Υπάρχει ζωή, τελικά, στον πλανήτη της κεντροαριστεράς: Μπορεί αυτός ο χώρος που σφράγισε τη μεταπολίτευση και διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην τελευταία δεκαετία να βγάλει πάλι το κεφάλι πάνω από το νερό και να διεκδικήσει το τιμόνι της χώρας ή είναι πλέον καταδικασμένος να παίζει τον ρόλο μιας ακίνδυνης, αδύναμης και βολικής αντιπολίτευσης;
Το αντιφατικό της υπόθεσης είναι, μάλιστα, ότι αν και το πολιτικό μείγμα της εποχής δημιουργεί προϋποθέσεις αλλαγών και ανατροπών, καθώς η κυβέρνηση στενάζει υπό το βάρος των Τεμπών, των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και της αδυναμίας της να ανακόψει την ξέφρενη κούρσα της ακρίβειας, η κεντροαριστερά σε όλες τις εκδοχές της μοιάζει αδύναμη να μετατρέψει σε πολιτικό και εκλογικό κεφάλαιο τη γενικευμένη δυσφορία.
Οι εξηγήσεις που προσφέρονται εστιάζουν συνήθως στον κατακερματισμό του χώρου και στην αδυναμία συγκρότησης ενός ισχυρού αντιπολιτευτικού πόλου, που θα κοιτάξει στα μάτια τη Νέα Δημοκρατία και θα διεκδικήσει την εξουσία. Προβάλλεται το επιχείρημα, μάλιστα, ότι αν όλες οι φυλές και οι αρχηγοί της κεντροαριστεράς εγκατέλειπαν τους ηγεμονισμούς, η κοινωνία θα έστεργε να στηρίξει το εγχείρημα και να σηκωθεί επιτέλους από τον καναπέ στον οποίο έχει βυθιστεί.
Υποστηρίζεται, με άλλα λόγια, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα και που, κατά πάσα βεβαιότητα, δεν πρόκειται και πάλι να συμβεί, καθώς τα κόμματα που διεκδικούν τον χώρο της κεντροαριστεράς υπήρξαν επί πενήντα χρόνια ανταγωνιστικά, χωρίς να λείπουν και οι περίοδοι ανοιχτών ρήξεων και πολεμικών σχέσεων.
Υπό αυτή την έννοια, τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και το αναμενόμενο κόμμα Τσίπρα, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και οι λοιπές συνιστώσες του χώρου, δεν πρόκειται να καπνίσουν όλοι μαζί την πίπα της ειρήνης πριν από την επόμενη εκλογή, όπως τους συνιστούν οι υποστηρικτές ενός απροσδιόριστου και ασαφούς μετώπου. Θα διεκδικήσουν την πρωτοκαθεδρία του χώρου και, αναλόγως των εξελίξεων, θα κάνουν το επόμενο βήμα – που δεν αποκλείεται να είναι ενωτικό, αλλά στο φόντο των νέων συσχετισμών που θα έχουν αποτυπωθεί.
Με τη γλώσσα των αριθμών και ασχέτως της δυνατότητας ή μη σχηματισμού κυβέρνησης μετά τις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν αυτές διεξαχθούν, αν ο Αλέξης Τσίπρας καταφέρει να βρεθεί έστω και με μικρό προβάδισμα μπροστά από τον Νίκο Ανδρουλάκη, θα έχει ανακτήσει αυτός τον πρώτο λόγο στην ανασύνθεση της κεντροαριστεράς. Αν αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ αντέξει και υπερκεράσει αισθητά το νέο κόμμα, η πρωτοβουλία της επόμενης μέρας θα παραμείνει στα χέρια της Χαριλάου Τρικούπη.
Το πού θα κάτσει η μπίλια, δεν είναι εύκολο να το προβλέψει κανείς… Η πολιτική, άλλωστε, αποστρέφεται την…αστρολογία. Ο Τσίπρας διαθέτει το πλεονέκτημα της σαφούς ηγετικότητας, ο Ανδρουλάκης ποντάρει στο χαρτί του άφθαρτου διεκδικητή… Το μόνο για το οποίο, ίσως, θα μπορούσε κανείς να στοιχηματίσει με ασφάλεια, είναι ότι από τη στιγμή που θα βάλει μπρος τις μηχανές το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, η βελόνα στο στροφόμετρο της αντιπαράθεσης των δύο χώρων θα κολλήσει ξανά στο κόκκινο.
Για να παραφράσουμε και την κλασική ατάκα από την τελευταία σκηνή της Καζαμπλάνκα, η στιγμή της ίδρυσης του νέου κόμματος θα είναι και «η αρχή ενός όμορφου πολέμου»…
