Οι Γερμανοί θα μπορούν πλέον να μάθουν αν ο παππούς τους ήταν Ναζί

Πέρυσι, η  Κάτια Χόγερ επισκέφθηκε τη γιαγιά της στο γηροκομείο όπου διαμένει στη Γερμανία και μαζί ξεφύλλισαν μερικές παλιές φωτογραφίες που εκείνη κρατούσε σε ένα κουτί παπουτσιών. Ανάμεσα σε κιτρινισμένες φωτογραφίες γάμων και στα ξεθωριασμένα πρόσωπα προ πολλού νεκρών προθείων, βρήκε ένα στιγμιότυπο που, όπως αναφέρει, δεν έχει ξεχάσει από τότε. Η φωτογραφία έδειχνε τη γιαγιά της ως μικρό κορίτσι να χαμογελά προς την κάμερα, με τούφες από τα κυματιστά μαλλιά της να ξεφεύγουν κάτω από ένα στρατιωτικό καπέλο, στο οποίο μόλις που μπορούσε κανείς να διακρίνει το έμβλημα ενός αετού που κρατούσε μια σβάστικα στα νύχια του.

Η γιαγιά της πρέπει να ήταν περίπου έξι ή επτά ετών όταν φόρεσε για παιχνίδι τη στολή του πατέρα της από τις ένοπλες δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας, τη Βέρμαχτ. Ίσως αυτή να ήταν η τελευταία φορά που τον είδε ποτέ. Εκείνος στάλθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο και πέθανε το 1945 σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στη σημερινή Πολωνία. Σήμερα, η γιαγιά της δεν έχει σχεδόν καμία ανάμνηση από εκείνον. Η Χόγερ προσπάθησε να φανταστεί τον άνθρωπο του οποίου η στολή φαινόταν τόσο ασύμβατη με το χαμόγελο της μικρής του κόρης σε εκείνη τη φωτογραφία και αναρωτήθηκε αν ο προπάππους της ήταν ναζί, ένας απρόθυμος στρατεύσιμος ή κάτι ενδιάμεσο.

Όπως πολλοί Γερμανοί που γεννήθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Χόγερ παραδέχεται ότι έχει μόνο αμυδρές γνώσεις για τη ζωή των προγόνων της στη ναζιστική Γερμανία. Οι παππούδες της ήταν παιδιά το 1945 και οι περισσότερες ιστορίες που της διηγήθηκαν βασίζονταν σε όσα τους είχαν πει οι γονείς τους που επέζησαν, τα οποία ήταν ελάχιστα. Στην άμεση μεταπολεμική περίοδο, οι περισσότεροι Γερμανοί — τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση — ήθελαν να αφήσουν το παρελθόν πίσω τους και να θεωρήσουν το 1945 ως Stunde Null, δηλαδή «ώρα μηδέν» ή «μηδενική ώρα». Μέχρι τη στιγμή που τα παιδιά και τα εγγόνια τους άρχισαν να θέτουν ερωτήματα, συχνά ήταν ήδη πολύ αργά.

Όπως επισημαίνει η Κάτια Χόγερ, υπάρχει ένα παράδοξο στη γερμανική κουλτούρα μνήμης: ενώ οι περισσότεροι Γερμανοί γνωρίζουν πολλά για τη γενική ιστορία της ναζιστικής περιόδου, λόγω της έμφασης που δίνεται σε αυτήν στην εκπαίδευση, γνωρίζουν πολύ λιγότερα για τις δικές τους οικογενειακές ιστορίες. Οι περισσότεροι δεν βρήκαν ποτέ πραγματικά τον χρόνο ή τη διάθεση να αναζητήσουν το προσωπικό τους παρελθόν. Άλλωστε, υπήρχαν ήδη ευρείες και έτοιμες εξηγήσεις για όσα είχαν συμβεί. Η σιωπή εκείνων που έζησαν τη ναζιστική εποχή, σε συνδυασμό με την εμφάνιση εθνικών αφηγήσεων που διδάσκονταν στα σχολεία και παρουσιάζονταν στα μουσεία κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες, επέτρεψε έναν βαθμό προσωπικής αποστασιοποίησης από αυτή τη σκοτεινή και τρομακτική ιστορία.

Ωστόσο, όπως σημειώνει η ίδια, αυτό αλλάζει δραστικά. Καθώς οι δεκαετίες του 1930 και του 1940 απομακρύνονται από τη ζωντανή μνήμη, ένας ισχυρός συνδυασμός ανανεωμένου ενδιαφέροντος και ευκολότερης πρόσβασης σε ιστορικές πηγές μεταμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο οι Γερμανοί αντιλαμβάνονται πλέον την ιστορία τους.

Ναζιστικού Κόμματος ή Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (NSDAP), όπως ονομαζόταν επίσημα η οργάνωση του Αδόλφου Χίτλερ. Τον Μάιο, μια άλλη εξέχουσα εφημερίδα, το Der Spiegel, ακολούθησε την ίδια πορεία. Θεωρητικά, αυτές οι πληροφορίες δεν είναι καινούργιες. Οι φυσικές κάρτες μέλους φυλάσσονται στα Γερμανικά Ομοσπονδιακά Αρχεία και είναι προσβάσιμες κατόπιν αίτησης. Ως ιστορικός, η Κάτια Χόγερ είχε κάνει αυτή τη διαδικασία για ερευνητικούς σκοπούς, αλλά ποτέ δεν της είχε περάσει από το μυαλό να αναζητήσει μέλη της οικογένειάς της ανάμεσα στα απλά μέλη του Ναζιστικού Κόμματος.

Η στιγμή της μεγάλης αλλαγής για το ευρύ κοινό ήρθε εκτός Γερμανίας. Η Εθνική Υπηρεσία Αρχείων και Αρχείων των Ηνωμένων Πολιτειών (NARA) διαθέτει αντίγραφα σε μικροφίλμ των καρτών μέλους και τα έκανε διαθέσιμα στο διαδίκτυο νωρίτερα φέτος. Με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης, η Die Zeit και το Der Spiegel επεξεργάστηκαν στη συνέχεια τις πληροφορίες από περισσότερες από 12 εκατομμύρια κάρτες μέλους και δημιούργησαν εύχρηστες, φιλικές προς τον χρήστη πλατφόρμες αναζήτησης. Τώρα οποιοσδήποτε μπορεί να εισαγάγει τα στοιχεία οποιουδήποτε προσώπου και να δει αν υπάρχει κάρτα μέλους του NSDAP με το όνομά του.

Όταν έγινε γνωστή η είδηση, τόσοι πολλοί άνθρωποι προσπάθησαν να αποκτήσουν πρόσβαση στον ιστότοπο της NARA, ώστε αυτός κατέρρευσε. Μέχρι το τέλος Απριλίου, περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι είχαν αποκτήσει πρόσβαση στα ψηφιοποιημένα αρχεία τους. Η Die Zeit ανέφερε επίσης «εκατομμύρια επισκέψεις» για τη δική της μηχανή αναζήτησης. Ενθαρρυμένο από το τεράστιο ενδιαφέρον του γερμανικού κοινού, το Der Spiegel δημοσίευσε ένα πρωτοσέλιδο άρθρο με τον τίτλο «Ήταν ο παππούς ναζί;» και κάλεσε εξέχοντες Γερμανούς πολιτικούς να αποκαλύψουν τι ανακάλυψαν για τους πατέρες και τους παππούδες τους και πώς ένιωσαν γι’ αυτό.

Η Ρενάτε Κίναστ, ένα έμπειρο μέλος του Κόμματος των Πρασίνων και πρώην υπουργός Γεωργίας, έγραψε ότι χρησιμοποίησε τη μηχανή αναζήτησης «σχεδόν αμέσως, επειδή εδώ και πολύ καιρό ήθελε να μάθει αν κάποιος από τους προγόνους της ήταν στο NSDAP». Ανακάλυψε ότι ο πατέρας της, Βίλι Κίναστ, είχε ενταχθεί το 1933, τη χρονιά που ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος. «Δεν ήταν σοκ», παραδέχτηκε, «αλλά παρ’ όλα αυτά με επηρέασε και απασχολεί τις σκέψεις μου από τότε».

Η Κίναστ δεν θυμάται να είχε ρωτήσει ποτέ, όταν ήταν νεαρή γυναίκα, τον πατέρα της αν ήταν μέλος του Ναζιστικού Κόμματος και υποψιάζεται ότι, αν το είχε κάνει, ίσως να είχε κερδίσει ένα χαστούκι αντί για μια απάντηση. «Μετά τον πόλεμο η οικογένειά μου ήταν σαν τόσες άλλες», συλλογίστηκε, «ένα καρτέλ σιωπής». Ο πατέρας της πέθανε το 1995 και πήρε την ιστορία του μαζί του στον τάφο. Η Κίναστ χρησιμοποίησε το εργαλείο αναζήτησης για να βρει απαντήσεις, αλλά φαίνεται πως κατέληξε με περισσότερες ερωτήσεις: «Γιατί μπήκε ο πατέρας μου στο κόμμα; Ήταν ναζί από πεποίθηση; Δεν ξέρω».

Πηγή: Financial Times