Πώς ένα Όσκαρ έγινε σύμβολο θλίψης και ελπίδας για μια οικογένεια στο Τέξας

Το λαμπερό αγαλματίδιο του Όσκαρ βρισκόταν ανάμεσα σε μια σειρά από λούτρινα αρκουδάκια, πάνω στο κρεβάτι της Τζάκι Καζάρες, ενός εννιάχρονου κοριτσιού που σκοτώθηκε στην πολύνεκρη επίθεση στο σχολείο του Ουβάλντε, στο Τέξας, το 2022. Το δωμάτιό της παραμένει σχεδόν ανέγγιχτο από τότε, όπως το άφησαν οι γονείς της.

Κάτω από τις μωβ φωτεινές γιρλάντες στο ταβάνι, το χρυσό αγαλματίδιο συνυπήρχε με μικρά αντικείμενα της καθημερινότητάς της. Πάνω στη συρταριέρα βρίσκονταν ακόμη ένα σοκολατάκι Ferrero Rocher και μια βούρτσα με μερικές τρίχες από τα μαλλιά της, ακριβώς όπως τα είχε αφήσει πριν από τέσσερα χρόνια.

Το Όσκαρ απονεμήθηκε στο ντοκιμαντέρ «All the Empty Rooms», το οποίο παρουσιάζει τα παιδικά δωμάτια μαθητών που έχασαν τη ζωή τους σε επιθέσεις με πυροβολισμούς σε σχολεία των ΗΠΑ. Η οικογένεια της Τζάκι είναι μία από τις τέσσερις που συμμετέχουν στην ταινία.

Ο Κόναλ Τζόουνς, ένας από τους παραγωγούς του ντοκιμαντέρ, ταξίδεψε στο Τέξας την άνοιξη και παρέδωσε το Όσκαρ στην οικογένεια Καζάρες, ώστε να το κρατήσει για μία εβδομάδα, ως φόρο τιμής στη μικρή Τζάκι.

Η οικογένεια αξιοποίησε στο έπακρο την ολιγοήμερη παρουσία του Όσκαρ στο σπίτι της.

Φωτογραφίες που εξασφάλισε το CNN και δημοσιεύονται για πρώτη φορά δείχνουν το χρυσό αγαλματίδιο να επισκέπτεται σημεία αφιερωμένα στη μνήμη της Τζάκι. Σε μία από αυτές, το Όσκαρ βρίσκεται δίπλα στον σκούρο γρανιτένιο τάφο της. Σε άλλη, η μητέρα της, Γκλόρια Καζάρες, το κρατά μπροστά από την τοιχογραφία της κόρης της. Σε μια τρίτη φωτογραφία, ο νονός της Τζάκι, Μανουέλ Ρίζο, το κρατά σφιχτά πάνω στην καρδιά του.

Αναφερόμενη αργότερα σε εκείνη την εμπειρία, η Γκλόρια Καζάρες είπε στο CNN ότι στεκόταν συχνά στην πόρτα του παιδικού δωματίου και κοιτούσε το Όσκαρ ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα της κόρης της, χωρίς να ξέρει αν έπρεπε να χαμογελάσει ή να κλάψει.

«Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία», είπε για εκείνη την εβδομάδα του Απριλίου.

«Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι αυτό το Όσκαρ ανήκει σε όλα εκείνα τα παιδιά που άφησαν πίσω τους τα άδεια δωμάτιά τους, όχι μόνο στην Τζάκι. Δεν ήταν απλώς ένα βραβείο ήταν κάτι πολύ περισσότερο».

Μακριά από τη λάμψη του Χόλιγουντ, το χρυσό αγαλματίδιο έμοιαζε περισσότερο με μνημείο μνήμης παρά με κινηματογραφικό τρόπαιο, είπε η Γκλόρια Καζάρες.

Photo: Courtesy Pete Luna

Έναν μήνα νωρίτερα, στην τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ, η Καζάρες απέτισε, εμφανώς συγκινημένη, φόρο τιμής στην κόρη της, παραλαμβάνοντας το βραβείο μαζί με τον σκηνοθέτη Τζόσουα Σέφτελ, εκπροσωπώντας τις τέσσερις οικογένειες που συμμετέχουν στο ντοκιμαντέρ.

«Η Τζάκι είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας τίτλος ειδήσεων. Είναι το φως και η ζωή μας», είπε η Γκλόρια Καζάρες στο κοινό της αίθουσας και στα εκατομμύρια τηλεθεατών που παρακολουθούσαν την τελετή.

«Η ένοπλη βία είναι πλέον η κυριότερη αιτία θανάτου για παιδιά και εφήβους. Πιστεύουμε ότι, αν ο κόσμος μπορούσε να δει τα άδεια δωμάτιά τους, η Αμερική θα ήταν μια διαφορετική χώρα».

Εκείνο το βράδυ, το Dolby Theatre έσφυζε από ενθουσιασμό, όμως οι τέσσερις οικογένειες είχαν το μυαλό τους στα παιδιά που έχασαν.

Η Γκλόρια Καζάρες δήλωσε στο CNN ότι πάλευε με τα συναισθήματά της καθ’ όλη τη διάρκεια της τελετής αλλά και μετά από αυτήν. Το Όσκαρ σήμαινε πως η ιστορία της Τζάκι θα έφτανε σε ολόκληρο τον κόσμο. Ταυτόχρονα, όμως, γνώριζε ότι βρισκόταν εκεί μόνο επειδή η κόρη της δεν ήταν πια στη ζωή.

«Σκεφτόμουν συνεχώς: “Δεν θα έπρεπε να βρίσκομαι εδώ. Δεν υπάρχει λόγος να κρατάω ένα Όσκαρ”», είπε.

«Ο μεγαλύτερος φόβος μου, όμως, είναι να ξεχαστεί η Τζάκι. Και ξέραμε ότι έπρεπε να είμαστε εκεί για να την εκπροσωπήσουμε».

Ο σύζυγός της, Χαβιέρ Καζάρες, δήλωσε στο CNN πως, αν η συμμετοχή τους βοηθούσε να μάθει περισσότερος κόσμος ποια ήταν η Τζάκι, τότε άξιζε κάθε στιγμή.

«Ο κόσμος με ρωτούσε: “Είδες κανέναν σταρ του κινηματογράφου;”», είπε. «Και τους απαντούσα: “Δεν ήρθα γι’ αυτό. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν θα δω κάποιον διάσημο. Είμαι εδώ για την Τζάκι.”»

Η Τζάκι Καζάρες είχε μόλις ανακαινίσει το δωμάτιό της

Για τη Γκλόρια και τον Χαβιέρ Καζάρες, το ταξίδι μέχρι τα Όσκαρ ξεκίνησε από μια ημέρα που εύχονται να μην είχε υπάρξει ποτέ.

Στις 24 Μαΐου 2022, η Γκλόρια Καζάρες επισκεπτόταν ασθενείς όταν μια συνάδελφός της τής έστειλε ένα σύντομο μήνυμα: «Πυροβολισμοί στο Δημοτικό Σχολείο Robb».

Η νοσηλεύτρια κατ’ οίκον φροντίδας θυμάται ότι μπήκε αμέσως στο αυτοκίνητό της και έτρεξε προς το σχολείο, ακολουθώντας μια φάλαγγα από περιπολικά και πυροσβεστικά οχήματα. Λίγο αργότερα έφτασε και ο σύζυγός της.

Μόλις λίγες ώρες νωρίτερα, οι δυο τους βρίσκονταν στο σχολείο της Τζάκι για μια τελετή βράβευσης. Η απότομη μετάβαση από τη γιορτή στον απόλυτο πανικό έμοιαζε εξωπραγματική.

Απελπισμένοι γονείς είχαν συγκεντρωθεί πίσω από τις αστυνομικές κορδέλες, αναζητώντας με αγωνία τα παιδιά τους. Η Τζάκι και η ξαδέλφη της, Αναμπέλ, που βρίσκονταν στην ίδια σχολική αίθουσα, δεν βγήκαν ποτέ έξω.

«Επικρατούσε χάος. Κανείς δεν ήξερε ακριβώς τι είχε συμβεί. Χρειάστηκαν ώρες μέχρι να μάθουμε την αλήθεια», είπε η Γκλόρια Καζάρες.

Αργότερα, συγγενείς που περίμεναν σε κοντινό νοσοκομείο είδαν ένα ασθενοφόρο να φτάνει μεταφέροντας την Τζάκι σε φορείο.

Ένας ιερέας οδήγησε τη Γκλόρια και τον Χαβιέρ Καζάρες σε έναν ιδιωτικό χώρο, όπου χρειάστηκε να αναγνωρίσουν τη σορό της κόρης τους.

Η Τζάκι ήταν ανάμεσα στους 19 μαθητές και δύο εκπαιδευτικούς που σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα από έναν ένοπλο έφηβο. Άλλοι 18 άνθρωποι τραυματίστηκαν.

«Το πιο δύσκολο ήταν να συνειδητοποιήσουμε ότι η κόρη μας δεν θα επέστρεφε ποτέ στο σπίτι», είπε ο Χαβιέρ Καζάρες.

Από την ημέρα της επίθεσης, οι γονείς της δεν έχουν καταφέρει να αλλάξουν τίποτα στο δωμάτιό της.

Λίγες μόλις εβδομάδες πριν από τον θάνατό της, η Τζάκι το είχε αναδιαμορφώσει όπως ακριβώς το ήθελε, επιλέγοντας προσεκτικά κάθε λεπτομέρεια, από το μωβ χρώμα των τοίχων μέχρι την τοιχογραφία με τον μονόκερο δίπλα στο κρεβάτι της. Όπως λένε οι γονείς της, ήταν το προσωπικό της καταφύγιο.

«Της άρεσε να φιλοξενεί κόσμο. Κάθε φορά που έμεναν συγγενείς στο σπίτι, τους παραχωρούσε το δωμάτιό της. Τους άφηνε σνακ και αναψυκτικά και φρόντιζε να νιώθουν άνετα», είπε η μητέρα της.

«Θέλαμε να μοιραστούμε την ιστορία της και το δωμάτιό της ήταν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι αυτού που ήταν.»

Ο Χαβιέρ Καζάρες εξακολουθεί να μπαίνει σχεδόν καθημερινά στο δωμάτιό της. Κάποιες φορές της λέει «καλημέρα» ή «καληνύχτα» καθώς περνά από έξω. Άλλες, κάθεται δίπλα στο κρεβάτι της και πατά το κουμπί στην πατούσα ενός από τα λούτρινα αρκουδάκια της, από όπου ακούγεται το ηχογραφημένο γέλιο της.

Η Τζάκι αγαπούσε τα ζώα και ονειρευόταν να γίνει κτηνίατρος. Η ηχογράφηση προέρχεται από ένα παλιό βίντεο, στο οποίο γελούσε ενώ έπαιζε στο έδαφος με τα σκυλιά της οικογένειας.

«Μου προσφέρει παρηγοριά να μπαίνω εκεί μέσα και να της μιλάω, έστω και για λίγο», λέει στο ντοκιμαντέρ.

Για τη Γκλόρια Καζάρες, όμως, κάθε επίσκεψη στο δωμάτιο της κόρης της γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη.

«Όσο περισσότερο μπαίνω εκεί μέσα, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πόσο πολύ μας λείπει», είπε. «Σκέφτομαι συχνά πόσο θα έπρεπε να έχει αλλάξει αυτό το δωμάτιο μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια.»

Photo: Courtesy Pete Luna

Το Όσκαρ ταξιδεύει πλέον στις οικογένειες που συμμετέχουν στο ντοκιμαντέρ

Το 35λεπτο ντοκιμαντέρ του Τζόσουα Σέφτελ ακολουθεί τον δημοσιογράφο Στιβ Χάρτμαν και τον φωτογράφο Λου Μποπ, οι οποίοι επισκέπτονται τέσσερις οικογένειες και καταγράφουν τα δωμάτια των παιδιών τους, δημιουργώντας ένα συγκινητικό πορτρέτο για το πώς οι γονείς διατηρούν ανέπαφους αυτούς τους χώρους, χρόνια μετά την απώλειά τους.

Τα τέσσερα παιδιά που παρουσιάζονται στην ταινία ήταν ηλικίας από 9 έως 15 ετών.

Κάθε μικρή λεπτομέρεια μαρτυρά τις ζωές που διακόπηκαν απότομα: μια ανοιχτή οδοντόκρεμα, άστρωτα κρεβάτια, σωροί από ρούχα, λαστιχάκια για τα μαλλιά περασμένα στο πόμολο μιας πόρτας.

Ένα από τα παιδιά ήταν η 15χρονη Γκρέισι Μιούλμπεργκερ, η οποία σκοτώθηκε στην επίθεση στο λύκειο Saugus High School στην Καλιφόρνια το 2019. Σε μία από τις πιο συγκινητικές σκηνές του ντοκιμαντέρ, οι γονείς της ανακαλύπτουν γράμματα που είχε γράψει στον μελλοντικό της εαυτό και είχε φυλάξει μέσα σε ένα μικρό κουτί με αναμνηστικά.

Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται στο Netflix και παρουσιάζει επίσης την ιστορία του 14χρονου Ντόμινικ Μπλάκγουελ, που σκοτώθηκε επίσης στην επίθεση στο Saugus High School, καθώς και της 9χρονης Χάλι Σκραγκς, η οποία έχασε τη ζωή της στην επίθεση στο σχολείο Covenant στο Νάσβιλ του Τενεσί, τον Μάρτιο του 2023.

Οι δημιουργοί της ταινίας απέφυγαν σκόπιμα να ανοίξουν τη συζήτηση γύρω από τον έλεγχο της οπλοκατοχής.

«Η ταινία αυτή δεν έχει καμία άλλη ατζέντα πέρα από την ενσυναίσθηση», δήλωσε ο δημοσιογράφος Στιβ Χάρτμαν.

Ο σκηνοθέτης Τζόσουα Σέφτελ είπε ότι το μήνυμα του ντοκιμαντέρ είναι απλό:

«Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να προστατεύσουμε τα παιδιά μας και να τα κρατήσουμε ασφαλή. Δεν είναι πιο περίπλοκο από αυτό».

Στην τελετή των Όσκαρ, οι δημιουργοί φρόντισαν η προσοχή να παραμείνει στραμμένη στα παιδιά.

Ο Στιβ Χάρτμαν και ο Τζόσουα Σέφτελ φορούσαν σμόκιν με τα ονόματα των τεσσάρων παιδιών που παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ κεντημένα στη φόδρα τους.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν και οι τέσσερις οικογένειες που συμμετέχουν στην ταινία, ενώ, έπειτα από κοινή τους απόφαση, η Γκλόρια Καζάρες ανέβηκε στη σκηνή για να εκφωνήσει μια σύντομη, 30 δευτερολέπτων, ομιλία κατά την παραλαβή του βραβείου.

Photo: Courtesy Pete Luna

Η οικογένεια Καζάρες ήταν η πρώτη που φιλοξένησε στο σπίτι της ένα από τα δύο Όσκαρ που απονεμήθηκαν στο ντοκιμαντέρ — εκείνο που ανήκει στον σκηνοθέτη και σε έναν από τους παραγωγούς. Στη συνέχεια, το αγαλματίδιο άρχισε να ταξιδεύει και στα σπίτια των υπόλοιπων οικογενειών που συμμετέχουν στην ταινία.

Η οικογένεια Μπλάκγουελ παρέλαβε πρόσφατα ένα από τα δύο Όσκαρ και σχεδιάζει να φωτογραφηθεί μαζί του αυτό το Σαββατοκύριακο στον τάφο του γιου της, Ντόμινικ, όπως δήλωσε στο CNN ο παραγωγός του «All the Empty Rooms», Κόναλ Τζόουνς.

Η οικογένεια Μιούλμπεργκερ είχε στην κατοχή της το δεύτερο Όσκαρ τις τελευταίες εβδομάδες και, σύμφωνα με τον Τζόουνς, θα το παραδώσει προσωπικά στην οικογένεια Σκραγκς την επόμενη εβδομάδα, στο Τενεσί.

«Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αναπληρώσει αυτό που έχασαν», δήλωσε στο CNN ο σκηνοθέτης Τζόσουα Σέφτελ.

«Όταν ξεκινήσαμε το ντοκιμαντέρ, τους είπαμε: “Θα αφηγηθούμε την ιστορία του παιδιού σας. Και αν το κάνουμε σωστά, όλος ο κόσμος θα γνωρίσει ποιο ήταν”. Ελπίζω πως η κατάκτηση ενός Όσκαρ είναι το πιο κοντινό που θα μπορούσαμε να φτάσουμε σε αυτό».

Στο μεταξύ, το δωμάτιο της Τζάκι παραμένει παγωμένο στον χρόνο.

Ένας μικρός ασημένιος Πύργος του Άιφελ – το ίδιο σύμβολο που είναι χαραγμένο και στην ταφόπλακά της – βρίσκεται ακόμη πάνω στη συρταριέρα της. Η Τζάκι ονειρευόταν να επισκεφθεί κάποτε το Παρίσι και, όπως λέει η οικογένειά της, ο Πύργος του Άιφελ συμβολίζει τα μεγάλα της όνειρα και το μέλλον που δεν πρόλαβε να ζήσει.

Κάθε αντικείμενο στο δωμάτιο αφηγείται κάτι για το ποια ήταν, λέει ο Χαβιέρ Καζάρες: από την αγάπη της για το σόφτμπολ, τα σκυλιά και τη τραγουδίστρια Ολίβια Ροντρίγκο.

Για τους γονείς της, το να μετακινήσουν ή να απομακρύνουν αυτά τα αντικείμενα θα ήταν σαν να τη χάνουν ξανά, κομμάτι-κομμάτι.

«Δεν νομίζω ότι μπορούμε να αλλάξουμε ή να τακτοποιήσουμε το δωμάτιό της», είπε ο Χαβιέρ Καζάρες. «Δεν γίνεται. Όχι τώρα. Όχι ακόμη».

Πηγή: CNN