Παρακολουθώντας τα όσα εξελίχθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό το διήμερο, με τις συνεδρίασης της Πολιτικής Γραμματείας και της Κεντρικής Επιτροπής, θυμήθηκα το Σύνδρομο της Στοκχόλμης που για άλλη μια φορά επιστρέφει από την Ψυχολογία στην Πολιτική.
Για λόγους τάξης, απλά υπενθυμίζω ότι το Σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο ένα άτομο που βρίσκεται σε κατάσταση ομηρίας, κακοποίησης ή έντονης εξάρτησης, αναπτύσσει θετικά συναισθήματα προς τον θύτη ή τον απαγωγέα του.
Ο όρος προέρχεται από μια ληστεία τράπεζας που σημειώθηκε το 1973 στη Στοκχόλμη, όταν οι όμηροι άρχισαν να εκφράζουν συμπάθεια προς τους δράστες και αρνήθηκαν να καταθέσουν εναντίον τους μετά την απελευθέρωσή τους.
Οι ψυχολόγοι εξηγούν ότι το φαινόμενο αυτό αποτελεί έναν μηχανισμό επιβίωσης. Όταν ένα άτομο βρίσκεται σε συνθήκες ακραίου φόβου και αισθάνεται ότι η ζωή του εξαρτάται από τον θύτη, μπορεί να ερμηνεύσει μικρές πράξεις καλοσύνης ή ανοχής ως ένδειξη φροντίδας. Με αυτόν τον τρόπο μειώνεται το άγχος και ενισχύεται η ελπίδα για επιβίωση. Το θύμα συχνά αρχίζει να ταυτίζεται με τον θύτη, να δικαιολογεί τη συμπεριφορά του ή ακόμη και να τον υπερασπίζεται απέναντι σε τρίτους.
Αυτά τα υπενθύμισα, διότι με τους κλασικούς πολιτικούς όρους δεν μπορούν να ερμηνευθούν τα όσα έγιναν και τα όσα θα ακολουθήσουν σε ένα κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα με τα καλά του και τα κακά του όπως όλα τα κόμματα που πέτυχαν τον υπέρτατο στόχο της δημιουργίας τους να κυβερνήσουν αυτόν τον τόπο.
Οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και αναφέρομαι κυρίως στην πλειοψηφία τους, που στήριξαν την εισήγηση του Σωκράτη Φάμελλου, μου θύμισαν πάσχοντες από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στηρίζουν τον απαγωγέα τους και επιβεβαίωσαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την απόλυτη εξάρτηση που έχουν από αυτόν.
Η… παράδοσή τους, στα σχέδια του Αλέξη Τσίπρα, δεν είναι μόνο πολιτική και βασιζόμενη στις εξελίξεις και στη δημοσκοπική τους αποτύπωση, που στέρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ, την όποια προοπτική επιστροφής του ως μεγάλου κόμμα του χώρου της κεντροαριστεράς.
Είναι κυρίως ψυχολογική και αποτέλεσμα μιας μεσσιανικής διαδικασίας, μέσα στην οποία εξελίχθηκε η ευρωπαϊκή αριστερά στη χώρα μας. Από έναν χώρο ιδεολογικής πάλης και αρχής και αξιών, άσχετα από το εάν συμφωνεί κανείς μαζί τους ή όχι, μετατράπηκε σε έναν χώρο που ο αρχηγός αποκτά χαρακτηριστικά θεολογικής προσέγγισης και μεσσιανισμού. Γίνεται η απόλυτη οδός και η αλήθεια για την πολιτική και προσωπική επιβίωση των μετεχόντων σε αυτά.
Τώρα εάν ακολουθήσει η πολιτική ανάσταση μετά την σταύρωση του ΣΥΡΙΖΑ και την κάθοδό του εις τον Άδη, αυτό είναι ένα ερώτημα που θα απαντηθεί την Κυριακή των εκλογών.
Όπως και για να επιστρέψουμε στην αρχική μας ψυχολογική τοποθέτηση του συνδρόμου της Στοκχόλμης, εάν η ομαδική θεραπεία σώσει την Αριστερά ή θα κληθεί να επιστρέψει στις ατομικές συνεδρίες…
