Κλείσιμο σε 10 δευτερόλεπτα..
Κλείσιμο
Κλείσιμο σε 10 δευτερόλεπτα..
Κλείσιμο
popaganda
popagandaΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ

Η Λάουρα Κοβέσι είπε αυτά που όλοι ξέρουμε

Η Ευρωπαία Εισαγγελέας ήρθε να μας δείξει πώς μας βλέπουν έξω, και η εικόνα δεν είναι ωραία. Αν η Ελλάδα θέλει να προχωρήσει, πρέπει να σκοτώσει τον μεταπολιτευτικό εαυτό της.

Κυβέρνηση φιάσκο 2.0

Από τα πλαστά απολυτήρια, μέχρι τις δηλώσεις του Μητσοτάκη στη Βουλή, τις τελευταίες ημέρες βιώνουμε (και πάλι) την απόλυτη κατρακύλα ως χώρα δικαίου.

Αυτό το Πάσχα ας ξαναβρούμε τις μυρωδιές της παιδικής μας ηλικίας

Η μυρωδιά απ’ το τσουρέκι που ψήνεται βάζει καρέκλες στο τραπέζι για όσους μας λείπουν. Κι η ευωδιά απ’ τα αγριολούλουδα προστατεύει τη σπασμένη καρδιά της μάνας Παναγιάς. Η επιστήμη πια επιβεβαιώνει την πανάρχαια σοφία της ανθρωπότητας.

Ο Χίτλερ, ο Τραμπ και το τροπάριο της Κασσιανής

Ενώ ο Τραμπ απειλούσε να πατήσει το κόκκινο κουμπί, η ανθρωπότητα θυμήθηκε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι κανένα κακό δεν θριαμβεύει ως ανθρώπινη μονάδα. Χρειάζεται την υπακοή χιλιάδων και τη σιωπή μυριάδων.

Απαγορεύουμε τα social… μέσα από τα social

Η κυβέρνηση αποφάσισε να σώσει τα παιδιά από τα social media και το ανακοίνωσε, φυσικά, μέσα από τα social. Γιατί τίποτα δεν περιγράφει καλύτερα την εποχή μας από μια απαγόρευση που ξεκινάει ως trend.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει και πάλι διαχείριση ζημιάς

Ο πρωθυπουργός μίλησε για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ζητώντας θεσμικές λύσεις, ψυχραιμία και εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, αλλά όσο ακούμε τι λέει, τόσο πιο καθαρά καταλαβαίνουμε τι αποφεύγει να πει.

Παιδί Τραύμα: Πώς ένα καλοκαιρινό drive στη Σαμοθράκη κατέληξε στο An Club

Μια υπόσχεση, ένα νησί, μια συναυλία. Και το Παιδί Τραύμα στο καλύτερο μέρος που θα μπορούσε να φανταστεί για να δώσει την καλύτερη συναυλία της ζωής του. Το πιστεύω.

Δίκη Τέμπη: Μία δίκη μόνο με 21 καρέκλες “δημοσιογράφων”

Με αφορμή τη δημόσια καταγγελία της δημοσιογράφου Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου, το ζήτημα των διαπιστεύσεων στη δίκη των Τεμπών δείχνει ότι η πρόσβαση στην αλήθεια είναι προνόμιο και όχι δικαίωμα.

Δευτέρα και ο Νίκος Μάνεσης συνεχίζει να ασκεί το επάγγελμα του δημοσιογράφου 

«Δεν έχουμε μεγαλύτερη αίθουσα και δεν είναι διαθέσιμο το Ολυμπιακό Στάδιο αυτή την περίοδο, τι να κάνουμε…» δήλωσε στην εκπομπή του το Σάββατο, για να το κάνει ακόμα χειρότερο την επόμενη μέρα, μιλώντας για "μαύρο χιούμορ".

Τέμπη: Μία δίκη-παρωδία που κόστισε 1,5 εκατομμύριο ευρώ

Στην πρεμιέρα της δίκης, το ελληνικό κράτος απέδειξε ότι το μόνο που έμαθε τρία χρόνια μετά την τραγωδία, είναι να σπαταλά εκατομμύρια σε φιέστες, αδυνατώντας να προσφέρει το στοιχειώδες, που είναι η αξιοπρέπεια και η αξιοπιστία.

48 ώρες στη Θεσσαλονίκη

Αν ξεχάσεις για λίγο την ταχύτητα της Αθήνας που αφήνεις πίσω σου, η προσγείωση στη συμπρωτεύουσα θα σε «απογειώσει».

Ποιος βγάζει λεφτά κάθε φορά που ένας πόλεμος είναι στα σκαριά;

Ένα από τα πιο παράξενα χαρακτηριστικά του σύγχρονου κόσμου είναι ότι η ανθρώπινη τραγωδία και η οικονομική ευκαιρία μπορούν να συνυπάρχουν στο ίδιο timeline.

Ανεκτίμητες γυναικοπαρέες

Αν είσαι γυναίκα, ξέρεις. Αν είσαι άντρας, ούτε μπορείς να φανταστείς τι ακούνε τα τραπεζοκαθίσματα στις συναντήσεις των «κοριτσιών» που έχουν μεγαλώσει παρέα.

BAFTA: Η λέξη που αρχίζει από “N”, το σύνδρομο Tourette και η ευθύνη του θεσμού

Την ώρα που ο Michael B. Jordan και ο Delroy Lindo παρουσίαζαν βραβείο, η N-word ακούστηκε δυνατά από τον ακτιβιστή John Davidson που ζει με Tourette. Το τι συνέβη μετά, λέει πολλά για το πώς οι θεσμοί διαχειρίζονται τη συμπερίληψη και το τραύμα.

Punch: Ο πίθηκος που έγινε προϊόν στο καλάθι

Γιατί συγκινηθήκαμε τόσο για έναν μακάκο; Μήπως τελικά κρεμόμαστε από τον Punch όχι μόνο από ενσυναίσθηση, αλλά περισσότερο από ανάγκη για θέαμα;

Αριάν Λαμπέντ: Μας έδειξε το δάσος και εμείς μιλάμε ακόμα για το δέντρο

Έγραψε για τη σήψη της Δικαιοσύνης, για τη δευτερογενή θυματοποίηση, για ένα σύστημα που δικάζει και τα θύματα, και τα ΜΜΕ κράτησαν τις λέξεις «βιασμοί» και «αλκοόλ».

Οι 200 της Καισαριανής μετά το Τελευταίο Σημείωμα

Μας κοίταξαν κατάματα, 82 χρόνια μετά την εκτέλεσή τους την Πρωτομαγιά του 1944, μέσα από φωτογραφίες που είδαν για πρώτη φορά το φως. Οι «200» είναι η δική μας Χάρτα του Αδούλωτου Ανθρώπου. Η δικαίωσή τους δεν χωρά άλλη αναβολή.

Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα. Σκέψεις για το δικό μου χρυσό δεκάρι.

Η μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη. Οι εικόνες του Δημήτρη Παπαιωάννου. Το guest ραβδάκι του Θεόδωρου Κουρεντζή. Πόσο (και πώς) μπορείς να ιεραρχήσεις τη λύτρωση του πόνου;

Βιολάντα: C₃H₈ – Γιατί αυτός ο τύπος κυκλοφορούσε ελεύθερος;

Το προπάνιο (C₃H₈) δε σκοτώνει δίχως τη σπίθα της αδιαφορίας. Κι εσείς, κι εμείς και όλοι όσοι αρεσκόμαστε στις ιστορίες που ξεκινούν με «ένας αυτοδημιούργητος και καινοτόμος επιχειρηματίας» ας προσέχουμε.

Μαρία Καρυστιανού: Η επικίνδυνη γοητεία της άγνοιας

Από πρόσωπο-σύμβολο μιας συλλογικής τραγωδίας, σε πολιτικό παράγοντα που παρεμβαίνει σε θέματα εθνικής ασφάλειας, χωρίς όμως να έχει τις απαραίτητες γνώσεις.

Το δικαίωμα της εξουσίας να ακυρώνει όσα βλέπεις

Η κυβέρνηση Τραμπ κατασκευάζει μια παράλληλη πραγματικότητα, όπου τα βίντεο είναι προβοκάτσια και η δημοσιογραφία είναι κατασκοπεία.

Γιατί επαναφέρουμε το δικαίωμα στην άμβλωση;

Η πρόσφατη δήλωση της κυρίας Καρυστιανού είναι απλώς η αφορμή. Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία που μιλάει για «διαβούλευση» πάνω στα αναπαραγωγικά δικαιώματα.

Στρώσε το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Είναι πολιτική πράξη.

Νιώθουμε κουρασμένοι γιατί καλούμαστε ακατάπαυστα να διαχειριστούμε μόνοι μας πράγματα που δεν είναι ατομικά διαχειρίσιμα. Ας μη βάλουμε στόχο για τη νέα χρονιά «να τα καταφέρουμε». Ας βάλουμε στόχο να ανακτήσουμε τη ζωή ως συλλογική πράξη, ως γιορτή

Χριστούγεννα με φίλους στο σαλόνι και όχι στο timeline

Φέτος το σπίτι κέρδισε και δεν έχω κανένα fomo γι’ αυτό. Όχι, δεν μισώ τον κόσμο, αλλά μία κούραση δεν τη νιώθετε κι εσείς;

Ζωή Κωνσταντοπούλου και Σοφία Μουτίδου χωρίς περιστροφές

Στην Ελλαδίτσα που έχει συνηθίσει να ακούει πολλά και να μην αλλάζει τίποτα, οι δυο τους δεν μαζεύονται, «τα λένε» και γίνονται καθρέφτης πολλών.

Απομυθοποιώντας τον Quentin Tarantino

Από την Uma Thurman και τον Weinstein μέχρι τον Paul Dano και το Ισραήλ, έχει χτίσει μια καριέρα που δεν αμφισβητείται κινηματογραφικά, αλλά όλο και περισσότερο πολιτικά, ηθικά και ανθρώπινα.

Να xορέψουμε όπως τότε ξανά: Μια νύχτα με τους Mikro στο Gagarin

Μια βραδιά που άνοιξε σαν παλιό συνθεσάιζερ και ένωσε όλα τα χρόνια της πορείας τους σε ένα συνεχές, φωτισμένο beat. Είκοσι τραγούδια και ένα γερό χορταστικό mashup με 90΄ς anthems απέδειξαν πως ο χρόνος ακόμη τους ανήκει.

Στα ράφια της Black Friday, οι Έλληνες ψάχνουν το δικαίωμα στη ζωή

Στη χώρα μας, η ημέρα αγκαλιάστηκε όψιμα, αλλά όχι ως πανηγύρι υπερκατανάλωσης. Την Black Friday, οι Έλληνες αγοράζουν επιβίωση – και λίγη απ’ την κλεμμένη τους ζωή.

«Πού να τρέχουμε τώρα»: Η μεγάλη ενηλικίωση της νυχτερινής μας ζωής

Τα 20s μας ήταν μια εποχή που βγαίνεις από το σπίτι σαν δρομέας χωρίς προθέρμανση, μόνο με ορμή. Κι όμως, μέσα στη μετάλλαξη από το «θα έχει ωραία γκομενάκια;» στο «θα έχει εξαερισμό;» κρύβεται όλη η ιστορία του πώς μεγαλώσαμε.

Κάποτε η Αθήνα είχε ωραίο vibe, τώρα έχει μόνο εσάνς εγκατάλειψης

Υπήρξε μια εποχή που έλεγα: «Αθήνα είσαι χάος, αλλά είσαι το χάος μου». Σήμερα, μετά από τόσα ταξίδια σε πόλεις που σέβονται τον εαυτό τους και τους ανθρώπους τους, δεν μπορώ πια να κάνω τη ρομαντική.
popaganda
© ΦΩΤΑΓΩΓΟΣ ΕΠΕ 2026 / All rights reserved
Διαβάζοντας την POPAGANDA αποδέχεστε την χρήση cookies.