Η είδηση που δημοσιεύτηκε σχεδόν ως δελτίο Τύπου σε αρκετά ΜΜΕ, μπορεί να μην πήρε την έκταση που της έπρεπε λόγω Μουντιαλικών ημερών, όμως είναι πολύ πιο σημαντική από την ερμηνεία που της δόθηκε…
Ο Ελληνας πρωταθλητής του επί κοντώ, Εμμανουήλ Καραλής – αναφέρει το… ρεπορτάζ – κάνει πραγματικότητα ένα μεγάλο του όνειρο, καθώς δημιουργεί τον δικό του αθλητικό σύλλογο με… κράχτη το όνομά του και έδρα το ΟΑΚΑ. Ο χάλκινος Ολυμπιονίκης ίδρυσε τον «Αθλητικό Σύλλογο Εμμανουήλ Καραλής», ένα σωματείο που φιλοδοξεί να γίνει πόλος έλξης για παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τα αγωνίσματα του στίβου και ακόμα πιο πολύ με το επί κοντώ, όπου ο Μανόλο θέλει να διδάξει τα μυστικά του αγωνίσματος. Στο σωματείο θα λειτουργήσουν τμήματα ακαδημιών, προαγωνιστικών και αγωνιστικών κατηγοριών. Με το αζημίωτο φυσικά, γιατί όπως είχε δηλώσει και η βουλευτής Αχαΐας της ΝΔ, Χριστίνα Αλεξοπούλου, «ο τζάμπας πέθανε».
Σύμφωνα με τη σχετική ενημέρωση, η έδρα του σωματείου θα είναι το προπονητήριο Κ2 στο βοηθητικό στάδιο του ΟΑΚΑ και το οποίο (ίσως και για αυτό) ανακατασκευάστηκε τελευταία. «Το όνειρο ξεκινά με ένα πρώτο βήμα. Σας προσκαλώ να αθληθούμε μαζί και να ανακαλύψουμε τις δυνατότητές μας», ανέφερε χαρακτηριστικά στο μήνυμά του ο Καραλής και όπως έγινε γνωστό θα δίνει ο ίδιος το «παρών» στις εγκαταστάσεις όποτε του το επιτρέπουν οι αγωνιστικές του υποχρεώσεις. Εννοείται ότι ο σύλλογος έχει πάρει ήδη την έγκριση του ΣΕΓΑΣ και περιμένει τη σχετική αδειοδότηση από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού.
Ως εδώ όλα καλά. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος, η θετική πλευρά του. Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά, εκείνη που αναφέρει ότι η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού, περνάει πλέον σε άλλη πίστα. Καλή η ιδέα του Καραλή για ένα νέο σωματείο που θα στρέψει τα παιδιά στον στίβο, αλλά όταν μιλάμε για εν ενεργεία αθλητή με δικό του σύλλογο προκύπτουν κι άλλα θέματα, κυρίως ηθικού περιεχομένου.
Φυσικά και είναι δικαίωμα του Ολυμπιονίκη και του κάθε αθλητή να δημιουργήσει δικό του σωματείο, δεν απαγορεύεται. Όμως εδώ τίθενται και πολλά ακόμα ζητήματα. Όπως πχ. του ανταγωνισμού (όχι βέβαια σε αγωνιστικό επίπεδο) αφού πολλά μικρά σωματεία, της περιοχής γύρω από το ΟΑΚΑ, ή ακόμα και σωματεία που έχουν έδρα το ΟΑΚΑ, αναμένεται να χάσουν αθλητές, αφού οι γονείς στο άκουσμα «Εμμανουήλ Καραλής» θα προτιμήσουν χωρίς δεύτερη σκέψη να γράψουν τα παιδιά τους σε αυτό τον σύλλογο αντί σε οποιονδήποτε άλλον.
Επαναλαμβάνω ότι αναφέρομαι σε μικρά σωματεία που δεν έχουν χορηγούς και χορηγίες που έχει ή θα έχει ο Καραλής – και μόνο λόγω του ονόματος και της αξίας του. Τα μικρά αυτά σωματεία, είναι καθαρά ερασιτεχνικά κι επιβιώνουν από τις συνδρομές των αθλητών τους ή ζητιανεύουν χορηγίες των… 600-800 ευρώ από καταστήματα της γειτονιάς. Και φυσικά εδώ ανοίγουν άλλα ζητήματα, όπως πχ πόσο ποιο εύκολα θα ανοίγουν πόρτες στον Ελληνα πρωταθλητή, τι ενοίκιο και με ποιους όρους θα πληρώνει για τις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού σταδίου, αν θα έχει την ίδια αντιμετώπιση που έχουν άλλα σωματεία από τον ΣΕΓΑΣ (είναι γνωστό τοις πάσι ότι η Ομοσπονδία νοιάζεται σχεδόν αποκλειστικά για τη βιτρίνα και τους πρωτοκλασάτους αθλητές στίβου…) και πολλά ακόμα. Ξαναλέω, μιλάμε για εν ενεργεία αθλητή κι όχι για κάποιον αθλητή που έχει σταματήσει τον στίβο και δημιούργησε δικές του ακαδημίες, όπως έκαναν ο Περικλής Ιακωβάκης ή η Πηγή Δεβετζή. Έχει τεράστια διαφορά η μια περίπτωση με τις άλλες…
Δυστυχώς με το πέρασμα των χρόνων ο ερασιτεχνικός αθλητισμός και ειδικότερα στον στίβο εξαφανίστηκε, τουλάχιστον στο υψηλό επίπεδο. Πλέον ούτε στεφάνι ελιάς υπάρχει για τους νικητές, ούτε πριμ μια πορτοκαλάδα. Ο στίβος έγινε καθαρά επαγγελματικός με τεράστια χρηματικά έπαθλα, όταν πριν χρόνια όσοι αγωνίζονταν κρυφά επαγγελματικά, τιμωρούνταν με ποινές ανάλογες των κρουσμάτων ντόπινγκ.
Πλέον τα μετάλλια πέρασαν σε δεύτερη μοίρα αφού στα μίτινγκ φθάσαμε στο σημείο να δίνουν διαμάντια, ράβδους χρυσού, πολυτελή αυτοκίνητα κλπ. Είναι τέτοια η εμπορευματοποίηση, που περάσαμε ως φαίνεται στην επόμενη πίστα, όπου εν ενεργεία αθλητές ξεκίνησαν να δημιουργούν αθλητικές επιχειρήσεις με τη μορφή σωματείων. Φυσικά και είναι δικαίωμα του καθενός να το πράξει.
Όμως υπάρχουν ακόμη κάποιες ηθικές γραμμές, που μια-μια ξεπερνούνται κι αυτές. Θα πείτε –και δικαιολογημένα- ότι φθάσαμε στο σημείο να δίνουν εκατομμύρια ευρώ ως μπόνους σε αθλητές κολύμβησης που σταμάτησαν να αγωνίζονται, αν κάνουν παγκόσμιο ρεκόρ ντοπαρισμένοι, εσένα η ίδρυση σωματείου εν ενεργεία αθλητή σε πείραξε; Σωστά. Απλά καταγράφω τα σημεία των καιρών…
