Το αντανακλαστικό μου, κάθε φορά που βλέπω στο Μουντιάλ κάποιο στριφνό εξωτικό όνομα γραμμένο στη φανέλα «μεγάλης» ευρωπαϊκής ομάδας (διάβαζε: χώρας) είναι να ψάξω στη Wikipedia το γενεαλογικό δέντρο του. Κατά κανόνα, ανακαλύπτω ότι ο λεγάμενος «είναι παιδί μεταναστών, με πατέρα από την Ισημερινή Γουινέα και μητέρα από τη Σομαλία». Γεννημένο στη Ναντ ή στο Αμβούργο ή στο Μπέρμιγχαμ ή στη Ζυρίχη. Ή και στην Αθήνα, εάν μιλάμε για μπάσκετ και για την ευλογημένη οικογένεια Αντετοκούνμπο.
Ντενίζ Ούνταβ, σκόρερ των δύο τερμάτων της Εθνικής Γερμανίας απέναντι στην Ακτή του Ελεφαντοστού. Με τη φανέλα της «Μάνσαφτ», αλλά είναι αμφίβολο αν γνωρίζει τη σωστή προφορά της λέξης Mannshcaft (ομάδα). «Δεν μιλάω ούτε τουρκικά», απάντησε, γερμανιστί, όταν κάποιο μέσο της τουρκικής διασποράς τού ζήτησε δηλώσεις. Διότι ο Ντενίζ Ούνταβ δεν είναι ούτε Γερμανός, ούτε Τούρκος, ούτε Κούρδος, ούτε Ιρακινός: είναι όλα αυτά μαζί. «Yazidi», γράφει η εθνοτική ταυτότητά του.
Οι Γιαζίντι, ελληνιστί Γιαζιντίτες ή Γιεζντίτες, είναι μία εθνοθρησκευτική μειονότητα από το Κουρδιστάν, η οποία είναι ενδογαμική με το συμπάθειο, δηλαδή δεν δέχεται «ξένους», ούτε προσηλυτίζει αλλόθρησκους, ούτε επιτρέπει στα μέλη της να παντρεύονται με πιστούς άλλων θρησκειών και λαών. Οι περισσότεροι ζούσαν σε μία απομακρυσμένη περιοχή του Κουρδιστάν, στα σύνορα Τουρκίας και Ιράκ, στην αρχαία Νινευή, αλλά η γενοκτονία του 2014 από το ISIS ξεκλήρισε την κοινότητα, η οποία θρήνησε τότε 5 χιλιάδες νεκρούς και είδε τα κορίτσια της να γίνονται θύματα σωματεμπορίας και σκλάβοι του σεξ.
Ο αριθμός των Γιαζίντι προσφύγων ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο και οι περισσότεροι μετανάστες ζουν στη Γερμανία, αλλά και στο Βέλγιο, στη Ρωσία, στην Αρμενία, στη Γεωργία, στη Συρία, στο Ιράν. Ο Ντενίζ Ούνταβ, Γιαζίντι της Γερμανίας από τη Βρέμη, γιος φυγάδων που εγκατέλειψαν την Τουρκία μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980, παιδί επταμελούς φαμίλιας, είναι μέλος αυτής της διάσπαρτης κοινωνίας. Οι Τούρκοι της Γερμανίας δεν τον χωνεύουν, επειδή τους απαρνείται και πανηγυρίζει χορεύοντας χορούς των Γιαζίντι, όπως έκανε άλλωστε και στον αγώνα του Μουντιάλ με την Ακτή Ελεφαντοστού.
«Είναι ρατσιστής και υποστηρίζει τρομοκράτες», κραυγάζουν οι συνήθεις ύποπτοι. Οι φανατικοί μουσουλμάνοι τούς θεωρούν παγανιστές. Στα μάτια των Ευρωπαίων και Τούρκων νοικοκυραίων, οι Γιαζίντι μοιάζουν με θρησκευτική σέχτα, η οποία ωστόσο δεν είναι ούτε χριστιανική, ούτε μουσουλμανική, ούτε υπακούει στο τυπικό κάποιας άλλης «μεγάλης» θρησκείας.
«Στην ιστορία μας, μας έχουν μακελέψει 72 φορές», είπε το 2014 ο Γιαζίντι βουλευτής Χατζί Γκαντούρ. Τους πρώτους διωγμούς τους γνώρισαν επί οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η μονοθεϊστική πίστη τους, με αφετηρία τα μεσαιωνικά χρόνια, μοιάζει περισσότερο με τον Ζωροαστρισμό, με τους Σούφι, τους Αλεβί και με διάφορες παλαιοϊρανικές παραδόσεις. Έχουν κι αυτοί θεό και «υιό του θεού», όπως οι χριστιανοί, μόνο που ο κανακάρης ακούει και στο χαϊδευτικό όνομα «Σεϊτάν», το οποίο σημαίνει αυτό που καταλαβαίνετε και ξεσηκώνει -στις τάξεις των απίστων- τις αντιδράσεις που καταλαβαίνετε. Επίσης, οι Γιαζίντι πιστεύουν σε επτά αγγέλους, o κορυφαίος των οποίων περιφέρεται ανάμεσά μας με τη μορφή παγωνιού.
Ως άθεος και άθρησκος, που δεν πιστεύει σε φανταστικούς φίλους στον ουρανό, έχω να σχολιάσω μόνο: «Τρέχα γύρευε». Ωστόσο, με ξετρελαίνει τρελά η πολυπολιτισμικότητα Εθνικών (επαναλαμβάνω: Εθνικών) ομάδων όπως η Γερμανία και γουστάρω ακόμα πιο τρελά μία Mannschaft που γίνεται καρφί στο μάτι των εθνικιστών, των ξενοφοβικών και των νοσταλγών του Ράιχ.
Στους 16 που αντιμετώπισαν τους Ιβοριανούς, μέτρησα μόνο τέσσερις ή πέντε «άριους» γηγενείς. Οι υπόλοιποι Γερμανοί ακούν σε επώνυμα όπως Αμίρι, Μουσιάλα, Σανέ, Τζόναθαν Τα, N’Mέτσα, Λουέλινγκ, Πάβλοβιτς και, ναι, Ούνταβ. Είναι τα παιδιά μίας κοινωνίας που, παρά τις προφανείς παθογένειές της, ενσωματώνει ομαλά τους μετανάστες και κρατάει όλες τις πόρτες ανοιχτές, χωρίς ρατσιστικούς αποκλεισμούς και γελοίες «εισαγωγικές εξετάσεις».
Προτιμούσα να δω την Ακτή του Ελεφαντόδοντος νικήτρια διότι χωρίς εκπλήξεις δεν έχει νόημα το Μουντιάλ, ωστόσο χειροκρότησα τις ασίστ του Αμίρι και τα γκολ του Ούνταβ. Και αν κάποιοι πίσω στη Γερμανία στράβωσαν αντί να πανηγυρίσουν, δικό τους πρόβλημα. Εμένα οι καλύτεροι φίλοι μου στο μπάσκετ είναι ο Γιάννης και ο Θανάσης Αντετοκούνμπο.
