Η Ευρωπαία Εισαγγελέας ήρθε να μας δείξει πώς μας βλέπουν έξω, και η εικόνα δεν είναι ωραία. Αν η Ελλάδα θέλει να προχωρήσει, πρέπει να σκοτώσει τον μεταπολιτευτικό εαυτό της.
Η μυρωδιά απ’ το τσουρέκι που ψήνεται βάζει καρέκλες στο τραπέζι για όσους μας λείπουν. Κι η ευωδιά απ’ τα αγριολούλουδα προστατεύει τη σπασμένη καρδιά της μάνας Παναγιάς. Η επιστήμη πια επιβεβαιώνει την πανάρχαια σοφία της ανθρωπότητας.
Ενώ ο Τραμπ απειλούσε να πατήσει το κόκκινο κουμπί, η ανθρωπότητα θυμήθηκε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι κανένα κακό δεν θριαμβεύει ως ανθρώπινη μονάδα. Χρειάζεται την υπακοή χιλιάδων και τη σιωπή μυριάδων.
Η κυβέρνηση αποφάσισε να σώσει τα παιδιά από τα social media και το ανακοίνωσε, φυσικά, μέσα από τα social. Γιατί τίποτα δεν περιγράφει καλύτερα την εποχή μας από μια απαγόρευση που ξεκινάει ως trend.
Ο πρωθυπουργός μίλησε για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ζητώντας θεσμικές λύσεις, ψυχραιμία και εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, αλλά όσο ακούμε τι λέει, τόσο πιο καθαρά καταλαβαίνουμε τι αποφεύγει να πει.
Μια υπόσχεση, ένα νησί, μια συναυλία. Και το Παιδί Τραύμα στο καλύτερο μέρος που θα μπορούσε να φανταστεί για να δώσει την καλύτερη συναυλία της ζωής του. Το πιστεύω.
Με αφορμή τη δημόσια καταγγελία της δημοσιογράφου Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου, το ζήτημα των διαπιστεύσεων στη δίκη των Τεμπών δείχνει ότι η πρόσβαση στην αλήθεια είναι προνόμιο και όχι δικαίωμα.
«Δεν έχουμε μεγαλύτερη αίθουσα και δεν είναι διαθέσιμο το Ολυμπιακό Στάδιο αυτή την περίοδο, τι να κάνουμε…» δήλωσε στην εκπομπή του το Σάββατο, για να το κάνει ακόμα χειρότερο την επόμενη μέρα, μιλώντας για "μαύρο χιούμορ".
Στην πρεμιέρα της δίκης, το ελληνικό κράτος απέδειξε ότι το μόνο που έμαθε τρία χρόνια μετά την τραγωδία, είναι να σπαταλά εκατομμύρια σε φιέστες, αδυνατώντας να προσφέρει το στοιχειώδες, που είναι η αξιοπρέπεια και η αξιοπιστία.
Ένα από τα πιο παράξενα χαρακτηριστικά του σύγχρονου κόσμου είναι ότι η ανθρώπινη τραγωδία και η οικονομική ευκαιρία μπορούν να συνυπάρχουν στο ίδιο timeline.
Αν είσαι γυναίκα, ξέρεις. Αν είσαι άντρας, ούτε μπορείς να φανταστείς τι ακούνε τα τραπεζοκαθίσματα στις συναντήσεις των «κοριτσιών» που έχουν μεγαλώσει παρέα.
Την ώρα που ο Michael B. Jordan και ο Delroy Lindo παρουσίαζαν βραβείο, η N-word ακούστηκε δυνατά από τον ακτιβιστή John Davidson που ζει με Tourette. Το τι συνέβη μετά, λέει πολλά για το πώς οι θεσμοί διαχειρίζονται τη συμπερίληψη και το τραύμα.
Έγραψε για τη σήψη της Δικαιοσύνης, για τη δευτερογενή θυματοποίηση, για ένα σύστημα που δικάζει και τα θύματα, και τα ΜΜΕ κράτησαν τις λέξεις «βιασμοί» και «αλκοόλ».
Μας κοίταξαν κατάματα, 82 χρόνια μετά την εκτέλεσή τους την Πρωτομαγιά του 1944, μέσα από φωτογραφίες που είδαν για πρώτη φορά το φως. Οι «200» είναι η δική μας Χάρτα του Αδούλωτου Ανθρώπου. Η δικαίωσή τους δεν χωρά άλλη αναβολή.
Η μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη. Οι εικόνες του Δημήτρη Παπαιωάννου. Το guest ραβδάκι του Θεόδωρου Κουρεντζή. Πόσο (και πώς) μπορείς να ιεραρχήσεις τη λύτρωση του πόνου;
Το προπάνιο (C₃H₈) δε σκοτώνει δίχως τη σπίθα της αδιαφορίας. Κι εσείς, κι εμείς και όλοι όσοι αρεσκόμαστε στις ιστορίες που ξεκινούν με «ένας αυτοδημιούργητος και καινοτόμος επιχειρηματίας» ας προσέχουμε.
Από πρόσωπο-σύμβολο μιας συλλογικής τραγωδίας, σε πολιτικό παράγοντα που παρεμβαίνει σε θέματα εθνικής ασφάλειας, χωρίς όμως να έχει τις απαραίτητες γνώσεις.
Η πρόσφατη δήλωση της κυρίας Καρυστιανού είναι απλώς η αφορμή. Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία που μιλάει για «διαβούλευση» πάνω στα αναπαραγωγικά δικαιώματα.
Νιώθουμε κουρασμένοι γιατί καλούμαστε ακατάπαυστα να διαχειριστούμε μόνοι μας πράγματα που δεν είναι ατομικά διαχειρίσιμα. Ας μη βάλουμε στόχο για τη νέα χρονιά «να τα καταφέρουμε». Ας βάλουμε στόχο να ανακτήσουμε τη ζωή ως συλλογική πράξη, ως γιορτή
Από την Uma Thurman και τον Weinstein μέχρι τον Paul Dano και το Ισραήλ, έχει χτίσει μια καριέρα που δεν αμφισβητείται κινηματογραφικά, αλλά όλο και περισσότερο πολιτικά, ηθικά και ανθρώπινα.
Μια βραδιά που άνοιξε σαν παλιό συνθεσάιζερ και ένωσε όλα τα χρόνια της πορείας τους σε ένα συνεχές, φωτισμένο beat. Είκοσι τραγούδια και ένα γερό χορταστικό mashup με 90΄ς anthems απέδειξαν πως ο χρόνος ακόμη τους ανήκει.
Στη χώρα μας, η ημέρα αγκαλιάστηκε όψιμα, αλλά όχι ως πανηγύρι υπερκατανάλωσης. Την Black Friday, οι Έλληνες αγοράζουν επιβίωση – και λίγη απ’ την κλεμμένη τους ζωή.
Τα 20s μας ήταν μια εποχή που βγαίνεις από το σπίτι σαν δρομέας χωρίς προθέρμανση, μόνο με ορμή. Κι όμως, μέσα στη μετάλλαξη από το «θα έχει ωραία γκομενάκια;» στο «θα έχει εξαερισμό;» κρύβεται όλη η ιστορία του πώς μεγαλώσαμε.
Υπήρξε μια εποχή που έλεγα: «Αθήνα είσαι χάος, αλλά είσαι το χάος μου». Σήμερα, μετά από τόσα ταξίδια σε πόλεις που σέβονται τον εαυτό τους και τους ανθρώπους τους, δεν μπορώ πια να κάνω τη ρομαντική.