Κανείς δεν διαφωνεί ότι τα «μπάνια του λαού» είναι κάτι ιερό. Από την εποχή του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, μέχρι τις ημέρες μας, άπαντες οι κυβερνώντες, τα σεβάστηκαν. Σε κάτι…ιερό έχουν εξελιχθεί κυρίως από τα Μνημόνια και έπειτα τα πανηγύρια και οι καλοκαιρινές συναυλίες. Η συμμετοχή νέων και μεγαλύτερων, χρόνο με το χρόνο αυξάνεται, δείχνοντας ότι των Ελλήνων και όχι μόνο, οι κοινότητες αντέχουν και είναι εδώ.
Ως εδώ νομίζω ότι συμφωνούμε άπαντες μετέχοντες και μη στα δρώμενα. Εκείνο όμως που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι ότι μερικοί την ώρα που καίγεται το σπίτι τους, μπορούν να γλεντάνε και να πίνουν, με φόντο τις καταστροφικές πυρκαγιές που εκτός από τα θύματα που αφήνουν, όπως συνέβη, προχθές στην Ηλεία, χθες στο Μάτι, σήμερα στο Ρέθυμνο, αύριο ποιος ξέρει πού.
Ήταν ένα φαινόμενο με το οποίο πίστευα ότι είχαμε «καθαρίσει» μετά από όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια και κυρίως μετά την τραγωδία στο Μάτι, με την οποία όλοι με κάποιον τρόπο είχαμε νιώσει ότι θα μπορούσαμε να πάθουμε κάτι το αντίστοιχο.
Για αυτό και μου έκαναν εντύπωση οι εικόνες που είδα να αποτυπώνονται στις πρόσφατες πυρκαγιές, με κάποιους να συμπεριφέρονται σαν να μην τους… καίγεται καρφί για τα όσα συμβαίνουν γύρω τους, θεωρώντας ότι το πρόβλημα του διπλανού δεν είναι και δικό τους, ήταν κάτι σοκαριστικό.
Και μακάρι να μην γίνει και ποτέ δικό τους, αλλά η ενσυναίσθηση είναι το κλειδί της αλλαγής. Τόσο σε ατομικό επίπεδο, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Εάν δεν την έχουμε, τότε μετατρεπόμαστε αργά και σταθερά σε κάτι άλλο, που καμία σχέση δεν έχει με τον ορισμό του ανθρώπου ως κοινωνικού όντος, που ζει και πορεύεται μέσω του ατομικής του προόδου, εξελίσσοντας και την κοινωνία μέσα στην οποία ζει.
Όσο λιγοστεύει η ενσυναίσθησή μας τόσο θα μεγαλώνει η μοναξιά μας και αυτό δεν αφορά μόνο το θέμα των πυρκαγιών, αλλά μια σειρά θεμάτων που αφορούν την κοινή μας πορεία πάνω σε αυτό το κομμάτι γης που λέγεται Ελλάδα. Όταν το πρόβλημα του άλλου, δεν σε αφορά, αργά ή γρήγορα και το δικό σου πρόβλημα δεν θα απασχολεί κανέναν άλλο. Αποτέλεσμα ο φαύλος κύκλος να μεγαλώνει και να βυθιζόμαστε μέσα σε αυτόν.
Η λέξη φιλότιμο, που δεν υπάρχει στα λεξιλόγια άλλων χωρών, ήταν φωτεινός σηματοδότης για να παραμείνει η ελπίδα ζωντανή. Όταν μπαίνει μπροστά το στερητικό Α και γινόμαστε α-φιλότιμοι, τότε τίποτε καλό δεν μπορούμε να περιμένουμε.
Θέλω να πιστεύω ότι το παραπάνω σημείωμα αφορά λίγους. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις, τελικά πόσοι στον δρόμο των αισθήσεων και των παραισθήσεων έχουν χάσει την ενσυναίσθησή τους. Και είναι κρίμα να τους βλέπουμε σε ζωντανή σύνδεση, την ώρα που κάποιοι χάνουν την ζωή τους, και άλλοι τρέχουν να σβήσουν φωτιές. Εάν δεν το καταλάβουμε τότε πράγματι θα είμαστε για τα πανηγύρια. Και όχι με την καλή τους έννοια…
