(ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI)
Αναρωτιόμασταν πρόσφατα από αυτήν τη στήλη και με αφορμή όσα συνωμοσιολογικά ειπώθηκαν κατά του Χάρη Δούκα όταν υποστήριξε την ανάγκη σύγκλισης ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ, μήπως ο Δήμαρχος είναι ο Δούρειος Ίππος του Τσίπρα στο ΠΑΣΟΚ και εκτελεί αποστολή για να διαλύσει το κόμμα από μέσα… Προϊόντος του χρόνου και λόγω όσων δημόσια διαδραματίσθηκαν, στη σφαίρα των αποριών προστέθηκε και το εξίσου συνωμοσιολογικό ερώτημα μήπως και η Άννα Διαμαντοπούλου υπηρετεί αντίστοιχο ρόλο, αλλά για λογαριασμό του Μητσοτάκη…
Καλή η πλάκα, αλλά το πράγμα έχει αρχίσει πια να σοβαρεύει: στην τελική ευθεία για τις κάλπες και το ΠΑΣΟΚ βιώνει μια μεγαλειώδη εσωστρέφεια που δεν το αφήνει πια να ανασάνει… Ο Ανδρουλάκης μοιάζει να επενδύει στον χρόνο, θεωρώντας ότι ίσως αυτός γιατρέψει τις εσωκομματικές πληγές που άνοιξαν, αλλά την ίδια ώρα το ΠΑΣΟΚ ζει σε περιβάλλον αφόρητης δημοσκοπικής πίεσης, καθώς η «ψαλίδα» με την ΕΛΑΣ φαίνεται να ανοίγει εις βάρος του.
Με τον ΣΥΡΙΖΑ σε κρίση διαρκείας και τον Τσίπρα ακόμα εκτός πολιτικού στίβου, το ΠΑΣΟΚ κατάφερνε να κρατά σε μία σχετική ισορροπία τα δύο ρεύματα που συνυπήρχαν στο εσωτερικό του: το ένα ένιωθε και νιώθει το κόμμα τμήμα του ευρύτερου δημοκρατικού μπλοκ, ασχέτως της αντιπαλότητας που προϋπήρξε ή εξακολουθεί να υπάρχει με τις δυνάμεις της Αριστεράς, ενώ το άλλο, που συντάχθηκε αποφασιστικά με τις δυνάμεις του «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα του 2015, ομνύει πάντοτε στην περίοδο Σημίτη και θέλγεται από τη μεταρρυθμιστική ρητορική.
Η εμφάνιση της ΕΛΑΣ και η δημοσκοπική υποχώρηση του ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση, απελευθέρωσαν δύο αντίπαλες δυναμικές, φέρνοντας τα στελέχη του κόμματος να διασταυρώνουν τα ξίφη τους δημόσια ή παρασκηνιακά για την επόμενη μέρα. Παρά την απόφαση του ΠΑΣΟΚ να αποκλειστεί η πιθανότητα συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, απόφαση που φέρει τη σφραγίδα όχι μόνο του Δούκα, αλλά και του ίδιου του Ανδρουλάκη, η προοπτική σχηματισμού προοδευτικής κυβέρνησης εξακολουθεί να λειτουργεί ως πυροκροτητής.
Κι όμως, ένας από τους λόγους που κράτησαν χαμηλά το ΠΑΣΟΚ – ακόμα και την περίοδο που έπαιζε στο γήπεδο της αντιπολίτευσης χωρίς αντίπαλο – είναι ότι οι προσλαμβάνουσες ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας και ειδικά πολλών νέων ανθρώπων δεν έχουν σχέση με τη φαντασιακή εικόνα του ένδοξου πολιτικού παρελθόντος και της κραταιάς Χαριλάου Τρικούπη.
Αυτοί οι ψηφοφόροι όταν ακούν ΠΑΣΟΚ, δεν σκέφτονται το «ωραία χρόνια» ούτε αναπολούν εποχές ευδαιμονίας… Σκέφτονται ένα κόμμα που δεν του λείπουν τα στελέχη με ικανότητες ή τα προγραμματικά εφόδια, αλλά που έχει – κατά το μέτρο φυσικά που του αναλογεί – μερίδιο ευθύνης για τη μνημονιακή περιπέτεια της χώρας και παρελθόν κυβερνητικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία.
Αν το ταξίδι έχει προορισμό την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στα πράγματα με κεντρικό ρόλο, το όχημα δεν μπορεί να είναι ούτε αντίκα από μουσείο, ούτε αυτοκίνητο με δανεικά λάστιχα στις δεξιές ή στις αριστερές ρόδες.
Στο κάτω κάτω της γραφής, αυτό το κόμμα και ο κόσμος που το πίστεψε είδαν «ακόμα καλύτερες μέρες» μόνο με καθαρή, προοδευτική ατζέντα…
