(ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ / ΜΟΤΙΟΝ ΤΕΑΜ)
Ο Βαγγέλης Λιόλιος έβαλε τα… στήθη του και απέτρεψε (για την ώρα) την αύξηση των ξένων των ομάδων της GBL. Παραμένουν έξι στη 12άδα κι όχι επτά που ζήτησε ο ΕΣΑΚΕ. Αν κανείς είχε επιλέξει τα τελευταία χρόνια να βρίσκεται στο Μάτσου Πίτσου, επιχειρώντας να ανακαλύψει τον πολιτισμό των Ίνκας, επιλέγοντας ταυτόχρονα να μην ενημερώνεται για τα τεκταινόμενα στη χώρα μας, σίγουρα θα χειροκροτήσει τη στάση του προέδρου της ΕΟΚ.
Βεβαίως, εμείς ζούμε εδώ, στη χώρα τής φαιδράς πορτοκαλέας και γνωρίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Θα έβγαζε «γέλοντα πηγαίο» (που έλεγε κι ο Μιθριδάτης) η στάση τού Λιόλιου, αν δεν ήταν τόσο σοβαρή η κατάσταση. Ακριβώς επειδή είναι σοβαρή η κατάσταση, οι αστείοι χειρισμοί μεγιστοποιούν το πρόβλημα και του δίνουν ανησυχητικές διαστάσεις.
Ο άνθρωπος που άναψε το «πράσινο φως» για να γίνει Έλληνας ένας Τεξανός (Ουόκαπ) και να αγωνιστεί στην εθνική Ελλάδας, αρνείται την αύξηση των ξένων στην GBL! Ας το αναλύσουμε. Αντιλήφθηκε ότι υπάρχει πρόβλημα στη θέση των γκαρντ στην Εθνική κι επέλεξε να την ενισχύσει, «ελληνοποιώντας» έναν Αμερικανό. Αρνούμαι να μπω στη συζήτηση ότι αυτό έγινε για να ευνοηθεί ο Ολυμπιακός. Δεν το βάζω καν στο τραπέζι, με αφήνει αδιάφορο.
Αυτό που ο Λιόλιος θεώρησε ως «λύση ανάγκης» για το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, αρνείται στα κλαμπ, που παλεύουν για να φέρουν ευρωπαϊκές διακρίσεις στη χώρα. Ο ίδιος, βεβαίως, στρογγυλοκάθεται στην πρώτη σειρά των επισήμων, οσάκις μια ομάδα φτάνει σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης, αλλά αυτό είναι μια διαφορετική ιστορία. Με ξένα κόλλυβα, για να μην χρησιμοποιήσω μια πιο «σεξιστική» παροιμία.
Αν κανείς δεν έχει κατεβεί τώρα από τις Άνδεις, που λέγαμε και παραπάνω, φτάνει στο συμπέρασμα ότι έχουμε… δύο Λιόλιους. Σε κάθε περίπτωση περισσότερους απ’ όσους μπορεί να καταναλώσει το σπορ. Από τη μια ο Βαγγέλης Λιόλιος, ο οποίος απαγορεύει την αύξηση των ξένων στην Α1 (εντάξει GBL).
Από την άλλη ο… Βαγγέλης Λιόλιος, που αυξάνει τον αριθμό των ξένων, σε μπάσκετ ανδρών και γυναικών, που ανοίγει την πόρτα στους ξένους σε όλες τις εθνικές κατηγορίες. Αντίφαση; Η λιγότερο προβληματική. Γιατί ΔΕΝ είναι οι ξένοι το πρόβλημα. Ή για να το εκφράσω πιο σωστά, δεν είναι μόνο οι ξένοι το πρόβλημα.
Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι μια ομάδα της Α2, ή της Β’ εθνικής, παίρνει έναν ξένο για να του δίνει την μπάλα. Μοιραία, οι Έλληνες παίκτες ΔΕΝ μπορεί να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, διαφορετικά τι να τον κάνεις τον ξένο; Και βέβαια, δεν υπάρχει κανένα κριτήριο επιλογής των ξένων.
Για παράδειγμα, ένας Ευρωπαίος, με μεγάλο αριθμό συμμετοχών στην Εθνική τής χώρας του, σε μεγάλη ηλικία, μπορεί να λειτουργήσει ως… προπονητής στο παρκέ, να βοηθήσει τα νέα Ελληνόπουλα να καταλάβουν καλύτερα το άθλημα και τον ρόλο τους. Ένα Αμερικανάκι, που βλέπει τη συμμετοχή του στη δεύτερη κατηγορία τής χώρας μας ως σκαλοπάτι για να φτιάξει το όνομά του και τον νοιάζουν μόνο τα νούμερα, δύσκολα θα δώσει την μπάλα από το αριστερό στο δεξί.
Αλλά αρκετά με τους ξένους. Ενδιαφέρεται πραγματικά ο Λιόλιος για την ανάπτυξη του μπάσκετ και τη βελτίωση των γηγενών παικτών; «Καίγεται» για να έχει περισσότερες επιλογές ο εκάστοτε ομοσπονδιακός προπονητής; Αν ενδιαφέρονταν πραγματικά θα είχε δημιουργήσει αναπτυξιακή λίγκα.
Μια κατηγορία διάολε, που να πρωταγωνιστούν οι νεαροί Έλληνες παίκτες, που να βρίσκουν χώρο να αναπτύξουν το ταλέντο τους. Οι κατηγορίες που διαχειρίζεται μοιάζουν με… νεκροταφεία ελεφάντων. Και βέβαια, κανείς δεν μπορεί να ψέξει τους μεγαλύτερους σε ηλικία παίκτες που πρωταγωνιστούν. Αλίμονο. Δεν είμαι της λογικής «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», καλά κάνουν και παίζουν όσο τους βαστάνε τα πόδια τους και το λέει η καρδούλα τους.
Γιατί είναι πρωταγωνιστές; Επειδή οι προπονητές πηγαίνουν στα σίγουρα, για να έχουν δουλειά. Αν αστοχήσει στην τελευταία επίθεση ο πολύπειρος παίκτης τής ομάδας (γι’ αυτόν τον λόγο αποκτήθηκε) φταίει αυτός. Ο κόουτς έβγαλε το σύστημα και του έδωσε την μπάλα. Αν αστοχήσει ο πιτσιρικάς, ευθύνεται ο κόουτς. Παλιακή αντίληψη, αλλά κυρίαρχη.
Αντί επιλόγου: Θα πει κανείς αβίαστα «ας γίνουν καλύτεροι οι πιτσιρικάδες να παίζουν και να παίρνουν τα τελευταία σουτ». Συμφωνούμε. Ας γίνουν καλύτεροι να μην χρειάζονται επτά ξένοι. Ή θα δεχθούμε παντού τον ανταγωνισμό και θα λειτουργήσουμε με όρους αγοράς, ή θα συζητήσουμε σοβαρά για τον τρόπο με τον οποίο θα βοηθήσουμε τα νέα παιδιά να αναδείξουν το ταλέντο τους.
Αλλά για να το κάνουμε πρέπει να έχουμε ανθρώπους που γνωρίζουν και αγαπούν το άθλημα. Όχι τον Λιόλιο και την παρέα του, που απλά εξυπηρετούν τη δική τους ατζέντα.
