Σήμερα πολλοί περιμένουν από τους ποπ καλλιτέχνες να παίρνουν δημόσια θέση. Και ίσως δικαίως. Η εποχή το απαιτεί. Οι Pet Shop Boys όμως έκαναν πάντα κάτι διαφορετικό. Ξεκαθάριζαν πως η ποπ μπορεί να μιλήσει για σοβαρά πράγματα χωρίς να χάνει την ελαφράδα της, την απόλαυσή της. Απέδειξαν πως η ποπ μπορεί να είναι ευφυής χωρίς να γίνεται ελιτίστικη ή διδακτική και να παραμένει διαχρονική χωρίς να εγκλωβίζεται στη νοσταλγία. Τα τραγούδια τους έκρυβαν μερικά από τα πιο κομψά ρεφρέν που γράφτηκαν ποτέ όπως και μικρές ιστορίες που δεν υπαγόρευαν συμπεράσματα. Άφήναν τον ακροατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Οι στίχοι του Neil Tennant μιλούσαν για τις ταξικές διαφορές, τον καταναλωτισμό, την εξουσία, τη θρησκεία, το φύλο, την ομοφοβία, το AIDS, το φόβο, την επιθυμία, τη μοναξιά των μεγαλουπόλεων. Και όλα αυτά χωρούσαν μέσα σε τραγούδια, λουσμένα με synths, που κυρίως χορεύονταν. Και αυτό ίσως ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο τους στην υπέροχη ιστορία τους.
Τραγούδια που έλεγαν περισσότερα απ’ όσα φαινόταν
Opportunities (Let’s Make Lots of Money) (1985)
Ένα από τα πιο παρεξηγημένα τραγούδια τους. Πολλοί το άκουσαν ως ύμνο στον πλουτισμό. Είναι το ακριβώς αντίθετο. Μια σατιρική ματιά στη θατσερική δεκαετία, στον νεοφιλελευθερισμό και στην ιδέα ότι η αξία του ανθρώπου μετριέται από το χρήμα, στίχοι που ουσιαστικά κοροϊδεύουν το επιχειρηματικό success story των ’80s.”I’ve got the brains, you’ve got the looks…”
West End Girls (1986)
Στην πρώτη τους τεράστια επιτυχία με το clip που ακόμη συγκινεί τόσο με την urban αισθητική του, περιγράφουν μια ιστορία για το Λονδίνο, τις κοινωνικές ανισότητες και τη δύσκολη ζωή στις πόλεις.
It’s a Sin (1987)
Mια προσωπική εξομολόγηση για τις ενοχές που γεννά η αυστηρή καθολική ανατροφή. Τραγούδι που έγινε αμέσως ένας από τους βασικούς ύμνους της LGBTQ+ κοινότητας.
Shopping (1987)
Σχεδόν ξεχασμένο σήμερα από τους πολλούς. Καθόλου από μας τους λιγότερους. Μιλά ευθέως για τις ιδιωτικοποιήσεις της κυβέρνησης Θάτσερ. Είναι ίσως το πιο ανοιχτά πολιτικό τραγούδι που έγραψαν ποτέ.
King’s Cross (1987)
“Only last night I found myself lost/ By the station called King’s Cross Dead and wounded on either side/ You know it’s only a matter of time/ I’ve been good and I’ve been bad / I’ve been guilty of hanging around”. Κυκλοφόρησε λίγο πριν από την κρίση του AIDS και απέκτησε με τα χρόνια μια σχεδόν προφητική διάσταση.
Left to My Own Devices (1988)
Αν πολιτική είναι ο τρόπος που ζούμε αυτό είναι ένα από τα βαθιά πολιτικά τους κομμάτια. Ένα σχόλιο πάνω στον σύγχρονο άνθρωπο, τη μοναξιά, την επιθυμία και τη φαντασίωση. Ένα πορτρέτο της αστικής αποξένωσης.
Being Boring (1990)
Το για τους περισσότερους από τους φανς, απόλυτο αριστούργημά του γκρουπ, δεν μιλάει μόνο για τη φιλία και τη νεότητα. Κυρίως είναι ένα τραγούδι-μνημόσυνο για μια γενιά που χτυπήθηκε από το AIDS- χωρίς να το κατονομάζει. Ένα από τα από τα σημαντικότερα και πιο θλιμένα χορευτικά ποπ τραγούδια όλων των εποχών είχε την τύχη να συνοδεύεται και από το masterpice clip του απίθανου Bruce Weber.
Can You Forgive Her? (1993)
Μη σε μπερδεύει ο τίτλος, το τραγούδι μιλά για την κοινωνική πίεση, την ταυτότητα και την αδυναμία να ζήσει κανείς όπως πραγματικά θέλει.
Go West (1993)
Οκ δεν είναι δικό τους- το χρεώνουμε στους Village People από το ακόμη πιο μακρινό 1979 . Αλλά είναι μια καθαρή δική τους (πολιτική) επιλογή να το διασκευάσουν . Δεν είναι τόσο πανηγυρικά απλό όσο ίσως νομίζεις. Στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο ειρωνικό. Μιλά για την ουτοπία, το όνειρο μιας καλύτερης κοινωνίας και την απογοήτευση όταν οι μεγάλες υποσχέσεις δεν εκπληρώνονται. Η χρήση του τραγουδιού από την LGBTQ+ κοινότητα του έδωσε ακόμη μία πιο χαρακτηριστική διάσταση.
Metamorphosis (2002)
Ένα τραγούδι για το coming out. Δηλαδή για τη στιγμή που σταματάς να ζεις σύμφωνα με τις προσδοκίες των άλλων.
Integral (2006)
Ενα σχόλιο για την επιτήρηση, τις ταυτότητες και τον περιορισμό των ατομικών ελευθεριών στην εποχή μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Σήμερα ακούγεται πιο επίκαιρο από ποτέ. Τα βιομετρικά στοιχεία, οι κάμερες, τα προσωπικά δεδομένα, ο έλεγχος είναι πλέον κομμάτι μιας πραγματικότητας που ούτε καν τα αγόρια του πετ σοπ δεν θα μπορούσαν να προβλέψουν.
I’m with Stupid (2006)
Αναφέρεται εμέσως στη σχέση Μπους–Μπλερ και στην πολιτική εξάρτηση της Βρετανίας από τις ΗΠΑ. Απολαυστική πολιτική σάτιρα από το πουθενά. Στο κλιπ πρωταγωμιστούν οι γίγαντες της αγγλικής κωμωδίας David Walliams and Matt Lucas aka δυμιουργοί των Little Britain και Come Fly With Me.
Love Is a Bourgeois Construct (2013)
Ένας υπέροχος τίτλος σε ένα τραγούδι που παίζει με τη μαρξιστική θεωρία και ταυτόχρονα σατιρίζει τον τρόπο που η καπιταλιστική κοινωνία εμπορευματοποιεί ακόμη και αυτόν τον έρωτα.
