Αγαπώ το Κολωνάκι ακόμη και τώρα, σε αυτήν τη version, με την πλατεία του περικυκλωμένη από τα ελενίτ λόγω του Μετρό. Νομίζω ότι είναι ακόμα πιο όμορφο μία ώρα πριν δύσει ο ήλιος, γιατί το αττικό φως είναι μαγικό όταν πέφτει στις παλιές αστικές πολυκατοικίες της Αθήνας.
Το Malconi’s ήταν μια ιδιαίτερα αγαπημένη, ταπεινή έξοδος όλα αυτά τα χρόνια. Να σας πω ότι η πρώτη φορά που δοκίμασα σαλάτα Νισουάζ ήταν εκεί. Δεν σας κρύβω ότι από τότε δεν την έχω ξαναβρεί.
Φέτος, ξαφνικά, όλα άλλαξαν και το Malconi’s ξαναμπήκε στον χάρτη, γιατί έκανε ριζική αλλαγή στον κατάλογό του, ο οποίος νομίζω ότι είναι εξαιρετικά νόστιμος. Να αναφέρω, όμως, ότι κράτησαν τη νοστιμότατη φοκάτσια με τα τοματίνια της αρχής. Ήταν έξυπνη αυτή η επιμονή, γιατί ήταν και ένα σήμα κατατεθέν του εστιατορίου.
Η πίτσα με τις πιπεριές ήταν πικάντικη όσο έπρεπε. Όταν λέω όσο έπρεπε, εννοώ ότι δεν την καθιστούσε ανυπόφορη, ενώ εξαιρετική ήταν και η ζύμη της. Έκπληξη ήταν οι γαρίδες, που είχαν μια τρομακτικά νόστιμη σάλτσα, στην οποία ήθελες να βουτήξεις τα πάντα. Βασικά, ήταν τόσο καλή που ξεχνούσες και τις ίδιες τις γαρίδες.
Διαβάστε περισσότερα στο Exodos
