Το νέο «Καραϊσκάκη» είναι ένα case study ανάπτυξης, ένα καθαρό μήνυμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας με μετρήσιμα οφέλη για τη χώρα, το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό της. Έργο-πρότυπο, βασισμένο αποκλειστικά σε ιδιωτική χρηματοδότηση, με μετρήσιμα κοινωνικά και εθνικά οφέλη ως αναπτυξιακό αποτύπωμα του αθλητισμού και της οικονομίας.
Ο σχεδιασμός του νέου γηπέδου υπερβαίνει τα στενά όρια του ποδοσφαίρου. Η σημασία του έργου δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί σε επίπεδο σκοπιμότητας, καθώς δεν εξαντλείται στην εξυπηρέτηση των φιλάθλων. Και αυτό ούτε… μηχανολογικές-αρχιτεκτονικές γνώσεις προϋποθέτει, ούτε εξεζητημένη-αλλά μια τόσο δα, απλή λογική, για να μπορεί να το αντιληφθεί και ο πιο αδαής.
Πρόκειται για μια πολυλειτουργική υποδομή διεθνών προδιαγραφών, ικανή να φιλοξενήσει όχι μόνο κορυφαία αθλητικά γεγονότα, αλλά και πολιτιστικές και ψυχαγωγικές διοργανώσεις παγκόσμιας εμβέλειας. Το ερυθρόλευκο «παλάτι των ονείρων» θα μετατρέψει την ευρύτερη περιοχή σε έναν σύγχρονο πόλο δραστηριότητας, ενισχύοντας καθοριστικά την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου, το πάρκο «ΑΕΝΑΟΝ» και τον Φαληρικό Όρμο.
Ταυτόχρονα, η οικονομική διάσταση του έργου είναι αδιαμφισβήτητη, συμβάλλοντας στην αύξηση της επισκεψιμότητας, στην τόνωση της επιχειρηματικότητας, στη δημιουργία θέσεων εργασίας και στην ενίσχυση της τοπικής οικονομίας.
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ως ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Ολυμπιακός αλλά και ως πανίσχυρος επιχειρηματίας, αναλαμβάνει το ρίσκο και το κόστος μιας επένδυσης που συνδυάζει το όραμα του οπαδού με τη λογική της βιώσιμης ανάπτυξης. Ο ηγέτης των ερυθρολεύκων «πονάει» τον σύλλογο στη λογική ή αν θέλετε τον… παραλογισμό, του τελευταίου ανώνυμου υποστηρικτή του λαοφιλούς πειραϊκού συλλόγου.
Το keep on dreaming του οπαδού προέδρου
Το moto “keep on dreaming” που συνοδεύει το logo με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο, είναι η αστείρευτη πηγή έμπνευσης του Βαγγέλη Μαρινάκη στη μιάμιση δεκαετία που βαστά τα ηνία και οδηγεί τον Ολυμπιακό στην πορεία εκτόξευσής του σε δυσθεώρητα για τα ελληνικά δεδομένα επίπεδα.
Πολλαπλές και συνεχείς οι υπερβάσεις της ομάδας και του συλλόγου στα 16 χρόνια ηγεσίας Μαρινάκη στην ΠΑΕ Ολυμπιακός, με κορωνίδα την κατάκτηση ευρωπαϊκού ποδοσφαιρικού τροπαίου (!) και την ένταξή του στο κλειστό κλαμπ των μεγάλων και ισχυρών της UEFA, κυρίως για τον υποδειγματικό τρόπο λειτουργίας και «συμπεριφοράς» μιας ελληνικής ομάδας, απολύτως σύμφωνο με το «πρωτόκολλο» των ποδοσφαιρικών κολοσσών της Ευρώπης.
Για του λόγου το αληθές, η παρουσία του ισχυρού άνδρα του Ολυμπιακού μεταξύ των επιλεγμένων προσωπικοτήτων που προσκλήθηκαν -από τον ίδιο τον Τσέφεριν που οργάνωσε το δείπνο, στο «First Annual Exclusive UEFA Champions League Dinner».
Ένα τραπέζι αυστηρά ιδιωτικό, το οποίο πραγματοποιήθηκε στη Βουδαπέστη, τον περασμένο Μάιο, θυμίζω, στο περιθώριο του τελικού του Champions League και όπου έδωσαν το παρών κορυφαίοι παράγοντες του αθλητισμού, των media, της τεχνολογίας και της παγκόσμιας βιομηχανίας entertainment και όχι μόνο.
Τον εκτοξεύει «πίστα»
Τώρα, ο ισχυρός άνδρας του συλλόγου του Πειραιά, ανακοίνωσε τη δρομολόγηση υλοποίησης ενός νέου δικού του και εκατομμυρίων ακόμα οπαδών του Ολυμπιακού, ονείρου, που όταν γίνει πραγματικότητα θα πετάξει σε νέα… διεθνή πίστα ο σύλλογος!
Για το νέο Καραϊσκάκη (προϋπολογισμού 250 εκατομμυρίων), ένα όραμα ενότητας για την οικογένεια του Ολυμπιακού (σ.σ. σημειολογικές οι ενωτικού χαρακτήρα αναφορές του ερυθρόλευκου προέδρου στα ονόματα των εμβληματικών ομολόγων του, Σταύρου Νταϊφά και Σωκράτη Κόκκαλη), ο Βαγγέλης Μαρινάκης επέλεξε να προχωρήσει χωρίς δημόσια χρηματοδότηση. Η επιλογή του καθιστά ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη θεσμικής υποστήριξης κι όχι παρελκυστικών τακτικών.
Το «Καραϊσκάκη 2029» δεν αποτελεί απλώς ακόμα μια αθλητική επένδυση. Είναι ένα μεγαλόπνοο έργο στρατηγικής που δοκιμάζει στην πράξη τις αντοχές του ελληνικού κράτους απέναντι σε μεγάλες ιδιωτικές πρωτοβουλίες με σαφές αναπτυξιακό αποτύπωμα. Με προϋπολογισμό που αγγίζει τα 250 εκατομμύρια ευρώ και χωρίς καμία απολύτως επιβάρυνση για τον Έλληνα φορολογούμενο και τα δημόσια ταμεία, το έργο αυτό θέτει ένα ξεκάθαρο ερώτημα: μπορεί η χώρα να υποστηρίξει έγκαιρα και αποτελεσματικά επενδύσεις τέτοιου μεγέθους ή θα συνεχίσει να εγκλωβίζεται σε αγκυλώσεις και καθυστερήσεις;
Ήδη το έργο έχει πάει πίσω κατά περίπου ένα χρόνο και παρά τις εύλογες αιχμές για τις γραφειοκρατικές καθυστερήσεις, η δημόσια στάση του Μαρινάκη στο μικρόφωνο των σχετικών ανακοινώσεων, παρέμεινε θεσμική. Δεν υπήρξαν προσωπικές επιθέσεις, ούτε προσπάθεια πολιτικής εργαλειοποίησης του ζητήματος, σε αντίθεση με όσα πολλοί προεξοφλούσαν. Το μήνυμα ήταν σαφές: το έργο πρέπει να προχωρήσει, χωρίς να μετατραπεί σε πεδίο μικροπολιτικής αντιπαράθεσης.
Αμφιβάλλει μήπως κάποιος ότι το έργο απαιτεί πολιτική βούληση και ταχύτητα; Ότι δεν γίνεται να κολλάμε στην πολεοδομική πράξη άδειας αύξησης του ύψους του οικοδομήματος όταν η ιδιωτική πρωτοβουλία και επιχειρηματικότητα καλπάζει, με το κράτος να καλείται να γίνει «συνέταιρος» στα οφέλη του αποτελέσματος χωρίς κόστος για τον δημόσιο τομέα!
Το νέο Καραϊσκάκη δεν ζητά λεφτά, απαιτεί ταχείες, ευέλικτες αποφάσεις. Απέναντι στο μεγάλο στοίχημα της ανάπτυξης προ(σ)καλείται σε δοκιμασία η πολιτεία. Θα αφήσουμε το έργο να κολλήσει, να πέσει θύμα της γραφειοκρατίας;
Θέλουμε όλοι οι υγιώς σκεπτόμενοι να πιστεύουμε ότι τα αντανακλαστικά της πολιτείας απέναντι σε μια μεγάλη επένδυση, ανέξοδη για τον κρατικό κορβανά, χωρίς επιβάρυνση για το δημόσιο θα είναι εν τέλει, τα αυτονόητα και απαιτητά, προκειμένου να μη χαθεί μια μεγάλη ευκαιρία. Για κάθε πλευρά!
