Η αλήθεια είναι ότι η πρώτη μέρα του Ejekt Festival στο ΟΑΚΑ είχε σχεδόν όλα όσα περιμένεις από ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ. Δύο φρέσκα ονόματα (το ένα εγχώριο), ένα ιστορικό συγκρότημα της indie pop που παραμένει σπουδαίο και μία headliner που πάντα μετατρέπει τη σκηνή σε τελετουργία. Είχε όμως και μια μεγάλη αντίφαση που χτύπησε φλέβα.
Πολύ-πολύ νωρίς, με τον ήλιο να λιώνει την πίσσα στο τσιμέντο, βγήκε η δικιά μας Έλενα Λεόνη, η οποία είχε όλο τον ενθουσιασμό που χρειαζόταν για να βάλει τα λουλουδοφορεμένα νιάτα στο mood της Florence.
Αμέσως μετά η Holly Humperstone, έδειξε τον ενθουσιασμό της τονίζοντας πόσο χαρούμενη είναι που παίζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι τα λουλουδοφορεμένα νιάτα αδημονούσαν να νυχτώσει γρήγορα και να βγει η ιέρειά τους στη σκηνή.
Αυτή η διάθεση, δυστυχώς, από το κοινό συνεχίστηκε και με την εμφάνιση των Suede, οι οποίοι ανέβηκαν στη σκηνή του Ejekt με φόρα και προς στιγμήν με έκαναν να πιστέψω ότι θα παρασύρουν και τους υπόλοιπους. Αμ, δε! Τότε ξεκίνησε μία από τις χειρότερες ετεροντροπές που έχω νιώσει στη 50χρονη συναυλιακή μου καριέρα.
Ο Brett Anderson, έχει μία ιδιαιτερότητα. Στη σκηνή είναι ακούραστος και εκρηκτικός, είναι γοητευτικός, είναι σέξι, τρέχει ασταμάτητα, τραγουδάει με το ίδιο πάθος και την ίδια ένταση που είχε το 1994 και δίνει τα πάντα στο κοινό. Από την άλλη όμως, είναι και λίγο μουρμούρης (πάντα ζητάει να είμαστε πιο ένθερμοι και το τονίζει διαρκώς ανάμεσα στα τραγούδια), μόνο που στη συγκεκριμένη εμφάνιση, είχε απόλυτο δίκιο να το ζητάει. Ειλικρινά παίζει να ήμασταν το πολύ 500 άτομα που κάναμε χαμό στους Suede. Οι υπόλοιποι έμοιαζαν να περιμένουν απλώς τη Florence. Ήταν από αυτές τις φορές που νιώθεις ότι μια τόσο μεγάλη μπάντα παίζει μπροστά σε ένα ακροατήριο που δεν της αξίζει.
Όταν έφτασε η στιγμή του συναισθηματικού και ανατριχιαστικού “The Wild Ones”, που τόσο έχει σημαδέψει τα παιδιά που άκουγαν τους Suede από τα 90s, ο Brett ζήτησε από τον κόσμο να τραγουδήσει μαζί του. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Όλοι μιλούσαν μεταξύ τους εκτός από 10 άτομα που ούρλιαζαν τους στίχους (ανάμεσά τους κι εγώ). Οι υπόλοιποι 490 fans μάλλον ντράπηκαν να τραγουδήσουν δυνατά μέσα σε όλη αυτή την αδράνεια. Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει κοινό που πηγαίνει σε φεστιβάλ μόνο για τους headliners, αλλά στα πλαίσια της στοιχειώδους καλής συμπεριφοράς και του σεβασμού απέναντι στους υπόλοιπους καλλιτέχνες, τουλάχιστον ας μη μιλάει δυνατά όταν κάποιοι δίνουν πόνο στη σκηνή και κάποιοι άλλοι προσπαθούν να τους ακούσουν. Πάντως μπράβο στη μπάντα και στον Brett που ακόμη κι έτσι, ήταν καταπληκτικοί και γεμάτοι πάθος. Όχι, μπράβο.
Και μετά ήρθε η Florence Welch στη σκηνή του Ejekt μαζί με τη δική της μπάντα, τους The Machine. Ξυπόλητη, σχεδόν μυθική, με τη γνωστή θεατρικότητα που κάνει κάθε εμφάνισή της να μοιάζει περισσότερο με τελετή παρά με συναυλία. Ο ήλιος είχε πέσει, κάτι που βοήθησε πολύ στην έναρξη του σόου της, η οποία έμοιαζε όντως με τελετή μαγισσών στο Σάλεμ. Και μέσα σε όλο αυτό το κατανυκτικό, απόκοσμο ψάλσιμο και εκεί που αναρωτιόμασταν αν μας προσφέρει ως θυσία σε κάποια θεότητα, τα φώτα άναψαν, η μουσική έσκασε δυνατά και πετάχτηκαν σαν έξαλλα πνεύματα στη σκηνή η ίδια και οι τέσσερις χορεύτριές της. Ναι, ήταν μία πολύ εντυπωσιακή έναρξη, δεν θα το αρνηθώ. Και ήμασταν πολύ χαρούμενοι όλοι που τελικά δεν γίναμε θυσία.
Η Florence, η οποία εμφανίστηκε με ένα δαντελωτό διάφανο φόρεμα, έκανε αυτό που ξέρει να κάνει πολύ καλά και το σόου είχε τα πάντα. Χορό, σκοτεινή αισθητική, γκόσπελ κορυφώσεις, συγκίνηση και μια φωνή που παραμένει από τις πιο εντυπωσιακές της γενιάς της. Η Everybody Scream Tour έχει ήδη χαρακτηριστεί ως μια από τις πιο ατμοσφαιρικές περιοδείες της χρονιάς και θα το επιβεβαιώσω, ναι, είναι.
Το setlist ήταν πλούσιο, το «Ευχαριστώ Αθήνα» πρέπει να ακούστηκε τουλάχιστον 20 φορές (μπορεί να λέω και λίγες), είχε και πιο συναισθηματικές στιγμές, η ίδια πήγαινε σαν αερικό παντού επάνω και κάτω από τη σκηνή, έκανε κινήσεις θεατρικές σαν ιέρεια που τη δοξάζουν, κάναμε και μια θυσία στη Θεά Αθηνά (όχι εμάς, την αγάπη μας δώσαμε) χοροπήδησαν όλοι στο “Dog days are over”, όπως πάντα και γενικώς όλα όμορφα και όλα θερμά. Απλώς, θα πω τον καημό μου, μου έλειψε η ανατριχίλα των προηγούμενων εμφανίσεών της. Δεν ξέρω αν η υπερβολική θεατρικότητα έκοψε κάτι από το συναίσθημα ή αν απλώς είχα ξενερώσει από την αντιμετώπιση των Suede από το κοινό νωρίτερα, πάντως ένιωσα ότι κάτι ήθελα παραπάνω.
Σε γενικές γραμμές πάντως, η πρώτη μέρα του Ejekt ήταν πάρα πολύ δυνατή και η διοργάνωση άψογη, απλώς όταν ένα φεστιβάλ συγκεντρώνει τόσο διαφορετικές μουσικές προσωπικότητες, θα ήθελε κανείς και ένα πιο ετερόκλητο κοινό. Ένα κοινό που να φτάνει νωρίς, να ανακαλύπτει, να χειροκροτεί, να μη βλέπει τα συγκροτήματα πριν από τον headliner σαν υποχρεωτική αναμονή. Γιατί οι Suede δεν ήταν το ορεκτικό της βραδιάς, ήταν από μόνοι τους λόγος να βρεθείς στο ΟΑΚΑ.
