Δύο σχεδόν χρόνια μετά τη χάρη που έδωσε στον γιο του ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, ο Χάντερ Μπάιντεν βρέθηκε στη θέση να παραδεχτεί ότι αυτό που υπήρχε ως δημόσια κριτική, από τους Ρεπουμπλικανούς μέχρι και φιλικά προς τους Δημοκρατικούς Μέσα, είχε βάση.
Και, ναι, χρειάστηκε τόσος καιρός προκειμένου να αναγνωρίσει και ο ίδιος δημόσια πως η προεδρική χάρη που του έδωσε ο πατέρας του λίγο πριν αποχωρήσει από την Προεδρία των ΗΠΑ ήταν μια απόφαση δύσκολη να υπερασπιστεί πολιτικά.
Σε συνέντευξή του στο BBC είπε ότι η χάρη «δεν ήταν καλή» για τον αμερικανικό λαό, για το Σύνταγμα, αλλά ούτε και για την πολιτική κληρονομιά του Τζο Μπάιντεν. Την ίδια στιγμή, όμως, δηλώνει ευγνώμων που ο πατέρας του πήρε αυτή την απόφαση.
«Είμαι ο πιο προνομιούχος άνθρωπος που υπάρχει», παραδέχεται ο Χάντερ Μπάιντεν, αναγνωρίζοντας ότι βρέθηκε σε μια θέση στην οποία ελάχιστοι άνθρωποι θα μπορούσαν ποτέ να βρεθούν. Ο ίδιος ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να πάρει μια τέτοια χάρη από τον μοναδικό άνθρωπο που μπορούσε να τη δώσει, όπως χαρακτηριστικά είπε.
Ο Τζο Μπάιντεν είχε απονείμει στον γιο του πλήρη και άνευ όρων χάρη τον Δεκέμβριο του 2024, παρά τις επανειλημμένες δημόσιες διαβεβαιώσεις του ότι δεν θα χρησιμοποιούσε την προεδρική εξουσία για να παρέμβει στις δικαστικές του υποθέσεις. Η χάρη κάλυπτε την καταδίκη του Χάντερ Μπάιντεν για παράβαση της νομοθεσίας περί όπλων, τη φορολογική υπόθεση στην οποία είχε δηλώσει ένοχος, καθώς και πιθανά ομοσπονδιακά αδικήματα της περιόδου 2014-2024.
Ο Χάντερ Μπάιντεν προσπαθεί να δώσει μια ηθική ερμηνεία σε όλα αυτά. Κατά τη δική του εκδοχή, ο Τζο Μπάιντεν φοβόταν ότι ο γιος του θα γινόταν πολιτικός στόχος μετά την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία.
Η συνέντευξη ξεφεύγει γρήγορα από την υπόθεση της χάρης. Ο Χάντερ περιγράφει τα χρόνια της εξάρτησής του, όταν έφτασε να καταναλώνει σχεδόν ένα γαλόνι βότκα την ημέρα και να καπνίζει κρακ σχεδόν κάθε δεκαπέντε λεπτά. Μιλά επίσης για την κατάσταση της υγείας του πατέρα του, αποκαλύπτοντας ότι ο καρκίνος έχει κάνει μετάσταση στα οστά και προκαλεί έντονους πόνους.
Αναφέρεται ακόμη στο καταστροφικό debate του Ιουνίου του 2024, λέγοντας ότι από την πρώτη στιγμή κατάλαβε πως κάτι πήγαινε στραβά. Παράλληλα αποκλείει για τον εαυτό του οποιαδήποτε μελλοντική πολιτική καριέρα και λέει ότι θέλει να ασχοληθεί περισσότερο με την ενημέρωση γύρω από την εξάρτηση και την αποκατάσταση.
Σε μια δημόσια εξομολόγηση ενός δημόσιου προσώπου, ιδίως όταν είναι ο γιος του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ, όλα έχουν τη σημασία τους. Και κυρίως έχει μεγάλη σημασία η σειρά που λέγονται όσα λέγονται. Οι δημόσιες εξομολογήσεις που ξεκινούν από εκείνον που έχει όλα τα χαρακτηριστικά να πείσει ότι είναι θύμα κάποιων συγκυριών και καταλήγουν σε μεταμέλεια ή επανόρθωση έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να προκαλέσουν οίκτο.
Ο Χάντερ Μπάιντεν ακολουθεί αυτή τη λογική στη συνέντευξή του. Μεταφέρει το κέντρο της αφήγησης από την ευθύνη και τις δεσμεύσεις ενός Προέδρου, όπου είναι εύκολο να ασκηθεί κριτική, σε μια οικογενειακή ιστορία, όπου είναι πιθανότερο να συγκινήσει τον κόσμο. Η ιστορία που αφηγείται αφορά πλέον έναν γιο με σοβαρά προβλήματα εξάρτησης και έναν πατέρα που φοβήθηκε ότι το παιδί του θα βρεθεί ξανά στο στόχαστρο.
Είναι σύνηθες – το έχουμε δει και στην Ελλάδα – οι δημόσιες συγγνώμες να εντάσσονται σε ένα πλαίσιο που μπορεί να το κατανοήσει και να το αισθανθεί ως οικείο ο κάθε τηλεθεατής ή αναγνώστης, ανεξαρτήτως οικονομικού ή μορφωτικού επιπέδου. Ο θεσμός της οικογένειας αποτελεί πάντα μια βάση αναφοράς ανάμεσα στα δημόσια πρόσωπα και το κοινό. Ο θεατής καλείται να κρίνει μια πράξη, αλλά ταυτόχρονα καλείται να κοιτάξει τον άνθρωπο πίσω από αυτήν, τις αδυναμίες του και την προσωπική του διαδρομή.
Κάπως έτσι, ο Χάντερ Μπάιντεν δεν ζητά ακριβώς να δικαιολογηθεί η χάρη, αλλά στην πραγματικότητα ζητά να γίνει κατανοητή. Παραδέχεται ότι πολιτικά ήταν κακή απόφαση και συγχρόνως εξηγεί γιατί, ως γιος, χαίρεται γι’ αυτήν. Το δίλημμα μεταφέρεται στο κοινό. Ήταν σαν να ρωτούσε: πώς ο καθένας και η κάθεμία από εσάς θα κάλυπτε την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που βασανίζει μια οικογένεια και σε αυτό που καλείται να αποφασίσει ο πατέρας, όταν αυτός είναι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών;
