Όταν οι She Past Away εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του 2000, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει με ασφάλεια ότι ένα συγκρότημα που επιμένει να τραγουδά αποκλειστικά στη μητρική του, τουρκική γλώσσα, θα μετατρεπόταν σε ένα παγκόσμιο underground φαινόμενο. Κι όμως, το σχήμα από την Προύσα, με όπλα του τα παγωμένα synths, τις minimal post-punk κιθάρες, τα βαθιά goth φωνητικά και έναν έντονα τελετουργικό ρυθμό, κατάφερε να επαναπροσδιορίσει τον σύγχρονο σκοτεινό ήχο διεθνώς. Με τέσσερα επιτυχημένα στούντιο άλμπουμ στις αποσκευές τους –πιο πρόσφατο το καθηλωτικό Mizantrop– έχουν αποδείξει ότι η μελαγχολία και ο υπαρξιακός τρόμος αποτελούν μια παγκόσμια, κοινή γλώσσα.
Για το ελληνικό κοινό, βέβαια, οι She Past Away δεν είναι απλώς ένα ακόμα σπουδαίο ξένο συγκρότημα, αλλά μια σταθερή, σχεδόν βιωματική αγάπη. Η σχέση αυτή δεν είναι τυχαία. Οι δεσμοί τους με τη χώρα μας είναι δυνατοί, με τον Doruk Öztürkcan να έχει ζήσει στην Αθήνα για περισσότερα από τρία χρόνια, αποκτώντας μια σπάνια, εκ των έσω κατανόηση της ελληνικής πραγματικότητας και κουλτούρας. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο ίδιος, παρά τις πολιτικές αντιπαλότητες σε ανώτερο επίπεδο, οι δύο λαοί μοιράζονται μια κοινή ιστορική και συναισθηματική συχνότητα που ξεπερνά τα στενά όρια των λέξεων.
Αυτή η ιδιαίτερη συναισθηματική σύνδεση θα ανανεωθεί με τον πιο δυναμικό τρόπο την Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026. Οι She Past Away έρχονται στην Αθήνα ως headliners του DISORDER FESTIVAL, ενός ολοκαίνουργιου μουσικού θεσμού που φιλοδοξεί να ταράξει τα σκοτεινά νερά της πρωτεύουσας, φέρνοντας κοντά διαφορετικές αποχρώσεις, γενιές και τάσεις της alternative/goth κουλτούρας.
Το φεστιβάλ θα διεξαχθεί στον open-air χώρο του Universe K-5 Arena, με τις πόρτες να ανοίγουν στις 18:00. Μαζί με τους She Past Away, το line-up της πρώτης ημέρας συμπληρώνουν εξαιρετικά ονόματα της διεθνούς και εγχώριας σκηνής: το κορυφαίο synthpop δίδυμο KITE από τη Σουηδία που έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, οι Γερμανοί μετρ της συναισθηματικής ηλεκτρονικής έντασης Diorama, καθώς και οι ανερχόμενοι εγχώριοι dark rockers Reflection Black. Η γιορτή του φεστιβάλ θα ολοκληρωθεί το Σάββατο 13 Ιουνίου 2026 με το «DISORDER – EPILOGUE» στο club Death Disco, με live εμφανίσεις από τους Frozen Plasma και τους Our Banshee, ενώ και τις δύο ημέρες θα ακολουθήσουν τα επίσημα after show parties στο Death Disco.
Στην κουβέντα που κάναμε, ο Volkan Caner και ο Doruk Öztürkcan, ξεκαθαρίζουν ότι προτιμούν μια πιο μετέωρη, διφορούμενη απαισιοδοξία από το εύκολο δράμα, σχολιάζουν τη νέα ψηφιακή εποχή του TikTok και εξηγούν γιατί το αρχικό τους όραμα έχει δώσει πλέον τη θέση του στην απόλυτη ανάγκη για αυθεντική, ειλικρινή έκφραση.
Έχετε χτίσει μια πολύ ιδιαίτερη συναισθηματική σχέση με το ελληνικό κοινό με τα χρόνια. Τι πιστεύετε ότι καταλαβαίνουν αυτοί για τους She Past Away, που ίσως άλλα κοινά δεν έχουν συλλάβει πλήρως ακόμα;
Doruk Öztürkcan: Αν και οι δύο χώρες είναι πολιτικά αντίπαλοι, οι λαοί είναι πολύ συνδεδεμένοι ιστορικά και πολιτιστικά. Δεν μοιραζόμαστε μόνο λεξιλόγιο με τους Έλληνες, υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος αντίληψης και συναισθήματος, μια περιοχή πέρα από τις λέξεις. Το γνωρίζω αυτό από πρώτο χέρι, επειδή έζησα στην Αθήνα για πάνω από τρία χρόνια.
Το darkwave έχει γίνει πιο ορατό παγκοσμίως τα τελευταία χρόνια. Αισθάνεστε ότι η σκηνή εξελίσσεται ή απλώς ανακαλύπτεται ξανά από μια νέα γενιά μέσα από διαφορετικά κανάλια, όπως το TikTok και το streaming;
Volkan Caner: Ναι, υπάρχει μια ορατή αύξηση τόσο στο κοινό όσο και στα συγκροτήματα τα τελευταία χρόνια. Σε σύγκριση με πριν από 10 χρόνια, το ηλικιακό προφίλ έχει επίσης πέσει σημαντικά. Φυσικά, νομίζω ότι πλατφόρμες όπως το TikTok κ.λπ. έχουν τεράστιο αντίκτυπο σε αυτό. Σε αυτή την ψηφιακή εποχή που ζούμε, τα πάντα εξελίσσονται τόσο γρήγορα. Αυτό έχει τόσο καλές όσο και κακές πλευρές. Για παράδειγμα, έχουν ξεπηδήσει πάρα πολλά ανειδίκευτα, τυποποιημένα συγκροτήματα. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν επίσης πολύ όμορφες δουλειές. Με το αυξανόμενο ενδιαφέρον της νέας γενιάς, οι συναυλίες είναι επίσης πιο γεμάτες. Αυτό είναι ζωτικής σημασίας για να επιβιώσουν τα συγκροτήματα. Αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι του.
Η μουσική σας συχνά μοιάζει μινιμαλιστική αλλά συναισθηματικά πυκνή. Πώς αποφασίζετε τι να μην συμπεριλάβετε σε ένα κομμάτι και πότε ένα τραγούδι είναι «ολοκληρωμένο» με τους δικούς σας όρους;
V.C.: Αυτό είναι κάτι που αναπτύσσεται αρκετά φυσικά. Γενικά, δεν μας αρέσει η υπερβολικά φορτωμένη μουσική. Αλλά αντίθετα, δεν κάνουμε και μια συνειδητή προσπάθεια να είμαστε μινιμαλιστές. Απλώς αφήνουμε τους εαυτούς μας να παρασυρθούν από τη ροή του συναισθήματος στο τραγούδι.
Η εμφάνιση σε ένα φεστιβάλ όπως το Disorder, δίπλα σε συγκροτήματα που αντιπροσωπεύουν διαφορετικές αποχρώσεις της dark σκηνής, αλλάζει τον τρόπο που προσεγγίζετε το live set σας σε σύγκριση με μια δική σας συναυλία;
V.C.: Μπορεί να υπάρχουν διαφορές στο setlist ανάλογα με τη διάρκεια του χρόνου που θα βρεθούμε στη σκηνή ενός φεστιβάλ. Πέραν αυτού, δεν κάνουμε καμία αλλαγή. Παρουσιάζουμε μια Playlist που καλύπτει και τα 4 στούντιο άλμπουμ.
Ο ήχος σας κουβαλούσε πάντα μια αίσθηση απόστασης, σχεδόν σαν να παρατηρείτε το συναίσθημα παρά να το εκφράζετε άμεσα. Είναι αυτό εσκεμμένο ή απλώς κάτι που προέκυψε φυσικά με την πάροδο του χρόνου;
V.C.: Αυτή είναι μια κατάσταση που προκύπτει αυθόρμητα, ένα είδος μορφής αυτοέκφρασης. Αντί για άμεση διέγερση ή φόρτιση ή το να είμαστε δραματικοί, προτιμούμε μια πιο μετέωρη, διφορούμενη απαισιοδοξία.
Με το πιο πρόσφατο υλικό σας, αισθάνεστε πιο κοντά στο αρχικό σας όραμα ή πιο μακριά από αυτό, και είναι αυτό κάτι που σας απασχολεί ακόμα;
V.C.: Για να είμαι ειλικρινής, το ερώτημα «Πόσο πιστοί είμαστε στο αρχικό όραμα;» δεν είναι κάτι που μας απασχολεί πια πραγματικά. Αυτό που έχει σημασία είναι να μπορούμε να φτιάχνουμε τη μουσική που μας ενθουσιάζει ακόμα και αντικατοπτρίζει καλύτερα την τρέχουσα ψυχική μας κατάσταση.
Η dark αισθητική συχνά κινδυνεύει να γίνει κλισέ. Πώς αποφεύγετε προσωπικά να επαναλαμβάνεστε ή να γίνεστε ένα «στυλ» αντί για ένα ζωντανό project;
V.C.: Όσο το έργο τέχνης που δημιουργείται είναι ειλικρινές, δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο να γίνει κλισέ.
Υπάρχει μια ισχυρή οπτική ταυτότητα σε ό,τι κάνετε, από το artwork μέχρι τη σκηνική παρουσία. Βλέπετε τους She Past Away ως ένα μουσικό project ή ως ένα ευρύτερο καλλιτεχνικό σύμπαν;
D.Ö.: Προτεραιότητά μας είναι η μουσική. Ωστόσο, παράλληλα με αυτό, προσπαθούμε επίσης να δημιουργήσουμε την οπτική ταυτότητα που ταιριάζει καλύτερα στη μουσική μας.
Αν οι She Past Away ξεκινούσαν σήμερα αντί για μια δεκαετία πριν, σε μια πλήρως καθοδηγούμενη από αλγορίθμους μουσική βιομηχανία, πιστεύετε ότι θα επιβίωναν ή θα έπρεπε να γίνουν κάτι άλλο;
V.C.: Είναι δύσκολο να το προβλέψει κανείς αυτό· δεν ξέρω σε τι είδους θέση θα βρισκόμασταν. Αλλά αν θα μεταμορφωνόμασταν σε κάτι διαφορετικό; Δεν το νομίζω καθόλου.
Σε ποιο σημείο μια ισχυρή αισθητική γίνεται περιορισμός; Έχετε πιάσει ποτέ τους εαυτούς σας να επαναλαμβάνουν μια φόρμουλα και να πρέπει να τη σπάσετε συνειδητά;
D.Ö.: Όχι, δεν έχουμε βιώσει ποτέ μια τέτοια κατάσταση. Διαμορφώνουμε τη μουσική μας σύμφωνα με τα γούστα μας. Τα γούστα μας μπορούν να αλλάξουν με την πάροδο του χρόνου, και αυτό αντανακλάται στα άλμπουμ με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αλλά το να το κάνουμε αυτό διατηρώντας παράλληλα την ουσία της μουσικής μας είναι σημαντικό για εμάς. Δεν είχαμε ποτέ την ανησυχία ή την προσπάθεια να δημιουργήσουμε έναν διαφορετικό, ολοκαίνουργιο ήχο.
Τι σας ενθουσιάζει ακόμα στη δημιουργία μουσικής αυτή τη στιγμή; Όχι στη θεωρία, αλλά στην ίδια την καθημερινή διαδικασία. Τι την κρατάει ζωντανή για εσάς;
V.C.: Έχω την ανάγκη να εκφραστώ με κάποιον τρόπο, και προτιμώ να το κάνω αυτό μέσα από τη μουσική και τους στίχους. Τα κίνητρα μπορούν να έρθουν από διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι ταινίες που βλέπουμε, η μουσική που ακούμε, τα γεγονότα που βιώνουμε. Είναι όλα παράγοντες που μας κάνουν να κουβαλάμε ακόμα αυτόν τον ενθουσιασμό.
