Στο ελληνικό μπάσκετ δεν αρκεί πλέον να δηλώνουν όλοι ότι σέβονται τους θεσμούς. Οι θεσμοί πρέπει και να φαίνονται ανεξάρτητοι. Και όταν τα ίδια ονόματα επανέρχονται διαρκώς στη δημόσια συζήτηση, τα ερωτήματα είναι αναπόφευκτα.
Ο πρόεδρος της ΕΟΚ, Βαγγέλης Λιόλιος, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας περιόδου έντονης αμφισβήτησης. Γύρω από το όνομά του επανέρχονται πρόσωπα που συνδέθηκαν διαχρονικά με τον Προμηθέα Πάτρας και στη συνέχεια απέκτησαν ή διατήρησαν σημαντικούς ρόλους στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ, όπως οι Γιώργος Μαυραγάνης, Ντίνος Σβερκούνος, Χρήστος Μήλας και Μάκης Γιατράς. Παράλληλα, στη δημόσια συζήτηση έχουν γίνει αναφορές και για σχέσεις με ανθρώπους της διαιτησίας, μεταξύ των οποίων και ο Ηλίας Κορομηλάς.
Το ζήτημα δεν είναι αν οι άνθρωποι αυτοί γνωρίζονται ή συνεργάστηκαν στο παρελθόν. Αυτό είναι φυσιολογικό σε έναν σχετικά μικρό αθλητικό χώρο. Το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό: όταν οι ίδιες προσωπικές και επαγγελματικές διαδρομές διασταυρώνονται ξανά και ξανά σε καίριες θέσεις, μπορεί να αισθάνεται ο φίλαθλος ότι δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή σκιά σύγκρουσης συμφερόντων;
Οι καταγγελίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, οι διαδικασίες που έχουν κινηθεί από αρμόδιες αρχές και οι δημόσιες αντιπαραθέσεις έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον στο οποίο η αξιοπιστία των θεσμών δοκιμάζεται. Και όσο οι απαντήσεις καθυστερούν, τόσο η δυσπιστία μεγαλώνει.
Η λύση δεν βρίσκεται στις διαρροές, στις προσωπικές επιθέσεις ή στις επικοινωνιακές ανακοινώσεις. Βρίσκεται στην πλήρη διαλεύκανση κάθε υπόθεσης από τα αρμόδια όργανα, με απόλυτη διαφάνεια και τεκμηρίωση.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο πρόβλημα για το ελληνικό μπάσκετ δεν είναι οι καταγγελίες. Είναι όταν οι σκιές παραμένουν περισσότερο από τις απαντήσεις
