Προσπαθώ να εξηγήσω τον –καταναγκαστικό έστω- ενθουσιασμό πολλών φιλάθλων για το Μουντιάλ που ξεκίνησε το βράδυ της Πέμπτης και δυσκολεύομαι. Τι είναι αυτό που κάνει ανθρώπους κατά τα λοιπά φυσιολογικούς να ανοίγουν το μάτι γαρίδα μέσα στη μαύρη νύχτα για να παρακολουθήσουν στις 5 το πρωί μίας καθημερινής Νότια Κορέα εναντίον Τσεχία; ΗΠΑ-Παραγουάη και Αϊτή-Σκωτία με ώρα έναρξης τη 4η νυχτερινή; Σύμφωνοι, δεν είναι πολλοί οι παλαβοί, αλλά… υπάρχουν. Και το τάισμα συνεχίζεται, μέχρι τελικής αποβλάκωσης. Θεάματα δίχως άρτον για τον λαουτζίκο. Και τζόγος, βεβαίως βεβαίως. Για να ρέει το χρήμα.
Το Νικς-Σπερς του ΝΒΑ το καταλαβαίνω, τελικοί είναι, αγώνες δίχως αύριο, μπασκετάρα, με ποιότητα αστρονομική. Αλλά Σουηδία-Τυνησία ξημερώματα Δευτέρας στις 5 και Ουζμπεκιστάν-Κολομβία νύχτα Τετάρτης στις 5; Για τον πρώτο γύρο μίας διοργάνωσης, όπου θα διεξαχθούν 72 αγώνες για να μειωθούν οι ομάδες από 48 σε… 32; Αναμετρήσεις χαμηλού επιπέδου, που μπορεί κάλλιστα, ή μάλλον κάκιστα, να τελειώσουν με 0-0, ολογράφως μηδέν-μηδέν; Να, κάτι τέτοια ακούνε οι Γιάνκηδες και παίρνουν δρόμο από το soccer. Ντρέπομαι λίγο που το λέω, αλλά τα επιχειρήματά τους είναι ατράνταχτα.
Τον παλιό καιρό, στα πρώτα Μουντιάλ που θυμάμαι, μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο φίλαθλος αδημονούσε, επειδή απλούστατα έβλεπε μπάλα τέσσερις ή πέντε φορές το χρόνο: τελικοί Κυπέλλου Πρωταθλητριών, Κυπελλούχων και ΟΥΕΦΑ, άντε και τελικός Κυπέλλου Αγγλίας από το Γουέμπλεϊ όπου (έλεγε ο μακαριστός Διακογιάννης) «έχει πάντα ήλιο». Περιμέναμε πώς και πώς το Μουντιάλ ή το Euro, επειδή το ποδοσφαιρικό θέαμα ήταν δυσεύρετο και περιοριζόταν όλο το χειμώνα στα χαϊλάιτς της Αθλητικής Κυριακής.
Μπεκενμπάουερ ακούγαμε και Μπεκενμπάουερ δεν βλέπαμε. Πόσο μάλλον, τους παιχταράδες από τη Νότια Αμερική ή τις άλλες ηπείρους. Να δείξει η τηλεόραση Βραζιλία ή Αργεντινή ή Ουρουγουάη, ήταν αδιανόητο. Τις εβδομάδες που προηγούνταν των μεγάλων διοργανώσεων, τα καταστήματα που πουλούσαν ηλεκτρικές συσκευές γνώριζαν πιένες, ιδίως όταν η χώρα βρέθηκε στο μεταίχμιο μεταξύ ασπρόμαυρης και έγχρωμης τηλεόρασης.
Οι περισσότεροι Έλληνες πρωτοαγόρασαν έγχρωμους δέκτες (με σύστημα αρχικά Σεκάμ κι αργότερα Παλ) για το χατίρι της μπάλας. Εγώ με το μικρότερο αδελφάκι μου πηγαίναμε πιτσιρίκια σε μία πιτσαρία της γειτονιάς και πιάναμε τραπέζι κοντά στην τηλεόραση επί δίωρο (τρίωρο αν είχε παράταση), μόνο και μόνο για να δούμε χρωματιστά Νότιγχαμ-Αμβούργο ή Γιουβέντους-Πόρτο ή Άντερλεχτ-Μπενφίκα. Φεύγαμε για το σπίτι πανευτυχείς γύρω στα μεσάνυχτα και ήδη ανυπομονούσαμε για τον επόμενο Μάιο. Οι μεταδόσεις ξεκινούσαν πάντοτε με το σήμα της Γιουροβίζιον. Τον λογαριασμό τον πλήρωνε ο μπαμπάς.
Εν έτει 2026, για ποιο σύνδρομο στέρησης μιλάμε; Τα τηλεοπτικά «φεστιβάλ ποδοσφαίρου» λαμβάνουν χώρα καθ’ εκάστη, δώδεκα μήνες τον χρόνο, μέρα και νύχτα, όχι μόνο Σαββατοκύριακα, αλλά και καθημερινές. Ο μερακλής που δηλώνει ερωτευμένος με την μπάλα, μπορεί να παρακολουθήσει ζωντανά όλους ανεξαιρέτως τους αγώνες του Μέσι, του Μ’Μπαπέ, του Ρονάλντο και του Νεϊμάρ, επίσημους και φιλικούς, ακόμα και αναδρομικά. Από το πρωί μέχρι το βράδυ και σε παράλληλες οθόνες.
Τι θα καταλάβω αν παρακολουθήσω άλλον έναν αγώνα του ξεζουμισμένου Έρλινγκ Χάαλαντ; Ποια ακριβώς συγκίνηση θα μου προσφέρουν οι αναμετρήσεις των εθνικών ομάδων που πηγαίνουν στο Μουντιάλ για να συμπληρώσουν το σκηνικό μαμούθ των 104 αγώνων και των 40 ημερών; Ακόμα και οι Ασιάτες και οι Αφρικανοί και οι Βορειοαμερικάνοι και οι Αυστραλοί ποδοσφαιριστές αγωνίζονται οι περισσότεροι σε ευρωπαϊκές ομάδες και είναι πρόσωπα οικεία στους φιλάθλους. Μέχρι και τι χρώμα βρακί φοράει ο Λαμίν Γιαμάλ τις Τετάρτες γνωρίζουμε πια.
Τα χρώματα και τα αρώματα των εξωτικών χωρών είναι προφανώς ευπρόσδεκτα και γοητευτικά, ωστόσο αυτή η γοητεία ξεθωριάζει γρήγορα, ιδίως όταν αρχίζουν να μπαίνουν βροχή τα γκολ στο λάθος τέρμα. Oπότε; Θα ξενυχτήσουμε αποχαυνωμένοι σαράντα μέρες σερί περιμένοντας μπας και κάνει καμιά έκπληξη το Ουζμπεκιστάν;
Αλλεργικός στον Τραμπ και σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τις ΗΠΑ, δεν σκοπεύω να δω στην παλαιική (πλην όμως έγχρωμη) τηλεόρασή μου Μουντιάλ, ούτε έναν αγώνα, εάν δεν με αναγκάσει το καθήκον. Με μία και μοναδική εξαίρεση: το πιθανό Ιράν-ΗΠΑ στον δεύτερο γύρο, το οποίο, ναι, θα έχει πολύ ζουμί, εάν προκύψει. Αυτό όμως δεν είναι ποδόσφαιρο, αλλά γεωπολιτική. Αν ήταν σκέτη μπάλα, δεν θα το έβλεπε σχεδόν κανένας.
Θα επιτραπεί άραγε στους Ιρανούς να κυκλοφορήσουν (όσο κυκλοφορήσουν) στις ΗΠΑ φορώντας την καρφίτσα με τον αριθμό «168»; Για όποιον δεν έπιασε το υπονοούμενο, πρόκειται για τον αριθμό των αμάχων θυμάτων από τις αμερικανοϊσραηλινές βόμβες σε δημοτικό σχολείο στο Ιράν την πρώτη μέρα του πολέμου. Το κόκκινο του αίματος ξεχωρίζει ακόμα και στη μαυρόασπρη τηλεόραση.
