Ο Ντόναλντ Τραμπ μιλώντας σε δημοσιογράφους στο Οβάλ Γραφείο την περασμένη Δευτέρα (29/06) υποστήριξε ότι ο κομμουνισμός αποτελεί σήμερα μεγαλύτερη απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμα και από γεγονότα-ορόσημα της αμερικανικής ιστορίας, όπως ο Α΄ και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η 11η Σεπτεμβρίου και η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ.
Αυτές οι δηλώσεις του έγιναν όταν κλήθηκε να σχολιάσει τις νίκες στις προκριματικές των Δημοκρατικών των υποψηφίων που στηρίχθηκαν από τον Ζοχράν Μαμντάνι και τους Democratic Socialists of America στις προκριματικές της Νέας Υόρκης. Ο δήμαρχος Νέας Υόρκης βγήκε ενισχυμένος, καθώς οι τρεις υποψήφιοι που στήριξε κέρδισαν. Αυτό ερμηνεύτηκε ως μεγάλη επιτυχία της σοσιαλδημοκρατικής πτέρυγας των Δημοκρατικών και πλήγμα για τους πιο κατεστημένους Δημοκρατικούς υποψηφίους. Επειδή οι περιφέρειες αυτές παραδοσιακά είναι δημοκρατικές, θεωρούνται φαβορί να εκλεγούν και στο Κογκρέσο τον Νοέμβριο.
Ο Τραμπ απάντησε ότι βλέπει το φαινόμενο ως «μεγάλη απειλή» για τη χώρα, επιμένοντας πως, κατά τη δική του εκτίμηση, «δεν πρόκειται για σοσιαλισμό, αλλά στην πραγματικότητα για κομμουνισμό». Πρόσθεσε μάλιστα ότι ο όρος «σοσιαλδημοκράτης» χρησιμοποιείται επειδή ακούγεται πιο ήπιος και αποδεκτός, ενώ, όπως είπε, πίσω του κρύβεται ο κομμουνισμός. Προφανώς βλέπει ένα ρεύμα για πιο ριζοσπαστικές λύσεις από τα αριστερά. Στο ίδιο κλίμα τις προηγούμενες ημέρες είχε κάνει λόγο για «godless communists» και για ανθρώπους που θέλουν να καταστρέψουν τον «παραδοσιακό αμερικανικό τρόπο ζωής».
Ο Αμερικανός πρόεδρος μάς έχει συνηθίσει στην υπερβολή ούτως ή άλλως. Ο Τραμπ χρησιμοποιεί σύντομα, επιθετικά, υπαινικτικά μηνύματα με τα οποία προκαλεί πάντα θόρυβο, δημιουργώντας ένα επαναλαμβανόμενο «εμείς εναντίον αυτών». Σήμερα «αυτοί» είναι οι «κομμουνιστές». Στο παρελθόν, για παράδειγμα, τον έχουμε δει να καλεί εκλεγμένες γυναίκες του Κογκρέσου να «γυρίσουν πίσω» στις χώρες από όπου δήθεν ήρθαν. Αύριο, όπως και εχθές, μπορεί να είναι και πάλι οι μετανάστες, οι τρανς άνθρωποι, οι φοιτητές, οι δημοσιογράφοι, οι δικαστές, οι πόλεις που ψηφίζουν «λάθος». Ο διχασμός χρειάζεται μια Αμερική που από κάπου απειλείται με τη στήριξη ενός προδοτικού εσωτερικού αντιπάλου που συνήθως έχει και έναν ηγέτη ο οποίος δίνει εντολές στην «πέμπτη φάλαγγα».
Ο Τραμπ βρίσκει όμως και τα κάνει, καθώς υπάρχει πρόσφορο έδαφος στην αμερικανική κοινωνία για να ανθήσει μια τέτοια ρητορική. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν ανακαλύπτει αυτός τον αντικομμουνισμό, απλά πιάνει το νήμα από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου με τον Μακαρθισμό στο ζενίθ. Αυτός απλώς προσπαθεί να επαναφέρει τον φόβο των «άθεων κομμουνιστών» πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές και τοποθετεί συμβολικά τους Δημοκρατικούς εκτός των εθνικών τειχών, συνδέοντάς τους με έναν ιστορικό εχθρό της Αμερικής, τη Σοβιετική Ένωση – τι κι αν αυτός δεν υφίσταται πλέον!
Έτσι, η εσωτερική πολιτική μετατρέπεται σε έναν ανταγωνισμό που ξένες δυνάμεις θέλουν και μπορούν να παρεμβαίνουν. Είναι ένας τρόπος για να μην απαντήσει για τα προβλήματα στέγασης και κόστους ζωής στη Νέα Υόρκη, μετατρέποντας το προεκλογικό πρόγραμμα των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών ως σημείο εκκίνησης για την επίθεση που σχεδιάζει ο εχθρός.
Αυτό όμως δείχνει και αδυναμία. Οι νίκες των υποψηφίων που στήριξε ο δημοφιλής δήμαρχος της Νέας Υόρκης, της Κλερ Βαλντέζ, της Νταριαλίζα Άβιλα Σεβαλιέ και του Μπραντ Λάντερ στη Νέα Υόρκη είναι βέβαιο ότι δεν ήρθαν επειδή οι ψηφοφόροι… νοστάλγησαν τη Σοβιετική Ένωση. Ήρθαν μέσα από τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, που ικανοποιήθηκαν σε ένα πρώτο επικοινωνιακό επίπεδο με καμπάνιες για ενοίκια, στέγη και δημόσιες υπηρεσίες.
Ο διχασμός, λοιπόν, αποτελεί μια στρατηγική συσπείρωσης, που λίγο πολύ στηρίζεται στο εξής: αν δεν μπορείς να παρουσιάσεις μέτρα για το κόστος ζωής και τη μείωση των ενοικίων, πες ότι ο αντίπαλος θα κάψει τη χώρα.
Αυτός είναι ο Τραμπ στην πιο γνώριμη εκδοχή του. Κι όσο πλησιάζουν οι ενδιάμεσες εκλογές, τόσο πιο καθαρά θα φαίνεται ότι ο παλιός αντικομμουνισμός θα εξηγεί ένα τμήμα της κοινωνίας των ΗΠΑ του 2026 όσο αυτό θα βολεύει τον Τραμπ και των συνοδοιπόρων του.
