Μπορεί το 2026 να μην έχει σχέση με το 2015, αλλά και οι δυο χρονολογίες κινούνταν πάνω σε μια αόρατη γραμμή που εάν μπορούσαμε να την κωδικοποιήσουμε, θα υιοθετούσαμε τον όρο αντισυστημισμός. Πολιτικές δυνάμεις του τότε έβρισκαν σημεία αναφοράς στις πλατείες, σήμερα ακουμπούν περισσότερο στην τεχνολογία και στα πληκτρολόγια.
Αμφότερες πατούσαν πάνω σε μια κοινωνική δυσαρέσκεια με αφορμή τραγικά γεγονότα. Το 2015 ήταν το κύμα κατά των Μνημονίων που ανέτρεπε ζωές και δεδομένα που θεωρούσαμε όλοι σταθερές της δημοκρατίας μας, ενώ το 2026 ήταν τα όσα είχαν συμβεί στα Τέμπη και η «κόπωση» από μια κυβέρνηση δυο τετραετιών.
Αποτέλεσμα στις δημοσκοπήσεις να καταγραφόταν και να καταγράφεται ένα μεγάλο ποσοστό της αποκαλούμενης κοινωνικής αντιπολίτευσης, που έψαχνε και ψάχνει έναν κομματικό φορέα να εκφραστεί.
Δεν ήταν τυχαίο ότι αυτήν την κοινωνική αντιπολίτευση που ήταν έτοιμη να εκφραστεί κοινοβουλευτικά έτρεξαν να ερμηνεύσουν ως..αντισυστημική πράξη , κόμματα όπως η Πλεύση Ελευθερίας και η Ελπίδα της Μαρίας Καρυστιανού. Δημοσκοπικά η μεν πρώτη είχε φτάσει να γίνεται δεύτερο κόμμα ξεπερνώντας τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, ενώ η δεύτερη αρχικά εμφανίστηκε με δυνητική ψήφο, που ξεπερνούσε τη Νέα Δημοκρατία και μέχρι πρόσφατα που άρχισε να ξεφουσκώνει φαινόταν ικανή να ανατρέψει ότι θεωρούσαμε ως δεδομένο πολιτικό αποτέλεσμα.
Βέβαια, σε αυτήν την αίσθηση συνετέλεσε και το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βίωνε μια κρίση ταυτότητας, ενώ το ΠΑΣΟΚ δεν φαινόταν ικανό να εκφράσει ούτε την κοινωνική δυσαρέσκεια ούτε φυσικά να απειλήσει τον Μητσοτάκη.
Μέσα σε αυτό το κλίμα πορευόμασταν προς τις κάλπες με την αίσθηση μιας εν δυνάμει ανατροπής με άγνωστες επιπτώσεις στο πολιτικό σύστημα και στη χώρα. Και εκείνη ακριβώς την περίοδο, η επιστροφή Τσίπρα λειτούργησε ως σταθεροποιητής απέναντι στην θεωρία της αντισυστημικής ψήφου, και ως καταλύτης των εξελίξεων στην έκφραση της κοινωνικής αντιπολίτευσης.
Τα κόμματα της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Μαρίας Καρυστιανού το καθένα για τους δικούς του λόγους άρχισαν στο δρόμο προς τις κάλπες να ξεφουσκώνουν και το πολιτικό σύστημα άρχισε και πάλι να επιστρέφει αργά και σταθερά στο κέντρο των εξελίξεων.
Καλό ή κακό αυτό είναι κάτι που θα φανεί. Το βέβαιο είναι ότι η κανονικότητα αρχίζει να επιστρέφει και ο αντισυστημισμός και οι παραφυάδες του οδηγούνται ξανά στο περιθώριο της ιστορίας.
Διότι άλλο πολιτική αντιπαράθεση ακόμη και με σκληρούς όρους και ένταση και άλλο μια σύγκρουση χωρίς όρια και πλαίσιο κοινοβουλευτισμού. Τελικά η ρήση του Παύλου Μπακογιάννη περί του ότι στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, με έναν τρόπο έγινε και πάλι επίκαιρη.
