Υπάρχουν νύχτες που αρνούνται να τελειώσουν. Νύχτες που η τελευταία εικόνα δεν πέφτει μαζί με τους τίτλους τέλους, αλλά συνεχίζει να ζει στις κουβέντες που ακολουθούν, στα βλέμματα που ανταλλάσσονται, στους ανθρώπους που μένουν λίγο ακόμη μαζί κάτω από τον ίδιο ουρανό.
Μία τέτοια νύχτα ζήσαμε φέτος στην Ανάφη.
Κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια, μπροστά από τη θάλασσα, στην κατάμεστη αυλή της Μαργαρίτας, όταν ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μοιράστηκε μαζί μας τη νέα του ταινία, This That Keeps On / a personal archaeology. Ένα έργο που βρίσκεται ακόμη σε διαμόρφωση και που έδωσε στο κοινό του φεστιβάλ μια σπάνια ευκαιρία να βρεθούμε όχι μπροστά σε ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα, αλλά μέσα στην ίδια τη διαδικασία της προσωπικής του δημιουργίας.
Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου έχει αφιερώσει το έργο του στην εξερεύνηση του σώματος ως φορέα μνήμης, επιθυμίας και μεταμόρφωσης. Στη νέα αυτή ταινία, ο χορός και ο κινηματογράφος δεν λειτουργούν ως δύο ξεχωριστές τέχνες που απλώς συνυπάρχουν. Η κάμερα δεν καταγράφει μια περφόρμανς, αλλά γίνεται μέρος της. Η κίνηση αποκτά κινηματογραφικό χρόνο και ο κινηματογράφος αποκτά τη σωματικότητα και τη ζωντάνια της θεατρικής σύλληψης, δημιοργώντας μια νέα κινηματογραφική υβριδική γλώσσα που γεννιέται ακριβώς μέσα από αυτή τη διαρκή συνομιλία.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται κάτι που μας αφορά βαθιά ως φεστιβάλ. Η φετινή θεματική με σημείο εκκίνησης την ερώτηση, How Soon Is Now?, είναι μια προτροπή για την γενικότερη αναθεώρηση του πώς κατοικούμε το παρόν. Για το πώς δημιουργούμε χώρους συνθήκες όπου οι άνθρωποι συναντιούνται πραγματικά. Πιστεύουμε πως ένα φεστιβάλ δεν είναι απλώς ένα πρόγραμμα προβολών. Είναι ένας τόπος ανταλλαγής. Ένας τόπος όπου ο κινηματογράφος συνομιλεί με τον χορό, τη μουσική, τη λογοτεχνία και τις εικαστικές τέχνες. Όπου διαφορετικές μορφές έκφρασης συνυπάρχουν ισότιμα, εμπνέουν η μία την άλλη και ανοίγουν νέους τρόπους να βλέπουμε τον κόσμο. Και, πάνω απ’ όλα, ένας τόπος όπου οι δημιουργοί δεν παρουσιάζουν απλώς το έργο τους, αλλά το μοιράζονται.
Μετά την προβολή, η συζήτηση συνεχίστηκε στην αυλή της Μαργαρίτας, ένα από τα πιο αγαπημένα σημεία συνάντησης του νησιού, εκεί όπου σχεδόν κάθε μεσημέρι βρίσκει κανείς τους παλιούς θαμώνες της Ανάφης. Η ανταπόκριση του κόσμου υπήρξε συγκινητική. Οι ερωτήσεις, οι σκέψεις και οι παρατηρήσεις που μοιράστηκαν με τον δημιουργό αποτέλεσαν ένα πολύτιμο κομμάτι της βραδιάς. Για μια ταινία που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, αυτού του είδους ο διάλογος έχει ιδιαίτερη αξία, κάτι που και ο ίδιος ο Δημήτρης Παπαϊωάννου αναγνώρισε και εκτίμησε βαθιά.
Αυτή είναι και μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις ενός μικρού φεστιβάλ σε ένα μικρό νησί. Να δημιουργεί τις συνθήκες για αληθινές συναντήσεις. Να αφήνει χώρο για ερωτήσεις αντί για βεβαιότητες. Να υπενθυμίζει πως η τέχνη ολοκληρώνεται μόνο όταν μοιράζεται και πως ο κινηματογράφος, πάνω απ’ όλα, είναι μια συλλογική εμπειρία.
Ο Σταύρος Μαρκουλάκης, Head of Programme του Anafi International Film Festival
Η πραγματοποίηση αυτής της ξεχωριστής βραδιάς, αλλά και συνολικά του Anafi International Film Festival, γίνεται σε συνδιοργάνωση με τον Δήμο Ανάφης και την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Τους ευχαριστούμε θερμά που συνεχίζουν να πιστεύουν σε ένα φεστιβάλ που φέρνει σημαντικές φωνές του σύγχρονου πολιτισμού στην Ανάφη, ενθαρρύνει τη συνάντηση διαφορετικών τεχνών και δημιουργεί έναν ανοιχτό χώρο διαλόγου, ανταλλαγής και κοινότητας.
Γιατί, μάλλον, αυτό είναι που μένει. Οι άνθρωποι που συναντήθηκαν. Οι ιστορίες που ειπώθηκαν. Και οι αναμνήσεις που θα μείνουν χαραγμένες μέσα μας επανακαθορίζοντας το παρόν και το μέλλον μας.
