Αρκετές φορές, πριν από την προβολή στον Ζέφυρο, όταν ήμουν οραματιστής νέος, καθόμουν στον «Οικονόμου» πριν ξεκινήσει η ταινία και το απολάμβανα.
Όταν γέρασα, έπαψε να μου αρέσει ο Ζέφυρος, γιατί δεν ήταν άνετος και δεν απολάμβανα την εικόνα και τον ήχο του. Έτσι άφησα την αγαπημένη Τρώων. Μπορεί να έφταιγε ότι έβλεπα τις ρυτίδες και των τριών μας ή ότι η συνεχής παρακολούθηση ταινιών ήταν μια νεανική τρέλα που τώρα πια έχει περάσει.
Φέτος βρέθηκα ένα μεσημέρι, μετά από καιρό, και δεν σας κρύβω χάρηκα που ήταν ακόμα αγέρωχος, περιποιημένος και αρκετά φροντισμένος, αντίθετα με τον Ζέφυρο, που ήταν όπως τον είχα αφήσει και, βέβαια, με ακόμα πιο έντονα τα σημάδια της εγκατάλειψής του. Δεν είμαι υπέρ της λαμπερής, άναρχης ανανέωσης, ούτε γοητεύομαι από τις απεριποίητες πατίνες, αλλά ένα συμμάζεμα θα μπορούσε να έχει γίνει.
Όσον αφορά τον «Οικονόμου», έχουμε να κάνουμε με μια ταβέρνα και, όση «χρυσόσκονη» κι αν υπάρχει, παραμένει ταβέρνα: με τα λάθη της και τα σωστά της, με τα νόστιμά της και τις αστοχίες της, με τη Γαρουφαλιά που μαγείρευε να μαγειρεύει, με τα καδράκια των ζωγράφων στους τοίχους της και με την εξαιρετική μουσική που έχει στους χώρους του. Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι αν τότε υπήρχε μουσική, γιατί δεν με ενοχλούσε η άναρχη οχλαγωγία· μου άρεσε που άκουγα τα γέλια και τις εντάσεις. Πάντως τώρα έχει και είναι εξαιρετική.
Διαβάστε περισσότερα στο exodos.com.gr
