

Επειδή αρκετοί ελεύθεροι σκοπευτές του διαδικτύου, εξ επαγγέλματος τιμητές των πάντων, γράφουν διάφορα χαιρέκακα και βιτριολικά για την «αναπόδραστη κατάληξη» του ΣΥΡΙΖΑ –η χθεσινή παραίτηση του Γραμματέα του κόμματος, Στέργιου Καλπάκη, τους πρόσφερε άλλη μια ευκαιρία– ορισμένες επισημάνσεις για την πορεία του κόμματος, σε αυτή τη μεταβατική στιγμή που διανύει, ίσως είναι χρήσιμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας ως φυσικός ηγέτης του χώρου κράτησαν το τιμόνι της χώρας επί τεσσεράμισι ολόκληρα χρόνια. Έκαναν λάθη – έκαναν και σωστά. Βρέθηκαν με μια βόμβα στα χέρια έτοιμη από την πρώτη μέρα να εκραγεί και κατάφεραν μέσα από επώδυνους συμβιβασμούς, πισωγυρίσματα, εύστοχες ή λανθασμένες κινήσεις, να βγάλουν τον τόπο από τη μέγγενη των μνημονίων – κι αυτό δεν μπορεί παρά να τους πιστωθεί.
Στη διαδρομή αυτή, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναμετρήθηκε μόνο με υπέρτερες ευρωπαϊκές δυνάμεις που συγκροτούσαν ένα αντίπαλο μπλοκ, αλλά και με ανεπάρκειες, δισταγμούς και φοβίες – με μεγαλύτερη ίσως όλων τη φοβία που προκαλούσε πάντοτε ο μετασχηματισμός του κόμματος και το άνοιγμα σε όμορες πολιτικές δυνάμεις.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει κάποια στιγμή τα θετικά και τα αρνητικά αυτής της διαδρομής. Θα τολμήσω να υποστηρίξω ότι στα πρώτα θα συμπεριλάβει ως κορυφαία στιγμή τη συμφωνία των Πρεσπών, που έκλεισε ένα κεφάλαιο αχρείαστης εχθροπάθειας, τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος και τον σεβασμό στα δικαιώματα των αδύναμων και των μειονοτήτων.
Γνωρίζω ότι σε όλα υπάρχει αντίλογος και δεν διεκδικώ το αλάθητο. Προσθέτω, ωστόσο, ως μια προσωπική ματιά στα πράγματα και ως απάντηση στα χολερικά που κυκλοφορούν, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας πρόσφεραν σημαντική υπηρεσία στη χώρα και την κοινωνία, ακόμα και πριν γίνουν κυβέρνηση: εκλογίκευσαν το κύμα της οργής, πολιτικοποίησαν τον θυμό για το σαρωτικό πέρασμα των μνημονίων και κράτησαν την αντίδραση εντός δημοκρατικού τόξου, την ίδια ώρα που στην Ευρώπη η κρίση οδηγούσε τις λαϊκές μάζες στην ακροδεξιά και απογείωνε εκλογικά τα κόμματα που την εξέφραζαν.
Προφανώς, κανένας δεν είναι υπεράνω κριτικής – και από τον κανόνα δεν θα εξαιρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν σήμερα συρρικνώνεται, αν μειώνεται η πολιτική επιρροή του και αν οδηγείται σε αποφάσεις που τον τραυματίζουν, χρέος των στελεχών του είναι να αποτιμήσουν τα γεγονότα με τόλμη και ειλικρίνεια. Ίσως, τότε, και να μπορέσουν να γυρίσουν σελίδα…

