Για το αν και κατά πόσο άξιζε όλη αυτή η φασαρία και (κυρίως) η δαπάνη για την απόκτηση του Τριαντάφυλλου Τσάπρα από τον Παναθηναϊκό, η απάντηση είναι άμεση και «πατάει» πάνω στις πρόσφατες περιπτώσεις μεταγραφών των Τετέη, Κοντούρη, Παντελίδη. Οι δύο πρώτοι κυρίως -που πήραν άλλωστε και φανέλα βασικού από τη στιγμή που ντύθηκαν στα πράσινα- δικαίωσαν με το παραπάνω τις προσδοκίες και ενίσχυσαν το μοτίβο κατεύθυνσης της διοίκησης προς τα «ελληνικά πόδια».
Με την ένταξη του Τσάπρα στο ρόστερ του Παναθηναϊκού, καθώς και με την προοπτική δεύτερης συμφωνίας – «καπάκι» με τον Λεβαδειακό για τον Μάριο Βήχο (;), επιβεβαιώνεται η πρόθεση των πράσινων να σαρώσουν ό,τι πιο ελκυστικό διαθέτει η ελληνική αγορά και έχει πωλητήριο. Ακόμα κι αν απαιτηθεί να υπερτιμηθεί η μεταγραφή! Γιατί αυτό έγινε.
Και τούτο -όσο κι αν το ακριβές κόστος της μεταγραφής Τσάπρα ουδείς το γνωρίζει πλην Αλαφούζου, Κομπότη- δεν επιδέχεται αντιρρήσεις και η επιβεβαίωση έρχεται από την πλευρά των κινήσεων του Ολυμπιακού. Τώρα, στην περίπτωση Τσάπρα, αλλά και τον χειμώνα σε αυτήν του Ανδρέα Τετέη.
Για Λεβαδειακό και Κηφισιά, με πολλαπλούς μνηστήρες για την «πραμάτεια» τους και πολύ περισσότερο με τους δύο αιώνιους στο κόλπο της απόκτησης των παικτών τους, απέμεναν μόνο οι καλοί χειρισμοί ώστε να γεννήσουν και τα κοκόρια τους.
Οι ερυθρόλευκοι όταν κατάλαβαν ότι σύρονται σε έναν χορό πλειοδοσίας, έκαναν πέρα. Οι πράσινοι με άλλη στρατηγική επέμειναν, ενδίδοντας ηθελημένα στην υπέρ-κοστολόγηση των ποδοσφαιριστών από τους συλλόγους τους και προχώρησαν στις συμφωνίες.
Τι καταλαβαίνουμε από όλο αυτό; ‘Όσα αυταπόδεικτα παρατηρούμε από τη μεταγραφική περίοδο του περασμένου Ιανουαρίου, που με το ίδιο πνεύμα και πάνω στην ίδια βάση, συνεχίζονται και κατά την τρέχουσα σεζόν: Ο Γιάννης Αλαφούζος θα ξοδεύει αφειδώς χρήμα για να ξαναγίνει αρχικά ομάδα ο Παναθηναϊκός και ακολούθως να «χτυπήσει» πρωτάθλημα, με ορόσημο πάντα την ανέγερση του γηπέδου του συλλόγου στον Βοτανικό και την ημέρα που θα εγκαινιαστεί το νέο «σπίτι».
Η παγίδα βέβαια παραφυλάει τον ιδιοκτήτη του ΠΑΟ, αν δεν έχει στοχεύσει ορθά και πάλι σε επιλογές προπονητή και CEO. Όπως τα προηγούμενα χρόνια και, ειδικά, μετά την λανθασμένη για μένα και για πολύ κόσμο, απομάκρυνση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, που έβαλε το τριφύλλι σε παρατεταμένη περίοδο ταλαιπωρίας και αποτυχιών, με τον Γιάννη Παπαδημητρίου στη θέση του μάνατζερ του συλλόγου και… αστοχίες υλικού με προσλήψεις τεχνικών όπως οι Τερίμ, Ρουί Βιτόρια, Ντιέγκο Αλόνσο, Ράφα Μπενίτεθ.
Βιεϊρίνια-Μάτος-Λίσι και Κοτσόλης-Νίστρουπ
Όπως και στον ΠΑΟΚ όπου ο Ιβάν Σαββίδης είναι ολοφάνερο πως έχει κηρύξει την έναρξη της εποχής των 40άρηδων στη λήψη συλλογικών αποφάσεων, ακούγοντας πιστά τους Βιεϊρίνια και Μάτος να επωμίζονται την ευθύνη της εισήγησης διαδοχής του Ραζβάν Λουτσέσκου με τον Ισπανό-αναθρεμμένο ποδοσφαιρικά, αλλά άπειρο στις ζυμώσεις πρωταθλητισμού, Αλέσιο Λίσι, με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, ο Γιάννης Αλαφούζος έχει αναθέσει πλέον τα ηνία λήψης αποφάσεων στον Στέφανο Κοτσόλη.
Ο εκπρόσωπος της νέας γενιάς ποδοσφαιρικών στελεχών, με σύγχρονη γνώση-λογική και εύρος αντίληψης, είναι ο εν λευκώ εξουσιοδοτημένος της ιδιοκτησίας για… να παίξει μπάλα με τα εκατομμύρια που στρώνονται στο χαλί κι αυτής της μεταγραφικής αγοράς.
Η (ειδοποιός) διαφορά, βεβαίως, ανάμεσα στις νέες γενιές εξουσίας, των 40άρηδων του ΠΑΟΚ και του Παναθηναϊκού είναι το οικονομικό. Στη Θεσσαλονίκη σφίγγεται το ζωνάρι, στην Αθήνα χαλαρώνει αμείωτα!..
Και για να επιστρέψουμε στο φιλολογικό ερώτημα του προλόγου, το πραγματικό «στοίχημα» του Παναθηναϊκού δεν είναι αν θα κάνει διάνα με την απόκτηση Τσάπρα ή και Βήχου ή ακόμα και οποιουδήποτε άλλου αξιόλογου εκπροσώπου του ελληνικού ποδοσφαίρου του φορέσει πράσινα ο Γιάννης Αλαφούζος, ακόμα και αν πληρώνει υπερτιμημένα, αλλά αν «πιάσει» ο Τζέικομπ Νίστρουπ και αν αρπάξει ο Στέφανος Κοτσόλης την ευκαιρία δεύτερης καριέρας στο ποδόσφαιρο… Νέος προπονητής και νέος τεχνικός διευθυντής. Νέοι, ωραίοι, αλλά και άπειροι. Ιδίως σε πιεστικές συνθήκες υψηλού ανταγωνισμού-πρωταθλητισμού…
– Υ.Γ. περί Μουντιάλ: Μέχρι τώρα η γιορτή του ποδοσφαίρου δεν είναι άλλο από… γιορτή των γκολκίπερ. Ειδικά κιόλας των μικρών και περιφρονημένων. Των κέρβερων του Κουρασάο, του Ιράν, του Πράσινου Ακρωτηρίου.
Ο γεννημένος στην Ολλανδία Έλοϊ Ρουμ, πορτιέρε του Κουρασάο, ο οποίος «έγραψε» νέο ρεκόρ στατιστικής στη διοργάνωση με 15 επεμβάσεις στον αγώνα με το Εκουαδόρ που το κράτησε στο «0».
Ο 33χρονος Ιρανός γκολκίπερ Αλιρεζά Μπεϊρανβάντ ο οποίος σταμάτησε το Βέλγιο αφήνοντας το «άσφαιρο». Ένας πάμπτωχος γόνος νομαδικής οικογένειας βοσκών, η ζωή του οποίου μοιάζει με ένα αληθινό παραμύθι!
Ο 40χρονος Βοζίνια του Κάπο Βέρντε, που στην πρεμιέρα των αγώνων της Ισπανίας ήταν εκείνος που έπιασε τον ταύρο από τα κέρατα και τον καθήλωσε στο ισόπαλο 0-0 και ως εκ τούτου μέσω της διασημότητας που άρπαξε από την καθηλωτική εμφάνιση του, πληροφορήθηκε ο πλανήτης την οικονομική δυσπραγία της μητέρας και της οικογενείας του για την εξασφάλιση βίζας για τις ΗΠΑ!
