Είναι δύσκολη πίστα η εστιατορική Αθήνα και ιδιαίτερα για ένα εστιατόριο που προσπαθεί να κρατήσει ικανοποιημένο το κοινό του για χρόνια χωρίς να αλλάζει το μενού του καθε τρεις και λίγο.
Το «Ovio» έχει ό,τι αγαπάς σε ένα ιταλικό και έναν εξαιρετικό εσωτερικό χώρο για να καθήσεις. Δεν σας κρύβω ότι προσωπικά προτιμώ το πατάρι και ιδιαίτερα τα τραπέζια που είναι κοντά στο, ας το πούμε, μπαλκόνι.
Από πίτσες επιλέξαμε μια Μαργαρίτα και μια δεύτερη σαν καρμπονάρα με αβγό, που ήταν μάλλον άνευρη όπου δεν υπήρχε πανσέτα και μια Μαρινάρα πιο απλή. Η ζύμη ήταν εξαιρετική, με τραγανή κρούστα και αφράτο εσωτερικό. Προσωπικά με τρελαίνουν οι ναπολιτάνικες πίτσες, υπάρχει βέβαια και η αντίθετη άποψη που τη θεωρεί έναν αλμυρό καμένο λουκουμά.
Επειδή η πίτσα είναι ορεκτικό, πήραμε κι ένα ωραίο αραντσίνι, μια σαλάτα του Καίσαρα, την οποία βρήκα αρκετά flat, και ένα εύγεστο, διαφορετικό ταρτάρ με κρέμα τυριού που έσβηνε κάπως τη σιδερένια κρεατίλα που έχουν συνήθως τα ταρτάρ.
Από τα κυρίως, η cacio e pepe ήταν εξαιρετικά εκτελεσμένη – μη σου φανεί παράξενο, είναι συχνό το φαινόμενο με μια πιρουνιά να παίρνεις όλη τη μακαρονάδα γιατί δεν είναι σωστά μαγειρεμένη και γίνεται όλη ένα.
Μου άρεσε το ριζότο σε μορφή κροκέτας και το οσομοπούκο μοσχάρι – δεν σας κρύβω βέβαια ότι, όταν άνοιξε το «Ovio», το συγκεκριμένο πιάτο ήταν πιο εντυπωσιακό, τώρα είναι πιο φθηνό αλλά δεν φτάνει την πρώτη εκδοχή.
Το «Ovio» βέβαια έχει ένα όπλό στη φαρέτρα του κι αυτό είναι το πιάτο με τα ζυμαρικά σαβόρο. Ζυμαρικά από μελάνι σουπιάς και κομμάτια μπαρμπουνιού: η θάλασσα και η γεύση της Νάπολης στο πιάτο σου, πραγματικά εμπνευσμένο πιάτο!
Ξεχωριστή μνεία θα κάνω στο τιραμισού το οποίο, αν και διαφορετικό, βάζει κάτω πολλά άλλα.
Περισσότερα στο exodos
