Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι αντικειμενικός με την Αργυρώ Κουτσού, γιατί εκτός από μαγείρισσα την αγαπώ και ως άνθρωπο. Βασικά αγαπώ όσους ανθρώπους βαφτίζονται ξανά και αρχίζουν μια νέα ζωή, γιατί η Αργυρώ δεν ξεκίνησε ως μαγείρισσα αλλά ως στέλεχος σε εταιρείες διοργάνωσης εκδηλώσεων.
Ακόμα και όταν έκανε τα πρώτα της βήματα στη μαγειρική, και μετά το πρώτο «μπαμ» που όλη η Αθήνα άρχισε να συζητά το όνομά της, εκείνη εξαφανίστηκε και επανήλθε μετά από ένα χρόνο με το μικρό της εστιατόριο, το οποίο το έφτιαξε σχεδόν μόνη της, σαν αυτοσχέδιο ναό γεύσης, με σκοπό να μας ταΐζει νοστιμιές και να μας δίνει άφεση αμαρτιών για όλες τις χαζομάρες που έχουμε καταναλώσει.
Σε έναν κόσμο όπου οι γεύσεις-supermarket πληθαίνουν ανησυχητικά, ευτυχώς υπάρχει η Αργυρώ και άλλα παιδιά που κρατάνε ψηλά τη σημαία του χειροποίητου. Και γι’ αυτό θέλουν στήριξη, όχι μόνο λόγια. Δεν πρέπει η γεύση να διαμορφώνεται από τραστ, κι αυτό το λέω χωρίς περιστροφές και διάθεση για πολιτικολογίες.
Διαβάστε περισσότερα στο Exodos
