Το Paradiso Festival δεν προσπαθεί να σε πείσει ότι ζεις το απόλυτο experience, ίσως επειδή δεν λειτουργεί με τη λογική του καλοκαιρινού υπερθεάματος που έχει καταπιεί τα πάντα ή ίσως επειδή πίσω από αυτό υπάρχει μια παρέα ανθρώπων που μοιάζει να αγαπάει πραγματικά αυτό που κάνει.
Το boutique αυτό φεστιβάλ επιστρέφει στην Αίγινα το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος για τη δεύτερη –και αισθητά πιο φιλόδοξη– εκδοχή του, κουβαλώντας μαζί του ένα lineup που κινείται ανάμεσα σε balearic, italo-house, disco, indie dance και cinematic διαθέσεις, ένα ολοκαίνουργιο Cinema Stage στο ιστορικό Κτήμα Κολλάτου και τον Max La Rocca, έναν πραγματικό θρύλο της παγκόσμιας bar σκηνής, για δύο αποκλειστικά guest shifts. Όλες οι δράσεις του φεστιβάλ πραγματοποιούνται με ελεύθερη είσοδο.
Μιλώντας με τον μουσικό παραγωγό, Dj και καλλιτεχνικό διευθυντή του φεστιβάλ, Χρήστο Αγγελόπουλο AKA Christian Disko, καταλαβαίνεις πολύ γρήγορα ότι το Paradiso δεν γεννήθηκε σαν ένα ακόμα event. Η πρώτη περσινή εκδοχή μπορεί να έμοιαζε με ένα πολύ όμορφο beach party φίλων, όμως, όπως λέει και ο ίδιος, από πίσω υπήρχε ήδη η σκέψη για κάτι πολύ μεγαλύτερο, ένα φεστιβάλ που θα συνδυάζει μουσική, γαστρονομία, σινεμά και σύγχρονη κουλτούρα, παραμένοντας ταυτόχρονα ανοιχτό, προσβάσιμο και βαθιά συνδεδεμένο με το ίδιο το νησί.
Το Σάββατο 30 Μαΐου, η δράση ξεκινά στο Inn On The Beach με τους Make A Dance, το βρετανικό δίδυμο των Josh Ludlow και Ben Lewis που έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο περιζήτητα ονόματα της νέας club σκηνής. Όσοι έχουν περάσει έστω και λίγο χρόνο στα σωστά dancefloors τα τελευταία χρόνια, ξέρουν γιατί γίνεται τόσος θόρυβος γύρω τους: piano-driven 90s italo-house, περίεργα edits, disco αναφορές, b-sides που μοιάζουν βγαλμένα από κάποιο ξεχασμένο balearic mixtape και ένα είδος ανεπιτήδευτης ευφορίας που δεν συναντάς συχνά πια. Μαζί τους θα βρίσκονται ο ClubKid –γνωστός από τα sold-out Slam parties– και ο Christian Disko, resident DJ και καλλιτεχνικός διευθυντής του Paradiso, σε ένα ειδικά σχεδιασμένο τρίωρο balearic set για τη βραδιά.
Την Κυριακή 31 Μαΐου, η παραλία του Σαρπά μετατρέπεται σε Radar Stage και υποδέχεται τον Ruf Dug, έναν από τους πιο αγαπημένους selectors της βρετανικής balearic σκηνής, γνωστό από τα residencies του στο Pikes Ibiza και το NTS Radio. Μαζί του θα είναι ο Pene –ιδιοκτήτης του Radar– και ο Nicolas στο warm up. Αργότερα το βράδυ, η δράση μεταφέρεται στα Περδικιώτικα, σε ένα από τα πιο όμορφα bars της χώρας, όπου η Roubi Roubi Roubi από το Kosmos Radio 93.6 θα κινηθεί ανάμεσα σε italo, disco και indie dance selections, πριν η νύχτα κλείσει με το πολυαναμενόμενο back-to-back των Pene και Christian Disko.
Το Paradiso, ευτυχώς, δεν σταματά στη μουσική, γιατί το πιο γοητευτικό κομμάτι του είναι ότι προσπαθεί να χτίσει ατμόσφαιρα. Γι’ αυτό και φέτος προστίθεται το Cinema Stage στο Κτήμα Κολλάτου, υπό την επιμέλεια της Ξένιας Πηρούνια. Το Σάββατο θα προβληθεί «Το Δέντρο που Πληγώναμε» του Δήμου Αβδελιώδη και την Κυριακή το «Xenia» του Πάνου Κούτρα. Ο Max La Rocca, θα βρίσκεται πίσω από το bar και τις δύο μέρες του φεστιβάλ δημιουργώντας cocktails με Ghost Tequila και ειδικά σχεδιασμένα menus. Για όσους γνωρίζουν έστω και λίγο τη διεθνή bar σκηνή, το όνομά του δεν είναι καθόλου μικρή υπόθεση: Claridge’s στο Λονδίνο, Stravinskij Bar στη Ρώμη, Mandarin Oriental στη Βαρκελώνη.
Αυτές οι λεπτομέρειες, λοιπόν, χτίζουν ένα πραγματικά καλό φεστιβάλ σήμερα, όπως και το να νιώθεις ότι κάποιος έχει σκεφτεί πραγματικά την εμπειρία σου. Αλλά για όλα αυτά, μας μιλάει ο Χρήστος.
Το Paradiso Festival επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στην Αίγινα, αλλά φέτος φαίνεται αισθητά πιο μεγάλο και πιο “συνειδητοποιημένο” ως ταυτότητα. Πότε κατάλαβες ότι αυτό δεν είναι πια απλώς ένα ωραίο beach party φίλων, αλλά κάτι που μπορεί να αφήσει πραγματικό αποτύπωμα στο νησί; Μπορεί η περσινή εκδοχή να έμοιαζε με ένα ωραίο beach party φίλων -και ως έναν βαθμό αυτό ακριβώς ήταν, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε ήδη η σκέψη να δοκιμάσουμε το νησί και τις αντοχές του σε ένα από τα peak τριήμερα του καλοκαιριού. Να δούμε δηλαδή πόσο εφικτό είναι να υπάρξει στην Αίγινα ένα φεστιβάλ όπως το ονειρευόμαστε στην τελική του μορφή: γεμάτο μουσική, γαστρονομία, σινεμά, βιβλία και σύγχρονες μορφές τέχνης· ανοιχτό, προσβάσιμο, εξωστρεφές και διαφορετικό. Μέσα στη χρονιά συζητήσαμε πολύ μεταξύ μας και με τους συνεργάτες μας δουλέψαμε πάνω στους χώρους που μας φιλοξένησαν και προσπαθήσαμε να διορθώσουμε ό,τι θεωρήσαμε ότι χρειαζόταν βελτίωση. Η λογική μας είναι πως το Paradiso θέλουμε κάθε χρόνο να επιστρέφει καλύτερο, πιο πλήρες και πιο ζωντανό, μέχρι να φτάσει σε αυτό που από την πρώτη στιγμή είχα στο μυαλό μου ότι μπορεί να γίνει.
Το φετινό lineup κινείται από balearic και italo-house μέχρι disco, indie dance και πιο cinematic vibes. Πόσο σημαντικό ήταν για εσάς να μη γίνει το Paradiso “ένα ακόμα καλοκαιρινό dj event”, αλλά να αποκτήσει δικό του χαρακτήρα και αισθητική; Αγαπάμε και προστατεύουμε πολύ την ταυτότητα του Φεστιβάλ. Οποιαδήποτε προσθήκη γίνεται, θέλουμε να εντάσσεται οργανικά μέσα στο Paradiso και να υπηρετεί τη συνολική εμπειρία, όπως έγινε για παράδειγμα με την επιμέλεια της Ξένιας στο Cinema Stage. Και πιστεύω πως αυτό θα γίνεται κάθε χρόνο ακόμη πιο διακριτό, όσο ενεργοποιούνται και οι υπόλοιποι άξονες του φεστιβάλ, που θεωρώ ότι θα το κάνουν ακόμη πιο ιδιαίτερο σαν εμπειρία. Στο καθαρά μουσικό κομμάτι, είμαι αρκετά ξεκάθαρος με τα πράγματα που αγαπώ, και αυτά είναι που τελικά διαμορφώνουν και τον χαρακτήρα που περιγράφεις. Δεν φοβόμαστε να ρίξουμε τα bpm, δεν μας ενδιαφέρει να παίξουμε αυτό που τρεντάρει αυτή τη στιγμή στο Beatport, όχι γιατί είναι κακό, αλλά γιατί έχουμε κάτι διαφορετικό στο μυαλό μας. Και επειδή αυτή η κουλτούρα είναι πραγματικά η δική μας κουλτούρα, μπορούμε να την υποστηρίξουμε με ειλικρίνεια και συνέπεια.
Οι Make A Dance και ο Ruf Dug είναι ονόματα που κουβαλάνε συγκεκριμένη κουλτούρα γύρω από το clubbing, όχι απλώς hype. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις “ναι, αυτοί ανήκουν στην Αίγινα και στο Paradiso”; Είναι δύο acts που παρ’ ότι είναι διαφορετικά μεταξύ τους μουσικά, κουβαλούν ακριβώς την ίδια φιλοσοφία γύρω από την club κουλτούρα. Είναι παραγωγοί, DJs, τρέχουν τα δικά τους labels, έχουν προκύψει μέσα από τη σκηνή και όχι μέσα από έναν αλγόριθμο ή κάποιο social media hype. Δεν είναι influencer djs που θα εξαφανιστούν μόλις έρθει το επόμενο trend, αλλά υπηρετούν αυτή την κουλτούρα με συνέπεια εδώ και χρόνια και αυτό προσωπικά με συγκινεί πολύ. Οι Make A Dance φέρουν πολύ έντονα την DIY και inclusive φιλοσοφία που αγαπάμε κι εμείς. Βλέπουν το clubbing σαν έναν χώρο ελευθερίας και κοινότητας και όχι σαν ένα lifestyle προϊόν, γουστάρουν τη μικρή κλίμακα, τα σκοτεινά clubs, τη φυσική επαφή με τη μουσική, τα βινύλια, το digging, όλη αυτή τη ρομαντική πλευρά της dance κουλτούρας που έχει συρρικνωθεί, εξαιτίας της εμπορευματοποίησης της σκηνής. Και με τον Ruf Dug φυσικά συμβαίνει κάτι αντίστοιχο. Υπάρχει μια βαθιά μουσικότητα και ελευθερία στον τρόπο που προσεγγίζει το DJing και τις παραγωγές του, δεν φοβάται να κινηθεί από τη balearic και τη dub, μέχρι τη house και αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό, γιατί κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι και εγώ τη μουσική: όχι σαν μία γρήγορη κατανάλωση καταιγιστικών bpm αλλά σαν εμπειρία και σαν έναν τρόπο να συνδεθούν άνθρωποι μεταξύ τους. Άλλωστε, όπως είχε πει και ο Bradley Zero για αυτόν: “He is the epitome of everything we stand for and an inspiration for all we aim to blossom into”.
Μου αρέσει που το festival δεν περιορίζεται μόνο στη μουσική, αλλά φέρνει και τον Max La Rocca για guest shifts, δίνοντας σημασία ακόμα και στο κομμάτι του bar experience. Θεωρείς ότι σήμερα ένα καλό φεστιβάλ χτίζεται και μέσα από τέτοιες “λεπτομέρειες” ατμόσφαιρας; Ο Μax ήταν μία τρελή ιδέα της Concepts, που μαζί με τη Saronic είναι οι δύο βασικοί χορηγοί του Paradiso, και όπως είναι γνωστό, μας αρέσουν πολύ οι τρελές ιδέες. Τη δουλέψαμε μαζί και φτάσαμε στο να έρθει στην Αίγινα αυτός ο σπουδαίος και πολύ γενναιόδωρος τύπος, με μία καριέρα πίσω του που περιλαμβάνει bars όπως το μυθικό Claridge’s στο Λονδίνο, το Stravinskij bar στη Ρώμη, το Mandarin Oriental στη Βαρκελώνη, το Sheen Falls Lodge στην Ιρλανδία και πολλά ακόμη. Το Paradiso είναι και θα παραμείνει ένα boutique Festival που ψάχνει να δώσει την καλύτερη δυνατή εμπειρία, οπότε ναι, παρουσίες όπως αυτή του Max συμβάλλουν στο να χτιστεί ο χαρακτήρας μας και σίγουρα μας κάνουν υπερήφανους.
Η μεγάλη φετινή προσθήκη είναι το Cinema Stage στο Κτήμα Κολλάτου, με την επιμέλεια της Ξένιας Πηρούνια και προβολές όπως το “Xenia” και “Το Δέντρο που Πληγώναμε”. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα και τι θέλατε να προσθέσει στο overall feeling του διημέρου; Το θερινό σινεμά είναι ίσως μία από τις πιο έντονες και όμορφες παιδικές μου αναμνήσεις από την Αίγινα, οπότε με έναν τρόπο αισθάνομαι πως προσπαθούμε να αναπαράγουμε αυτή την αίσθηση μέσα στο φεστιβάλ. Όταν βρεθήκαμε με την Ξένια, αυτή η ανάμνηση πολύ γρήγορα έγινε ιδέα και στη συνέχεια περιεχόμενο, με συγκεκριμένο σκεπτικό και μία αισθητική που ταίριαξε αμέσως με αυτό που θέλουμε να είναι το Paradiso. Η Ξένια ήρθε όχι με μία αλλά με τέσσερις ή πέντε διαφορετικές προτάσεις και τελικά αποφασίσαμε από κοινού να κινηθούμε γύρω από ταινίες Ελλήνων δημιουργών, τόσο στο Cinema Stage στο Κτήμα Κολλάτου, όσο και στη δράση του Cinema On Board. Το τελευταίο είναι κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα σαν ιδέα. Σε συνεργασία με τη Saronic, στο δρομολόγιο των 21:45 από την Αίγινα προς τον Πειραιά, πάνω στο πλοίο Φοίβος, θα προβληθούν τρεις ταινίες μικρού μήκους Ελλήνων σκηνοθετριών και σκηνοθετών στο κατάστρωμα, το οποίο θα έχουμε διαμορφώσει ειδικά για εκείνο το βράδυ. Γενικά, το κινηματογραφικό θα το δουλέψουμε πολύ με την Ξένια τόσο στις επόμενες εκδοχές του Paradiso, όσο και μέσω της On Board, της εταιρείας πίσω από το Paradiso, γιατί έχουμε μια σειρά από ενδιαφέρουσες ιδέες. Περισσότερα πολύ σύντομα!
Η Αίγινα δεν είναι Μύκονος ούτε Ibiza και μάλλον εκεί βρίσκεται η γοητεία της. Πώς και την επέλεξες; Πώς βλέπεις το νησί μέσα από το Paradiso και τι πιστεύεις ότι έχει που λείπει από τους πιο “κορεσμένους” καλοκαιρινούς προορισμούς; Η Αίγινα είναι το δεύτερο σπίτι μου και ένας τόπος με τον οποίο με συνδέουν πολλά, καλά και άσχημα. Tα καλά τα κρατάω, τα άσχημα ήθελα μάλλον να τα μετασχηματίσω σε μία όμορφη εμπειρία για να μπορέσω να επανασυνδεθώ τόσο με τον τόπο, όσο και με τα γεγονότα αυτά, μεσα από ένα διαφορετικό φίλτρο. Βλέπω ένα νησί που διψάει γι’ αυτό που κάνουμε, βλέπω τους επιχειρηματίες με τους οποίους συνεργάζομαι να είναι πολύ υποστηρικτικοί, βλέπω ότι έχει νόημα να επενδύσουμε σε αυτό και να το εξελίξουμε. Δεν χρειάζεται να υπάρχει παντού μοντέλο ανάπτυξης τύπου Μυκόνου ή Ιμπίθα, η Αίγινα είναι κάτι διαφορετικό και εμείς καλούμαστε να σεβαστούμε αυτή τη διαφορετικότητα και με βάση αυτή να αναπτύξουμε τις ιδέες μας. Είναι όμορφο σε κάθε περίπτωση που υπάρχει ο χώρος να συμβαίνουν διαφορετικά πράγματα στο νησί, όπως είναι το Paradiso ή το Jazz Festival, κάτι δείχνει η ύπαρξη αυτών των δύο Φεστιβάλ.
Υπάρχει μια πολύ έντονη balearic, σχεδόν old-school ελευθερία σε όλο το concept: παραλία, περίεργα edits, cocktails, σινεμά, open-air νύχτες, μουσική χωρίς σνομπισμό. Νιώθεις ότι λείπει σήμερα αυτή η πιο αυθόρμητη κουλτούρα διασκέδασης από την Ελλάδα; Σε σχέση με τη μουσική και το σνομπισμό, όπως έλεγε και ο Andrew Weatherall: “It’s all about context. DJs playing records to people, that’s all it is. Don’t overcomplicate it”. Ο αυθορμητισμός έχει δώσει τη θέση του σε κάτι άλλο, πιο οργανωμένο και πιο μαζικό. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του industry έχει περάσει στα χέρια μεγάλων ομίλων, γι’ αυτό άλλωστε βλέπεις από τη μία τεράστια Φεστιβάλ με δεκάδες χιλιάδες κόσμου και παρόμοια line-up και από την άλλη μία σειρά από small & medium size venues, που είναι διαχρονικά η ραχοκοκαλιά της dance κουλτούρας, να κλείνουν το ένα μετά το άλλο γιατί πλέον η κατάσταση δεν είναι διαχειρίσιμη. Αυτό που θεωρώ πως εμείς οφείλουμε να κάνουμε, είναι να δώσουμε μία διαφορετική εμπειρία, πιο boutique, πιο εκλεκτική, που δεν επικεντρώνεται στη μαζικότητα αλλά στην ποιότητα της εμπειρίας που προσφέρουμε. Γιατί στο τέλος της ημέρας, στο μυαλό μας είναι υπέροχο την ίδια μέρα να μπορείς να προβάλλεις Δήμο Αβδελιώδη λίγο πριν ανέβουν στο stage οι Make A Dance, όλα αυτά χωρίς εισιτήριο, προσβάσιμα σε όλους, ώστε να μπορεί να διαμορφωθεί εν συνεχεία και μία διαφορετική κουλτούρα από την κυρίαρχη, πιο αυθόρμητη και λιγότερο επιδεικτική.
Αν κάποιος δεν έχει ξαναέρθει στο Paradiso και κατέβει φέτος στην Αίγινα χωρίς να ξέρει τι να περιμένει, τι θέλεις να του μείνει τελικά στο μυαλό όταν επιστρέψει Αθήνα; Θα ήθελα να επιστρέψει στην Αθήνα με την αίσθηση ότι για δύο μέρες βρέθηκε σε ένα μέρος όπου όλα έδεναν φυσικά, ο τόπος, η μουσική, το σινεμά, η θάλασσα, οι άνθρωποι και να του μείνει αυτή η όμορφη, ξεχασμένη ελευθερία που νιώθεις όταν κάτι δεν προσπαθεί να σου πουλήσει τίποτα αλλά απλώς συμβαίνει.
Σάββατο 30/5
19:30 – 03:00 | Inn On The Beach
Make A Dance, ClubKid, Christian Disko
20:30 – 22:30 | Κτήμα Κολλάτου
«Το Δέντρο που Πληγώναμε» (1986) – Δήμος Αβδελιώδης
Κυριακή 31/5
13:00 – 20:00 | Radar Stage at Sarpas Beach
Ruf Dug, Pene, Nicolas
20:30 – 22:30 | Κτήμα Κολλάτου
«Xenia» (2014) – Πάνος Κούτρας
22:00 – end | Περδικιώτικα
Roubi Roubi Roubi, Pene b2b Christian Disko
