«Οι σκόρπιες σκέψεις ενός άτυπου γενικού γραμματέα που θα ήθελε να γίνει άτυπος θεωρητικός του κινηματογράφου»: θα ήθελα αυτός να είναι ο τίτλος του άρθρου μου αλλά είμαι βέβαιος ότι η αδίστακτη αρχισυντάκτριά μου δεν θα με αφήσει. Κάνω, λοιπόν, την επανάστασή μου και ο Θεός βοηθός, γνωρίζοντας πάντα όσα λέγονται για τις επαναστάσεις και το αίμα.
Έχω μια άρνηση να πηγαίνω σε ένα εστιατόριο τις πρώτες εβδομάδες λειτουργίας του. Οι αρχισυντάκτες, όμως, έχουν μια τρέλα με τα αποκλειστικά όπως έχω κι εγώ όταν βρίσκομαι μπροστά σε μια πιατέλα με παϊδάκια, σε ένα πιάτο με μακαρόνια με κιμά ή σε μια πίτα με χόρτα και φέτα, φτιαγμένη από μια γιαγιά στα χωριά της Ηπείρου. Κάποια στιγμή θα της βάλω αποσπάσματα από ταινίες και θα της εξηγήσω ότι σημασία έχει η ουσία: το ταξίδι της αναζήτησης εικόνων και γεύσεων.
Ο αγαπημένος μου φίλος, ο Ηλίας Μαμαλάκης, μου λέει και μου γράφει ότι είμαι καλός και ρομαντικός, αλλά πως πρέπει συχνά να ασκώ πιο δριμεία κριτική. Προσπαθώ να του πω: «Από εσένα επηρεάστηκα». Τελικά αποφάσισα να μην του το πω απλώς ιδιωτικά, αλλά να το γράψω δημόσια: τον αγαπώ και θέλω να του μοιάσω. Βασικά, θα ήθελα να είμαι ένα κράμα ανάμεσα σε εκείνον και τον Βασίλη Ραφαηλίδη. Βέβαια, και οι δύο έχουν πολλές γνώσεις· εγώ βαριέμαι πια να διαβάζω και προσπαθώ να αντλώ γνώση βλέποντας εικόνες από ταινίες και ακούγοντας στίχους.
Διαβάστε περισσότερα στο Exodos.gr
