Σε έναν νέο κόσμο, που αλλάζει διαρκώς, η Ελλάδα καταφέρνει να σταθεί στα πόδια της, αποκτώντας εξοπλισμούς που η γειτονική και τεράστια σε όλα τα επίπεδα χώρα τους, διεκδικεί από τις ΗΠΑ.
Πραγματικά είναι απορίας άξιον, η αντίληψη που υπάρχει μεταξύ ανθρώπων και μάλιστα έμπειρων και «ειδικών» να αντιμετωπίζουν τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, με την αντίληψη που αντιμετωπίζουν τους αγώνες του Μουντιάλ.
Όταν συμβαίνει κάτι θετικό, για τα ελληνικά ζητήματα, αρχίζουν τα οπαδικά πανηγύρια της «ομάδας» μας , όταν κάτι δεν φαίνεται να πηγαίνει καλά είναι στα κάγκελα καταγγέλλοντας «παίκτες» και «προπονητή», ακόμη και όταν στο ματς δεν μετέχει η ομάδα μας!
Τα γράφω αυτά με αφορμή τα όσα εξελίχθηκαν στην Αγκυρα στο πλαίσιο της 36ης Συνόδου, και τις πλερέζες που κατέβασαν εν Αθήναις κάποιοι γιατί ο Αμερικανός Πρόεδρος κατανάλωσε δημοσίως άφθονες υποσχέσεις στον Ταγίπ Ερντογάν. Και ξάφνου ανακάλυψαν κάποιοι τους κινδύνους για την Ελλάδα από το ότι αλλάζει η αμερικανική πολιτική και ότι το παραπάνω «ζευγάρι» ήρθε πιο κοντά.
Αναρωτιέμαι πραγματικά, αν αυτά εκτός από τη διάθεση κριτικής για τον κ. Μητσοτάκη, στο πλαίσιο ότι φταίει για όλους και για όλα, πιστεύουν αυτά που λένε για δυσμενείς εξελίξεις.
Το πιο ωραίο είναι ότι την κριτική την ασκούν αυτοί που για χρόνια γαλουχήθηκαν με την αντίληψη «έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ» και με το «έξω οι βάσεις του θανάτου» από την χώρα μας.
Για να μην υπενθυμίσω τι πέρασε η χώρα μας, όταν ο «δεξιός» Καραμανλής ως πρωθυπουργός έβγαλε τη χώρα από το ΝΑΤΟ, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, και τι τραβήξαμε για να ξαναμπούμε στην συμμαχία.
Και να μην αναφερθώ σε εκείνους που διέλυσαν την ελληνική αμυντική βιομηχανία, καθώς νόμος ήταν το…δίκιο του εργάτη. Αποτέλεσμα αντί να είμαστε σε κάτι πωλητές ή αυτόνομοι όσο γίνεται, έχουμε καταντήσει πελάτες διαρκείας.
Αυτά τα τρία τα επισήμανα, μόνο και μόνο για να φρεσκάρω τις μνήμες κάποιων, που εξακολουθούν να πουλάνε φύκια πατριωτισμού για μεταξωτές κορδέλες.
Ας πάμε όμως στην ουσία χωρίς καμία διάθεση οπαδισμού, κάνοντας μια προσπάθεια πραγματισμού.
Ο κόσμος μας γύρω μας αλλάζει για άλλη μια φορά. Τα πέπλα του παρελθόντος περί διεθνούς δικαίου έχουν αφαιρεθεί και το δίκαιο το ισχυροτέρου, έχει επιστρέψει ως βασική πολιτική διαχείρισης των κρίσεων.
Σε αυτόν τον νέο κόσμο η Ελλάδα, που βγήκε από μια κρίση που είχε συνέπειες πολέμου, κατάφερε να σταθεί στα πόδια της. Να αποκτήσει εξοπλισμούς που η γειτονική και τεράστια σε όλα τα επίπεδα χώρα τους διεκδικεί από τις ΗΠΑ. Έκτισε συμμαχίες και από παρίας στα χρόνια των μνημονίων, που δεν είχε ούτε …καύσιμα για παρελάσεις, έγινε παίκτης στην περιοχή. Υποχρέωσε την Αγκυρα που απειλούσε να έρθει μια…νύχτα να το ξανασκεφτεί και να ζητά από τον Τράμπ, αυτά που είχε κλείσει και έχασε εξαιτίας των επιλογών της.
Είδαμε έναν Τούρκο Πρόεδρο να παρακαλάει επί της ουσίας τον φίλο του από την Αμερική να του δώσει 5 -6 F 35, τα οποία είχαν πληρώσει οι Τούρκοι και να τηρήσει τις υποσχέσεις που του είχε δώσει, την ίδια ώρα που καλείται να… θάψει τους S-400.
Και όμως ενώ συμβαίνουν αυτά κάποιοι εν Αθήναις κατεβάζουν πλερέζες, για να μην πω για αυτούς που πήραν όπλα και… μπαλάσκες, χωρίς καν να έχουν υπηρετήσει κανονικά ούτε τη θητεία τους…
