Υπάρχουν μαγαζιά που δεν είναι απλώς σημεία πώλησης φαγητού. Είναι μικρές αστικές μνήμες, καθημερινά καταφύγια, στάσεις μιας πόλης που αλλάζει διαρκώς αλλά εξακολουθεί να αναγνωρίζει τον εαυτό της μέσα από μια ζεστή τυρόπιτα, μια μπουγάτσα με κανέλα ή ένα κρουασάν που θρυμματίζεται στο πρώτο δάγκωμα. Αυτό το αφιέρωμα δεν είναι ένας ψυχρός οδηγός γεύσης. Είναι μια διαδρομή σε γειτονιές, μυρωδιές, ανθρώπους και τελετουργίες που επιμένουν.
Καμιά φορά ξεχνάμε τους θησαυρούς που είναι κρυμμένοι στην Αθήνα. Μας τους λένε φίλοι, τους σημειώνουμε πρόχειρα, μετά έρχονται άλλες πληροφορίες, άλλα μαγαζιά, άλλες λίστες, και ξαφνικά οι παλιές σταθερές θάβονται κάτω από το καινούργιο. Η «Δωδώνη» (Λυκούργου 9) είναι ένα τέτοιο σημείο. Δεν έχω προλάβει το Μινιόν, αλλά έχω προλάβει τον Λαμπρόπουλο, και μόνο αυτό αρκεί για να καταλάβετε σε ποια Αθήνα αναφέρομαι: σε εκείνη των μεγάλων καταστημάτων, των άσκοπων οικογενειακών διαδρομών και των παιδικών ανταλλαγμάτων σε μορφή τυρόπιτας.
Κάποτε, περνώντας από εκείνο το στενό, κατάλαβα ότι το έχω διανύσει δεκάδες φορές. Η διαδρομή ήταν συνδεδεμένη με επισκέψεις της μαμάς στον Λαμπρόπουλο, επισκέψεις χωρίς προφανή λόγο για ένα παιδί, και με τη μικρή δωροδοκία που ακολουθούσε για να μη γκρινιάζω: μια τυρόπιτα από τη «Δωδώνη». Οι μαμάδες έχουν μέσα τους αυτή την ανεξήγητη σχολή περιπλάνησης στα μαγαζιά. Πηγαίνουν για παπούτσια και επιστρέφουν με παλτό. Πηγαίνουν να ρίξουν μια ματιά και τελικά αλλάζει όλο το απόγευμα.
Διαβάστε περισσότερα στο exodos
