Πριν από ενάμιση χρόνο, όταν ξεκίνησα ξαφνικά να γράφω, στοιχημάτιζα ότι θα έβρισκα τη χαμένη γεύση. Τελικά κατάλαβα ότι η αναζήτηση της χαμένης γεύσης είναι μάταιη και ότι όλα αυτά συνδέονται με την υψηλή προσδοκία μας. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι να χάνουμε τη στιγμή. Το μυαλό μας τρέχει συνέχεια και σκεφτόμαστε πάντα το «αν».
Πριν από την υψηλή προσδοκία υπάρχει το αυτονόητο. Πώς θα έχουμε υψηλή προσδοκία, αν τελικά χαθεί το αυτονόητο; Όταν παγιωθεί το απλό και το μυαλό σταματήσει να ελπίζει, θα έρθει το απόλυτο ξάφνιασμα, αυτό το χαμένο, το νόστιμο, που θα σε κάνει να δακρύσεις. Βέβαια, αυτό που αγάπησες εσύ μπορεί κάποιοι να το βρουν μια απεριόριστη ανοησία.
Το αυτονόητο, όμως, θα το αγαπήσουν όλοι. Τις Κυριακές οι Έλληνες λάτρευαν εκείνες τις ταβέρνες που ήταν από μόνες τους ένα ταξίδι. Ήταν άνετες, πάρκαραν εύκολα, έτρωγαν τίμια και νόστιμα και, στην επιστροφή το απόγευμα, με τα παιδιά κοιμισμένα στο αμάξι, άνοιγαν τα παράθυρα, μια κασέτα έπαιζε Χατζή και Μαρινέλλα, κάπνιζαν ένα Καρέλια και σκέφτονταν την παραεπόμενη Κυριακή, που θα έκαναν ακριβώς το ίδιο.
Διαβάστε περισσότερα στο
exodos
