Το μπάσκετ αλλάζει με ρυθμούς που ακόμα και οι πρωταγωνιστές δύσκολα καταφέρνουν να αφομοιώσουν, να μελετήσουν και να προσαρμόσουν τα πλάνα τους. Αυτές οι αλλαγές ενίοτε δημιουργούν καινοφανείς συνθήκες, όπως για παράδειγμα αυτή που βιώνουμε σήμερα.
Οι ομάδες τής Ευρωλίγκας, εν προκειμένω Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, καλούνται να δώσουν πάνω από 80 αγώνες τον χρόνο. Αν συνυπολογίσουμε και κάποια ματς εθνικών ομάδων, οι παίκτες αγωνίζονται κοντά σε 90 παιχνίδια.
Κόπωση -σωματική και ψυχολογική- σε ημερήσια διάταξη. Η επιβάρυνση φέρνει τραυματισμούς, κάποιοι εκ των οποίων κρατούν αθλητές για μεγάλο χρονικό διάστημα εκτός αγωνιστικής δράσης.
Παλιότερα, οι προπονητές επέλεγαν μαζεμένα ρόστερ, αφενός για οικονομία, αφετέρου για να μικρύνουν το ροτέισον και να έχουν πιο… ήρεμα αποδυτήρια. Αν ψάξει κανείς τις (ελληνικές) ομάδες που κατέκτησαν στο παρελθόν τρόπαια, θα διαπιστώσει πως είχαν 12 διαβαθμισμένους παίκτες, κάποιοι εκ των οποίων εξ ορισμού συμπληρωματικοί.
Τώρα πια, με τα μπάτζετ να εκτοξεύονται, κάθε ομάδα που σέβεται τον εαυτό της κι έχει υψηλούς στόχους και προσδοκίες χρειάζεται 16 παίκτες. Υπάρχουν τραυματισμοί, είναι… μεγάλη η σεζόν, όλοι είναι απαραίτητοι. Εδώ κάπου αρχίζει η μελέτη αγεωγράφητων τοπίων.
Μπορεί να είναι όλοι απαραίτητοι, αλλά η 12άδα χωράει… 12! Εξ ορισμού κάποιοι θα μείνουν εκτός, σε αρκετά παιχνίδια. Κι αυτό ΔΕΝ θα ήταν πρόβλημα, αν δεν υπήρχαν αντίρροπες καταστάσεις. Από τη μια η αέναη ανάγκη των παικτών να αγωνίζονται, από την άλλη η αδυναμία των προπονητών να δουλέψουν μαζί τους.
Μπασκετική σπαζοκεφαλιά
Αν ένας παίκτης έχει έναν… μικροτραυματισμό, που θα τον κρατήσει δύο εβδομάδες εκτός δράσης, κινδυνεύει να χάσει 7 ματς, τα τέσσερα εξ αυτών για την Ευρωλίγκα. Κάποιος άλλος θα έχει πάρει τη θέση του κι αν πάει καλά, πώς θα εκτοπιστεί για να επιστρέψει ο τραυματίας, που θα χρειαστεί και λίγο χρόνο να βρει ξανά τα πατήματά του.
Προπονήσεις επί της ουσίας δεν υπάρχουν, οπότε ο προπονητής μπορεί μόνο να… μαντέψει, αν έχει να κάνει με παίκτες ισάξιους. Εδώ έρχεται η… διαβάθμιση, που λέγαμε νωρίτερα. Κάποιοι ήταν συμπληρωματικοί, ώστε να είναι ευτυχισμένοι μόνο που μετέχουν της μέθεξης και φορούν τη φανέλα. Αυτό… last year.
Κάθε παίκτης έχει τον δικό του περίγυρο, τους μάνατζερ και τον κατά κανόνα υπέρμετρο αθλητικό του εγωισμό, που ήταν ο φάρος, ο οποίος τον οδήγησε σε ομάδα και μπάσκετ αυτού του επιπέδου. Δύσκολα αποδέχεται να κάνει τη δεύτερη φωνή, αλλά αυτό θα μπορούσε να παρακαμφθεί. Υπάρχει άλλο ένα δεδομένο, που μπλέκει περισσότερο τα πράγματα σε αυτήν την μπασκετική σπαζοκεφαλιά.
Η εκτόξευση των μπάτζετ, η αδήριτη ανάγκη των προέδρων να αποθεωθούν από τον κόσμο, ο ανταγωνισμός, φέρνουν πρωτοκλασάτους παίκτες στο ρόστερ. Δείτε την καλή πλευρά τού νομίσματος. Ο Ολυμπιακός (για παράδειγμα) ψάχνει έναν παίκτη για να ντουμπλάρει τον Σάσα Βεζένκοφ. Ποιος θα είχε τον MVP της Ευρωλίγκας και δεν θα του έδινε 25+ λεπτά στο παιχνίδι και την μπάλα για να κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα;
Ο επόμενος είναι αναγκασμένος να ζει στη σκιά του. Θα μπορούσε να είναι ένας «συμπληρωματικός», ο Μπαρτζώκας όμως γνωρίζει πως αν υπάρξει -χτύπα ξύλο- ανάγκη να παίξει χωρίς τον Σάσα, πρέπει αυτός που θα έρθει να μπει στα παπούτσια του. Άρα δεν μπορεί να είναι… δεύτερης διαλογής.
Αν είναι πρώτης διαλογής, γιατί να κάνει δεύτερη φωνή; Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, μια πειραγμένη σκακιέρα, που βάζει μεγαλύτερα προβλήματα στους σκακιστές.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Οσμάν επέλεξε το Eurocup από την Ευρωλίγκα. Προδήλως τα χρήματα που παίρνει είναι εξωπραγματικά κι ελάχιστοι θα έλεγαν όχι. Μια και αναφερθήκαμε στον Τούρκο, θα είναι ο απόλυτος ηγέτης στον ΠΑΟΚ, ενδεχομένως από τώρα βάζει υποψηφιότητα (θεωρητικά) για MVP του Eurocup, όμως στην πράξη δεν μπορεί να φέρει πίσω τα χρήματα που δαπανήθηκαν γι’ αυτόν. Για να μπορέσουν οι ομάδες αυτής της ταχύτητας να ψωνίσουν παίκτες από την αγορά τής Ευρωλίγκας πρέπει να πληρώσουν υπεραξία, γνωρίζοντας ότι δεν θα κάνουν… απόσβεση (καταχρηστικός ο όρος).
Όλα αυτά δεν έχουν εύκολες απαντήσεις. Είμαι βέβαιος ότι αρκετοί από εσάς, που διαβάζετε αυτό το κείμενο, θα έχετε τη λύση στα χείλη. Ανέξοδα και μακριά από το κέντρο τού προβλήματος. Γιατί πρόβλημα είναι. ΔΕΝ χωράνε όλοι οι καλοί, αλλά πρέπει να έχεις περισσότερος «καλούς» από αυτούς που μπορείς να καταναλώσεις.
Είπαμε αχαρτογράφητα τα νερά, θα κολυμπήσουμε και κάποια στιγμή θα έχουμε και απαντήσεις. Για κάθε πρόβλημα υπάρχει μια λύση, αλλά πρέπει να μπεις στο πρόβλημα για να το επιλύσεις. Μέχρι να βρεις την ιδανική φόρμουλα, ενδεχομένως θα κάνεις λάθη και θα αποτύχεις. Βλέπετε την εμπειρία την περπατάς, δεν την αγοράζεις.
