Η απόλυτη, πολύχρωμη ευφορία των Gorillaz στην Πλατεία Νερού

Από τους παλιούς που μεγάλωσαν με το MTV των 00s μέχρι τα ψαγμένα 15χρονα, για τα οποία ο Damon Albarn –ως 2-D πλέον και ουχί ως frontman των Blur– αποτελεί το απόλυτο, διαχρονικό είδωλο, η χθεσινή συναυλία των Gorillaz στην Πλατεία Νερού για το Release Athens x SNF Nostos, ήταν το αποκορύφωμα του συναυλιακού τους καλοκαιριού.

Ας τα πάρω όμως από την αρχή. Γύρω στις 6μιση η Jehnny Beth βγήκε τολμηρή στον ήλιο χωρίς να διστάσει να φορέσει το μαύρο σατέν φόρεμά της και τις λευκές κάλτσες μέχρι το γόνατο, παρά τη ζέστη. Το κοινό την αποζημίωσε πάντως αφού ήταν πολλοί αυτοί που έφτασαν από νωρίς για να πιάσουν κάγκελο και τραγούδησαν μαζί της παθιασμένα (και διψασμένα θα προσθέσω). Είπε 10 κομμάτια, είπε και τη διασκευή του “Army of Me” της Bjork, βούτηξε στις πρώτες σειρές, έδωσε πόνο στη σκηνή και γενικώς μάς προετοίμασε μία χαρά, με την PJ Harveyική της αύρα για το τσίρκο των The Flaming Lips.

Και όταν λέω τσίρκο το εννοώ, αφού ξαφνικά, γύρω στις 8 παρά τέταρτο η σκηνή του Release γέμισε με φουσκωτά γιγάντια ανθρωπάκια και συνθήματα. The Flaming Lips are here. “Fuck Yeah Athens”, ροζ παντού και ο Wayne Coyne παρά τα 65 του να τρέχει με το κοστούμι πάνω-κάτω, με το κεφάλι μέσα στα φουσκωτά και τον ήλιο να τον βαράει στο δόξα πατρί. Αφού δεν έπεσε τ’ ανάσκελα, μπράβο του, όχι μπράβο του. Εγώ προσωπικά που κρυβόμουν πίσω από ψηλούς για να έχω σκιά, θα πω μπράβο του. Ένας μικρός χαμός έγινε στο “The Golden Path” των The Chemical Brothers, αλλά ο μεγάλος χαμός ξέσπασε όταν μετά από λίγα λόγια κατά των πολέμων (γενικά) που καλό θα είναι να κάνουν μόνα τους τα ρομπότ σε μία έρημο χωρίς εμάς (γύρευε), έπαιξαν το “War Pigs” των Black Sabbath. Λίγο μετά έφυγαν (μαζί με τα φουσκωτά τους) και περιμέναμε πάνω από μία ώρα να ετοιμαστεί η σκηνή για τους headliners.

Ακριβώς στις 21:45 έσβησαν τα φώτα και άρχισε η επέλαση των μουσικών επί σκηνής. Πάνω από 10 άτομα, καλεσμένοι, εκπλήξεις και φυσικά τα μοναδικά γραφικά. Τα χρόνια που οι Gorillaz ήταν ένα «gimmick» με ολογράμματα των Murdoc, Noodle και Russel έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Σήμερα, τα εντυπωσιακά γραφικά του Jamie Hewlett προβάλλονται σε γιγαντοοθόνες, όσο ο Albarn, με μούσι, τζάκετ παραλλαγής και σκούφο, εκτελεί χρέη χαμογελαστού τελετάρχη και MC, σε αυτή την τεράστια γιορτή της μουσικής. Το setlist ήταν απογειωτικό (αν και έλειψε το “Dare”) και κάπως όταν τέλειωσε όλοι θέλαμε κι άλλο. Σαν να μας έκοψαν τη χαρά στη μέση νιώσαμε. 

Τι έμεινε από χθες το βράδυ; Αρχικά διαπιστώσαμε για ακόμη μία φορά ότι ο Damon Albarn δεν είναι ένας απλός μουσικός, είναι ένας καλλιτεχνικός αλχημιστής. Δεν έχει βρεθεί ένα μουσικό είδος που να μη θέλει να το ψάξει από όλες τις πλευρές. Θυμάμαι όταν τον είχα δει με τους Blur το 1999 στον Άγιο Κοσμά, πόσο πολύ είχα απογοητευτεί κι εγώ και όλοι όσοι ήμασταν εκεί. Ευτυχώς από τότε άλλαξε πολλές σελίδες και έχει γίνει ο μουσικός που είναι σήμερα (και για να είμαι ειλικρινής, νιώθω ότι οι Gorillaz του πάνε πολύ περισσότερο από τους Blur). 

Το να βλέπεις 13+ άτομα επί σκηνής να προσφέρουν ένα 101% επαγγελματικό show, γεμάτο ζωντάνια και οργανικό πάθος, αποδεικνύει γιατί η ζωντανή μουσική δεν θα συγκριθεί ποτέ μα ποτέ με κανένα προ-ηχογραφημένο DJ set με μικρόφωνα από πάνω. Reggae, dub, disco, punk, socca, hindi, latin… ένα εκρηκτικό, πολυπολιτισμικό χαρμάνι που μας βρήκε όλους αγκαλιασμένους να χορεύουμε. Οι Gorillaz ξαναγεννούν τα τραγούδια του κάθε βράδυ μέσα από τους ανθρώπους που βρίσκονται πάνω στη σκηνή. Οι σχέσεις ανάμεσα στον Albarn και τους καλεσμένους του είναι τόσο φυσικές, τόσο γεμάτες χαρά και αμοιβαίο σεβασμό, που μοιάζει περισσότερο με μια τεράστια μουσική παρέα παρά με σκηνοθετημένη συναυλία.

Φυσικά και μίλησαν για τον πόλεμο, φυσικά και φωνάξαμε «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», άλλωστε οι Gorillaz είναι ένα συγκρότημα που δεν φοβήθηκε ποτέ να πάρει θέση απέναντι στην αδικία, όπως το έχουν κάνει εδώ και χρόνια καλλιτέχνες όπως ο Brian Eno, ο Roger Waters, οι Massive Attack, η Annie Lennox, ο David Byrne και τόσοι άλλοι. Γι’ αυτούς  η μουσική εξακολουθεί να αποτελεί χώρο έκφρασης και συλλογικής συνείδησης.

Καθώς η νύχτα πλησίαζε στο τέλος της μετά από καταιγιστικά tracks όπως τα “Tranz”, “Rhinestone Eyes”, “Stylo” και το εκρηκτικό “Feel Good Inc.”, ο κύκλος έκλεισε εκεί που άρχισε πριν από 25 χρόνια. Με τις νωχελικές, ακαταμάχητες μελωδίες του ντεμπούτου τους, “Clint Eastwood”. Και μας αποχαιρέτησαν, αφήνοντας την Πλατεία Νερού να πλέει σε πελάγη απόλυτης ευφορίας. 

Μια τελευταία παρατήρηση, που δεν θα σταματήσω να την κάνω όσο μπορώ και γράφω. Πάντα υπήρχε το φαινόμενο των αχάμπαρων που μιλούσαν σε συναυλίες, αλλά αυτό που συμβαίνει πλέον τα τελευταία χρόνια είναι εξωφρενικό. Ακούστε τη μουσική βρε παιδιά, πηγαίνετε να πιείτε έναν καφέ να πείτε τα νέα σας. Είναι δυνατόν να προσπαθώ να “χαθώ” στο συγκλονιστικό, ατμοσφαιρικό “Delirium” και να ακούω δίπλα μου 20χρονες να σχολιάζουν και να γελάνε δυνατά σαν να πουλάνε πατάτες στη λαϊκή; Κορίτσια, είμαι σίγουρη ότι αν σας ρωτήσω ποιο τραγούδι ακούτε εκείνη την ώρα, δεν θα έχετε ιδέα. Τελικά μετακινήθηκα και ξαναβρήκα το ευφορικό μου μουντ, να ‘ναι καλά ο Damon και η παρέα του.

Setlist

The Mountain, The Happy Dictator, Tranz, 19-2000, Rhinestone Eyes, The Moon Cave, El Mañana, On Melancholy Hill, Orange County (with Kara Jackson), Delirium, Andromeda, Charger (with Pauline Black), Kids With Guns, Stylo (with Yasiin Bey), Damascus (with Yasiin Bey and Omar Souleyman), Dirty Harry (with Bootie Brown), The Shadowy Light, Feel Good Inc. (with Posdnuos), Clint Eastwood.