. Να μην «καεί» μέσα στην ίδια της τη φιλοδοξία. Και, το σπουδαιότερο: Να μην αποτελέσουν ο Άρης και ο ΠΑΟΚ, οι κινήσεις των σπουδαίων επενδυτών τους, εφαλτήρια προς ικανοποίηση άλλων στόχων… Λέμε τώρα…
Γιατί το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει ανάγκη από μια πυροτεχνική αναλαμπή. Έχει ανάγκη από διάρκεια.
«Αιώνιοι» και στα ποδοσφαιρικά μεταγραφικά
Στον αντίποδα, το ποδόσφαιρο μοιάζει τουλάχιστον προς το παρόν, καθότι ο Αύγουστος είναι συνήθως «καυτός» μεταγραφικός μήνας, ιδίως ως προς τις… συνήθειες Ολυμπιακού να κινείται σε πιο χαμηλούς τόνους. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι επικρατεί θερινή ραστώνη. Αντίθετα, ο Παναθηναϊκός θέλοντας και μη έχει ήδη προβεί σε ένα κάρο κινήσεις, με βέβαια προμηνύματα και για ανάλογη συνέχεια, αφού να τώρα π.χ., η ατυχία του Ίνγκασον ανοίγει νέες ανάγκες για την κεντρική αμυντική του ζώνη, η οποία ούτως ή άλλως και πριν από τον τραυματισμό του Ισλανδού χρειαζόταν… «μπετονάρισμα».
Ο Ολυμπιακός κλασικά κι αυτός κάνει μεταγραφές και θα κάνει κι άλλες, ετοιμάζοντας και (τουλάχιστον μία) έκρηξη βόμβας, η πρωταθλήτρια ΑΕΚ έχει τον κορμό της και προχωρά σε ενισχυτικές, τις πλέον απαραίτητες προσθήκες και ο ΠΑΟΚ έχει περάσει σε μια φάση «ρεκτιφιέ». Νέος προπονητής, νέα «μυαλά» 40άρηδων ποδοσφαιράνθρωπων (Βιεϊρίνια, Μάτος) και το μεγάλο ζητούμενο της «ψαριάς» στα δίχτυα της αναζήτησης βηματισμού της ομάδας στην μετά Λουτσέσκου περίοδο.
ΑΕΚ: Αγνοείται συστηματικά βασική ανάγκη της
Ωστόσο για μένα υπάρχουν ζητήματα, αν θέλετε στρατηγικές επιλογές που προκαλούν ερωτήματα: Θα αναφερθώ στην ΑΕΚ, για παράδειγμα, που εξακολουθεί να κινείται με έναν τρόπο που ξενίζει σε συγκεκριμένες θέσεις. Η μη ενίσχυση στα άκρα της άμυνας δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Αντιθέτως, επαναλαμβάνεται με… συνέπεια που προκαλεί απορία.
Στην ΑΕΚ δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί προκρίνεται η λύση του «κατά συνθήκη» ακραίου μπακ, με τον Γκεοργκίεφ να καλύπτει ρόλους που δεν είναι οι φυσικοί του, την ίδια στιγμή που αρκετά συνεχόμενα καλοκαίρια η Ένωση «επιμένει» να μην διορθώνει τις αδυναμίες της στην ακραία οπισθοφυλακή της!
Όταν ο Ρότα έχει εξελιχθεί, έχει δώσει πράγματα, αλλά μοιάζει να έχει φτάσει κοντά στο… ρετιρέ των δυνατοτήτων του. Ο Πήλιος προσπαθεί, αλλά δεν μπορεί να σηκώσει μόνος του το βάρος. Και ο Πενράις, μέχρι στιγμής, δεν έχει δικαιολογήσει τα χρήματα που δαπανήθηκαν για την απόκτησή του. Σε αυτό το επίπεδο, οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Και η ΑΕΚ δείχνει να τις αφήνει εκκρεμείς! Η ΑΕΚ του σοβαρού στρατηγικού σχεδιασμού του επιτυχημένου τετραγώνου Ριμπάλτα- Νίκολιτς-Λυσσάνδρου και, φυσικά, Ηλιόπουλου, μοιάζει να αγνοεί συστηματικά μια βασική ανάγκη: τα άκρα της άμυνας. Δεν είναι φετινό το πρόβλημα. Είναι επαναλαμβανόμενο. Και πλέον δεν μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση.
