Έτυχε να βρίσκομαι στη Νέα Υόρκη την προηγούμενη φορά που η πορεία τίτλου των Νικς (η οποία ωστόσο ολοκληρώθηκε …χωρίς τίτλο) συνέπεσε με ποδοσφαιρικό Μουντιάλ.
Για την ακρίβεια, δεν έτυχε, αλλά… πέτυχε: τα μισά έξοδα μού τα πλήρωσε η αλήστου μνήμης Ελευθεροτυπία για να καλύψω το Παγκόσμιο Κύπελλο της ασπρόμαυρης μπάλας από την αρχή μέχρι το φινάλε και τα άλλα μισά το Μέγκα μίας άλλης -πολύ καλύτερης από τη σημερινή- εποχής προκειμένου να περιγράψω τους τελικούς του ΝΒΑ μεταξύ Νικς και Ρόκετς.
Θα πλήρωνα βέβαια και από την τσέπη μου για να το ζήσω όλο αυτό: Βοστώνη, Νέα Υόρκη (με διαμονή στο «Χίλτον» του Μανχάταν), Ντάλας, Χιούστον, Λος Άντζελες, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, τρένα, ελικόπτερα, ποδόσφαιρο, μπάσκετ, τα πάντα όλα.
Μέχρι και Ο Τζέι Σίμπσον είχε το μενού, αφού μία από τις περιγραφές μου από το θρυλικό Madison Square Garden συνέπεσε με την αστυνομική καταδίωξη του δημοφιλέστατου άσου του φούτμπολ, ο οποίος κατηγορήθηκε (χωρίς να αποδειχθεί ποτέ) ότι σκότωσε τη σύζυγό του και τον κηπουρό τους.
Εγώ περιέγραφα Νικς και Ρόκετς στην πίσω πίσω σειρά των δημοσιογραφικών θεωρείων και στην πλάτη μου εκατοντάδες θεατές πάσχιζαν να δουν από το δικό μου μόνιτορ αν ο «Ο.J.» κατόρθωσε να διαφύγει από τα περιπολικά που τον κυνηγούσαν! Ήταν το σωτήριον έτος 1994. Πολύ πρινμ μπει στη ζωή μας το διαδίκτυο και η άμεση ενημέρωση.
Μέρες τελικών του ΝΒΑ αλλά και Μουντιάλ, τη Νέα Υόρκη πρέπει να τη ζήσει κανείς για να την πιστέψει. Οι Νικς μετρούσαν ήδη 21 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα και η πόλη ζούσε ένα ντελίριο προσμονής, αφού οι τοπικοί Ρέιντζερς είχαν ήδη κατακτήσει τον τίτλο του χόκεϊ λίγες μέρες νωρίτερα. «Title City», πανηγύρισαν οι εφημερίδες.
Οι ίδιες εφημερίδες, βέβαια, δημιουργούσαν ένα κλίμα που θύμιζε μάλλον Ελλαδάρα, παρά Αμερική. Με φανατισμό, με θεωρίες συνωμοσίας, με μίσος για τον αντίπαλο (τους Ρόκετς του Χακίμ Ολάζουον), με αιχμηρές δημοσιογραφικές πένες που περισσότερο απαιτούσαν παρά σχολίαζαν, με ένταση που συχνά μεταφερόταν στον αγωνιστικό χώρο.
Οι Νικς έπαιζαν περισσότερο βρωμόξυλο, παρά μπάσκετ. Προηγήθηκαν με 3-2, αλλά οι δύο τελευταίοι τελικοί στο Χιούστον έφεραν ισάριθμες πικρές ήττες, οπότε η περιπέτεια ολοκληρώθηκε άδοξα. Και οι παίκτες που θεωρήθηκαν «μοιραίοι», όπως ο Τζον Σταρκς, στοχοποιήθηκαν σε βαθμό ακραίο. Έμελλε να περάσουν άλλες τρεις δεκαετίες μέχρι να πανηγυρίσουν οι Νικς το τρόπαιο.
Περισσότερο,όμως, θυμάμαι το Μουντιάλ του ποδοσφαίρου. Από κάποιο καπρίτσιο της κληρωτίδας, ο όμιλος που φιλοξενήθηκε στο διπλανό Νιου Τζέρσεϊ είχε και Ιταλία και Ιρλανδία. Ε, λοιπόν, δεν έχω ζήσει ποτέ και πουθενά, ούτε πριν ούτε μετά, κλίμα που να πλησιάζει έστω την προσμονή για το μεταξύ τους αγώνα στην πρεμιέρα του Ομίλου. Οι Ιταλοί και οι Ιρλανδοί μετανάστες στη Νέα Υόρκη και στα πέριξ της Ανατολικής Ακτής, είναι, χωρίς υπερβολή, εκατομμύρια.
Μέρες ολόκληρες, δεν άκουγες τίποτε άλλο στην πόλη παρά μόνο ”Ireland”, “Italy” και ”football”. Όχι ”soccer”, όπως το αποκαλούν τα αμερικανάκια, αλλά “football”. Άλλο Αμέρικα, άλλο Νιου Γιορκ. Ακόμα και οι τελικοί του ΝΒΑ είχαν περάσει σε δεύτερη μοίρα μπροστά στον χαλασμό. Τον φανατισμό τον έκοβες με το μαχαίρι. Πόσο τυχερός είμαι που το έζησα!
Το ματς το κέρδισαν οι Ιρλανδοί (1-0) και οι δρόμοι γέμισαν με απέραντο πράσινο, αλλά ήταν η Ιταλία αυτή που έκανε πορεία προς τον τελικό της διοργάνωσης. Στον επόμενο τόνο, μετά την Ιρλανδία, κατέφτασαν στο απέναντι χαράκωμα οι Μεξικανοί, αλλά η γεωγραφία δεν ήταν δικός τους σύμμαχος. Εάν ο ίδιος αγώνας γινόταν σε κανένα Τέξας, ή Καλιφόρνια, κυρίαρχη γλώσσα των κερκίδων θα ήταν όχι τα ιταλικά, αλλά τα ισπανικά με λατινοαμερικάνικο αξάν.
Προσπαθώ να πω, ότι η καρδιά του ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ χτυπάει -όσο χτυπάει- χάρη στους μ-ε-τ-α-ν-ά-σ-τ-ε-ς. Αυτούς που η ξενοφοβική πολιτική του Τραμπ και των οπαδών του θέλει όχι στις εξέδρες, αλλά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στις πτήσεις της απέλασης: όσο πιο σκούρο το δέρμα τους, τόσο το χειρότερο για τους ίδιους.
Ας ελπίσουμε ότι το υπόλοιπο Μουντιάλ θα κυλήσει χωρίς παρατράγουδα και χωρίς κόκκινα καπέλα που γράφουν “M.A.G.A.”. H άφιξη της Eθνικής Ιράν σε έδαφος των ΗΠΑ για τον αγώνα με τη Νέα Ζηλανδία ξημερώματα Τετάρτης στο Λος Άντζελες (όπου κατοικούν χιλιάδες αντικαθεστωτικοί Ιρανοί εμιγκρέδες) είναι ένα αναμμένο φυτίλι που έχει ανάψει εδώ και μήνες σε βαρέλι γεμάτο πετρέλαιο.
