Εφόσον παραιτήθηκα από τις εστιατορικές βαθμολογίες, αποφάσισα να παραιτηθώ και από την επικαιρότητα. Δεν θα πάω στο ακραίο στάδιο ενός σεβαστού γαστρονομικού συντάκτη που λέει ότι τα παλιά μαγαζιά είναι χάδια, γιατί πραγματικά κάποια από αυτά είναι βαρετά.
Δηλαδή πρέπει να γράφει κανείς είτε για τα νέα είτε για τα παλιά; Το ενδιάμεσο, που είναι το 99%, δεν πρέπει να μας αφορά;
Ανάλαφρος πια, γιατί σκέφτηκα ότι δεν θα κάνω άλλο ένα copy-paste, βρέθηκα στον Πειραιά. Είχα σημειώσει: LIEM / KITSCHEN / SPIROS / ΜΠΑΤΖΑΝΑΚΗΔΕΣ / ΠΕΙΡΑΙΑΣ. Δεν έπεσα έξω, γιατί σκέφτηκα ότι, αν κάποια στιγμή πρέπει να παραιτηθώ από τις αμαρτίες μου, θα εξομολογηθώ σε αυτούς τους δύο. Ο ένας θα με ταΐζει το αγαπημένο μου τηγανητό ρύζι και ο άλλος θα με μεθάει με αυτή την ιδιαίτερη Paloma.
Δεν ξέρω τι όνειρο είδαν και έφτιαξαν έναν ναό απόλαυσης, όχι απλώς εκτός εστιατορικής πιάτσας, αλλά και εκτός οποιασδήποτε πιάτσας. Γιατί ο Πειραιάς, εκτός από τις εμβληματικές ψαροταβέρνες, δεν έχει κάτι άλλο που θα σε προσελκύσει ιδιαίτερα.
Διαβάστε περισσότερα στο exodos.com.gr
