Ανάμεσα στη μνήμη και στην εικόνα, ανάμεσα στη ζωντανή εμπειρία και στην κινηματογραφική της μετάφραση, γεννιέται ένας διαφορετικός τόπος. Ούτε σκηνή ούτε αίθουσα προβολής, αλλά ένας χώρος όπου το βλέμμα επιστρέφει για να ανακαλύψει όσα ίσως δεν πρόλαβε να δει την πρώτη φορά.
Αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο εξερευνά το νέο εγχείρημα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, «Έναστρος ουρανός – Έναστρες νύχτες». Τα μεσάνυχτα, στην Πειραιώς 260, το βιομηχανικό τοπίο αποκτά τον ρυθμό ενός υπαίθριου κινηματογράφου και οι καταγραφές εμβληματικών παραστάσεων προβάλλονται κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό της Αθήνας. Όχι ως αρχειακά ντοκουμέντα, αλλά ως αυτόνομα κινηματογραφικά έργα που συνομιλούν ισότιμα με το θέατρο, τον χορό και την περφόρμανς.
Είναι μια πρόταση που μοιάζει να ταιριάζει ιδανικά στον ίδιο τον χώρο.
4 Ιουλίου
Μιχαήλ Μαρμαρινός
Insenso 2012 / 101΄
Πώς μπορεί ένας «οπερατικός μονόλογος χωρίς μουσική» να μετατραπεί σε μια εμπειρία που συνομιλεί ταυτόχρονα με δύο διαφορετικούς τόπους; Η απάντηση βρίσκεται σε μία από τις πιο εμβληματικές site-specific παραγωγές που φιλοξενήθηκαν ποτέ στην Πειραιώς 260. Με αφορμή τα 20 χρόνια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, η παράσταση σε κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη επιστρέφει στον τόπο όπου πρωτοπαρουσιάστηκε, ενεργοποιώντας ξανά τον Χώρο Δ και αποκαλύπτοντας, μέσα από την οθόνη, ένα γειτονικό τοπίο που σήμερα δεν υπάρχει πια. Ένα έργο όπου ο χώρος δεν λειτουργεί ως σκηνικό, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας της αφήγησης.
8 Ιουλίου
Johan Simons – Paul Koek Βάκχες
2002 /150΄
Οι Βάκχες του Ευριπίδη μεταμορφώνονται σε μια εκστατική μουσικοθεατρική τελετουργία μέσα από τη ριζοσπαστική σκηνική ματιά των ZT Hollandia. Αντλώντας από τις μουσικές και τελετουργικές παραδόσεις της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, η παράσταση επιστρέφει στον διονυσιακό πυρήνα του έργου και μετατρέπει την τραγωδία σε μια εμπειρία που βιώνεται περισσότερο με το σώμα παρά με τη λογική. Μια σπάνια θεατρική συνάντηση όπου η εξουσία και η ανθρώπινη επιθυμία συγκρούονται αδιάκοπα. Με ελληνικούς υπότιτλους.
13 Ιουλίου
Christoph Marthaler Murx den Europäer! Murx ihn! Murx ihn! Murx ihn! Murx ihn ab!
1993 / 120΄
Μία από τις παραστάσεις-ορόσημο του μετα-ενωτικού γερμανικού θεάτρου, που καθιέρωσε διεθνώς τη μοναδική σκηνική γλώσσα του Christoph Marthaler. Με όχημα τη μουσικότητα, το παράλογο και μια διάχυτη πολιτική μελαγχολία, ο Marthaler συνθέτει έναν κόσμο που μοιάζει να έχει ήδη καταρρεύσει. Κι όμως, οι ήρωές του επιμένουν να τραγουδούν, να περιμένουν και, πεισματικά, να υπάρχουν. Με ελληνικούς υπότιτλους.
21 Ιουλίου
Romeo Castellucci Inferno
2008 / 180΄
Η παράσταση που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη σχέση της εικόνας με το θέατρο. Με αφετηρία την Κόλαση του Δάντη, ο Romeo Castellucci συνθέτει έναν παραστατικό κόσμο όπου η ομορφιά συνυπάρχει με τον τρόμο και η αποκάλυψη γεννιέται μέσα από το ακραίο. Μια εμβληματική σκηνική εμπειρία, στην οποία ο κίνδυνος δεν αποτελεί θέμα της παράστασης, αλλά το ίδιο το υλικό της.
24 Ιουλίου
Béla Tarr Sátántangó
1994 / 439′
Το απόλυτο έργο αναφοράς του ευρωπαϊκού art-house κινηματογράφου και μία από τις σημαντικότερες ταινίες στην ιστορία του σινεμά. Με τα αργόσυρτα, υπνωτικά πλάνα του και το ασυμβίβαστο βλέμμα του Béla Tarr πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, το Sátántangó βυθίζεται στην παρακμή ενός μετακομμουνιστικού ουγγρικού χωριού. Από το εμβληματικό μυθιστόρημα του László Krasznahorkai – βραβευμένου με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2025 – αναδύεται μια σκοτεινή αλληγορία για το τέλος των μεγάλων αφηγήσεων, τη διάψευση της συλλογικής ουτοπίας και την αδυναμία της λύτρωσης. Μια κινηματογραφική εμπειρία που βιώνεται σαν τελετουργία καθώς διαρκεί πάνω από 7 ώρες. Τρία μέρη, δυο διαλείμματα. Με ελληνικούς υπότιτλους
