Η νέα μαζική ρωσική επίθεση στο Κίεβο την Κυριακή ήρθε να μας υπενθυμίσει ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να αναζωπυρωθεί πέραν των επαρχιών που ήδη κατέχει η Μόσχα. Γιατί, όμως;
Η Ρωσία εκτόξευσε 41 πυραύλους και 125 μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Το μεγαλύτερο μέρος των πυραύλων κατευθύνθηκε προς την ουκρανική πρωτεύουσα. Εκδηλώθηκαν δε πυρκαγιές σε κατοικίες, γραφεία και βιομηχανικές εγκαταστάσεις.
Σε στρατιωτικό επίπεδο είναι πλέον πασιφανές πως η χρήση βαλλιστικών πυραύλων αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ουκρανικής άμυνας. Το Κίεβο διαθέτει περιορισμένο αριθμό αμερικανικών συστημάτων Patriot και ακόμα λιγότερους αναχαιτιστικούς πυραύλους. Σε πολιτικό επίπεδο ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται πρόθυμος να επιτρέψει την παραγωγή τους στην Ουκρανία κατόπιν αμερικανικής άδειας. Όμως η κατασκευή μιας τέτοιας βιομηχανικής υποδομής απαιτεί χρόνο και οι ρωσικοί πύραυλοι, όπως έχει φανεί το τελευταίο διάστημα, χτυπούν ανά πάσα στιγμή.
Από την άλλη πλευρά όμως και η Ουκρανία έχει καταφέρει να μετατοπίσει τις αντεπιθέσεις της βαθύτερα στο ρωσικό έδαφος. Τα χτυπήματα σε διυλιστήρια, πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και αποθήκες καυσίμων έχουν περιορίσει σημαντικά τη ρωσική παραγωγή βενζίνης, προκαλώντας ελλείψεις, αυξήσεις τιμών και ουρές σε πρατήρια. Για παράδειγμα η πρόσφατη επίθεση σε δεξαμενόπλοια στο Νοβοροσίσκ, η οποία σταμάτησε προσωρινά τις φορτώσεις του Caspian Pipeline Consortium, δείχνει ότι η σύγκρουση αγγίζει πλέον ενεργειακές αρτηρίες που συνδέουν τη Ρωσία, το Καζακστάν και τις διεθνείς αγορές.
Ο Τραμπ υποστηρίζει ότι μια συμφωνία πλησιάζει, όμως από το Κρεμλίνο τα μηνύματα είναι μάλλον απογοητευτικά, καθώς η ρωσική γραμμή δεν είναι άλλη από το ότι η επανάληψη των διαπραγματεύσεων παραμένει μακρινή. Ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ εκτίμησε κι αυτός ότι ακόμα και μια εκεχειρία δύσκολα θα επιτευχθεί σύντομα. Φαίνεται λοιπόν πως η Μόσχα προετοιμάζεται να συνεχίσει τουλάχιστον μέχρι τον χειμώνα.
Αν επιβεβαιωθεί ο Τουσκ και διαψευστεί ο Τραμπ, οι δύο πλευρές θα προσπαθούν ουσιαστικά να προκαλέσουν τόσες βλάβες η μία στην άλλη σε πόλεις και υποδομές, όσες αδυνατούν να πετύχουν στο πεδίο. Πρόκειται ήδη πάντως για έναν πόλεμο φθοράς στον οποίο καμία πλευρά δεν μπορεί να επιβάλει εύκολα τους όρους της, αλλά και καμία ηγεσία δεν σκέφτεται να υποχωρήσει, καθώς το πολιτικό κόστος που θα συνεπαγόταν μια τέτοια απόφαση εμφανίζεται αυτήν την ώρα μη διαχειρίσιμο και για τις δύο ηγεσίες των δύο άμεσα αντιμαχόμενων πλευρών.
Η πολιτική λύση παραμένει αναγκαία, όσο και άπιαστη. Όσοι αναζητούν μια έξοδο, όπως οι Ευρωπαίοι, είναι αναγκασμένοι να συνεχίζουν να επενδύουν στη σύγκρουση. Και όπως έγραψε ο Christian Caryl στο Foreign Policy: «Οποιαδήποτε υπόνοια συμβιβασμού φαίνεται αβάσιμη για έναν Ρώσο πρόεδρο που έχει συνδέσει τη μοίρα του τόσο στενά με την υποταγή της Ουκρανίας».
