Η εικόνα της Εθνικής ήταν άθλια, τόσο στο ματς με τη Ρουμανία, όσο και σε αυτό με την Πορτογαλία. Είμαι ο τελευταίος που θα επιχειρήσει να… πετροβολήσει την «επίσημη αγαπημένη» κι όποιους την απαρτίζουν, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα γίνω αρνητής πραγματικότητας.
Ακόμα χειρότερη από τη χθεσινή ήττα στα Άνω Λιόσια, ήταν η διαχείρισή της. Ο Βασίλης Σπανούλης είπε ότι στα επόμενα «παράθυρα» θα είναι όλοι οι παίκτες. Ας δούμε ψύχραιμα τα δεδομένα: Αν για να νικήσουμε τη Ρουμανία και την Πορτογαλία απαιτείται «εθνική επιστράτευση», έχουμε μικρύνει πολύ ως μπάσκετ.
Αντιλαμβάνομαι την αγωνία του Σπανούλη να έχει όσους περισσότερους παίκτες μπορεί στη διάθεσή του. Αντιλαμβάνομαι και την αγάπη του για την Εθνική (και το άθλημα συνολικά) και πως παίρνει ευθύνες που δεν του ανήκουν. Τα όποια προπονητικά λάθη να τα επωμιστεί και γνωρίζοντάς τον είμαι βέβαιος ότι ήδη έχει κάνει την αυτοκριτική του.
Οι δηλώσεις τού Σπανούλη μετά την ήττα έμοιαζαν να είναι περισσότερο τοποθέτηση προέδρου της ΕΟΚ και λιγότερο ομοσπονδιακού προπονητή. Δεν είναι παράλογο, καθώς ο Βαγγέλης Λιόλιος είναι λαλίστατος όταν η Εθνική κερδίζει. Κυνηγά τις κάμερες, παίρνει το μειλίχιο ύφος και προσπαθεί να πάρει δανεική λάμψη.
Όταν η «επίσημη αγαπημένη» χάνει, του… φεύγα η μάνα ποτέ δεν κλαίει. Γιατί, θα είχε ενδιαφέρον να μας πει ο πρόεδρος πώς βλέπει την ανάπτυξη του ελληνικού μπάσκετ. Πρέπει, δηλαδή, να παίζει ο Γιάννης Αντετοκούνμπο για να επιβληθούμε του μπασκετικού μεγαθήριου που λέγεται Πορτογαλία; Λίγο ακόμα και άρχισα να πιστεύω ότι θα μπει αλλαγή ο Ρονάλντο.
Αυτή η εικόνα είναι δυστυχώς αντιπροσωπευτική του ελληνικού μπάσκετ, επί ημερών Λιόλιου. Κανένα αναπτυξιακό σχέδιο, καμία συζήτηση με τον σύνδεσμο προπονητών, καμία έρευνα για το πώς θα επιστρέψει εκεί που του αξίζει το «εθνικό μας σπορ». Βεβαίως, πού να βρει καιρό, προέχουν οι μεταγραφές τού Προμηθέα.
Αντί να ασχολείται με το πώς θα γεμίσουν τα γήπεδα (όχι αυτά που είχε υποσχεθεί να φτιάξει) με παιδιά, αντί να αναζητεί τους καλύτερους των προπονητών για να στελεχώσει τον εθνικό κορμό (από τις «μικρές Εθνικές»), ενδιαφέρεται ποιος θα σφυρίξει την αγαπημένη του ομάδα. Το αποτέλεσμα δεν το είδαμε χθες. Το βλέπουμε καιρό τώρα, σε όλα τα κλιμάκια, σε όλες τις ηλικίες, σε όλα τα επίπεδα, σε αντρικό και γυναικείο.
Το βέβαιο είναι πως αν συνεχίσουμε σε αυτόν τον δρόμο, που μαθηματικά οδηγεί σε αδιέξοδο, θα «κάψουμε» ανθρώπους που δεν πρέπει να… καούν. Δεν μπορεί ξαφνικά ο Σπανούλης να αναλαμβάνει όλο το φορτίο, απόντων πραγματικών υπευθύνων και να εμφανίζεται όλη η κουστωδία μετά από μια σπουδαία νίκη ή ένα μετάλλιο.
Σταματήστε να χαϊδεύετε τη FIBA
Ανεξαρτήτως των πολύ σοβαρών ευθυνών της διοίκησης Λιόλιου, κάποια στιγμή πρέπει να δούμε το πρόβλημα στη ρίζα του. Παίκτες που δίνουν 70-80 αγώνες τον χρόνο, που σε λίγο καιρό πρέπει να ξεκινήσουν προετοιμασία, δεν μπορεί να αγωνίζονται τον Ιούλιο. Πότε θα ξεκουραστούν, πότε θα ανακάμψει ο οργανισμός τους, πότε θα αντιμετωπίσουν τυχόν τραυματισμούς που κουβαλάνε, πότε θα προετοιμαστούν;
Αλήθεια, τα νέα παιδιά, τα οποία ενδεχομένως έχουν το ταλέντο κι αποτελούν το μέλλον τού μπάσκετ (δεν αναφέρομαι μόνο στα πατριωτάκια μας), πότε θα δουλέψουν στις αδυναμίες τους για να βελτιωθούν, όταν όλο το καλοκαίρι τρέχουν από προπόνηση σε τουρνουά;
Κάποια στιγμή η FIBA πρέπει να καταλάβει ότι με αυτού του είδους τα τουρνουά, το μόνο που μπορεί να πετύχουν είναι να αλλοιώσουν την πραγματική εικόνα τού αθλήματος. Υπό κανονικές συνθήκες, τα παιχνίδια με Ρουμανία και Πορτογαλία δεν θα τα έβλεπαν ούτε στην πτέρυγα των ισοβιτών.
Αυτό δεν αποτελεί άλλοθι για τα χάλια μας, για τα οποία μιλήσαμε πιο πάνω. Είναι, όμως, μια πραγματικότητα που αν δεν αντιμετωπίσει η μπασκετική κοινότητα, θα τη βρούμε μπροστά μας. Εντάξει, δεν είναι κακό για το σπορ να υπάρχουν εκπλήξεις, όμως έτσι στην ουσία κοιτάζουμε έναν παραμορφωτικό καθρέπτη, ο οποίος προδήλως δεν αποτυπώνει την πραγματική εικόνα.
