Προχθές είχα το ευτύχημα να πέσω πάνω σε αυτήν τη φράση του ακαδημαϊκού, Δημήτρη Τζιόβα: «Στον 21ο αιώνα δεν βλέπουμε την ανάδειξη νέων κριτικών (βιβλίου) σε σχέση με την πληθώρα νέων ποιητών και πεζογράφων. Είναι μια περίοδος που κυριαρχεί το μάρκετινγκ του βιβλίου και υποχωρεί η κριτική». Σκόνταψα έτσι παρακάτω και στην παρατήρηση του Δημοσθένη Κούρτοβικ: «Η λογοτεχνική κριτική στην Ελλάδα έχει καταθέσει τα όπλα, έχει ατροφήσει. Παλιότερα δημιουργούσε όντως συζητήσεις γύρω από τη λογοτεχνία, που είχε μεγαλύτερη βαρύτητα από ό,τι σήμερα για διάφορες πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες».
Αυτή η λαγουδότρυπα φράσεων που χτυπούν στο ψαχνό ενός καθαρόαιμου βιβλιόφιλου και βιβλιοερευνητή έχει τίτλο «Η ελληνική λογοτεχνία στον 21ο αιώνα. Από την παγκοσμιοποίηση στην τεχνητή νοημοσύνη» (εκδ. Διόπτρα) και πονάει στα ερευνητικά του μέρη, σαν να ακούς τον «Λογαριασμό» της Κατερίνας Λιόλιου μετά από χωρισμό.
Και γιατί τόσος πόνος; Τόσα βιβλία κυκλοφορούν κάθε χρόνο, με εκθετική αύξηση. Τόσες λογοτεχνικές φωνές, τόσα βραβεία, τόσο μεγαλοπρεπή όσο και εναλλακτικά.
Διαβάστε περισσότερα στο Klik.gr
