Στη νέα του ταινία, ο Paolo Sorrentino τοποθετεί την ιστορία του στην καρδιά της πολιτικής πράξης, παρακολουθώντας έναν Πρόεδρο που καλείται να αποφασίσει για τη ζωή, τον θάνατο και τη δικαιοσύνη.
Από την Ιεροτελεστία στους Πέρσες, ο διεισδυτικός σκηνοθέτης στήνει μια σκηνική διαδρομή για όσους φεύγουν και για εκείνους που μένουν πίσω, κι εξηγεί στον Δημήτρη Πάντσο γιατί στο θέατρο, όπως και στη ζωή, το κέντρο παραμένει ο άνθρωπος.
Από την ιστορία της Τζιν Κάρολ και τη δικαστική της μάχη με τον Τραμπ έως το υποψήφιο για Όσκαρ ντοκιμαντέρ για τη Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν, η φετινή διοργάνωση αναδεικνύει το ντοκιμαντέρ ως εργαλείο μνήμης, αντίστασης και δημόσιου διαλόγου
Στη νέα του ταινία, ο Paolo Sorrentino τοποθετεί την ιστορία του στην καρδιά της πολιτικής πράξης, παρακολουθώντας έναν Πρόεδρο που καλείται να αποφασίσει για τη ζωή, τον θάνατο και τη δικαιοσύνη.
Από την Ιεροτελεστία στους Πέρσες, ο διεισδυτικός σκηνοθέτης στήνει μια σκηνική διαδρομή για όσους φεύγουν και για εκείνους που μένουν πίσω, κι εξηγεί στον Δημήτρη Πάντσο γιατί στο θέατρο, όπως και στη ζωή, το κέντρο παραμένει ο άνθρωπος.
Την ώρα που ο Michael B. Jordan και ο Delroy Lindo παρουσίαζαν βραβείο, η N-word ακούστηκε δυνατά από τον ακτιβιστή John Davidson που ζει με Tourette. Το τι συνέβη μετά, λέει πολλά για το πώς οι θεσμοί διαχειρίζονται τη συμπερίληψη και το τραύμα.
Με αφορμή τα φωτογραφικά ντοκουμέντα της εκτέλεσης των 200 στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, ξαναδιαβάζω το βιβλίο «Οι Δωσίλογοι» του Μενέλαου Χαραλαμπίδη και κοιτάζω γύρω μου καχύποπτα.
Στις 24 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από τη μέρα που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, επιζητώντας με τα όπλα την πλήρη υποταγή της χώρας στις αναθεωρητικές απαιτήσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν. Η ειρήνη καθυστερεί.
Η ενεργειακή ασφυξία, η κατάρρευση των ιατρικών αποστολών και τα γεωπολιτικά παιχνίδια μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας, σπρώχνουν το νησί της επανάστασης στο χείλος ενός ανθρωπιστικού γκρεμού.
Το τηλεοπτικό πρόγραμμα που βλέπαμε χασκογελώντας για δύο δεκαετίες -σαν pleasure guilty camp υπερβολής- δεν ήταν παρά ένα στεγνό εγχειρίδιο τηλεοπτικής σκληρότητας. Και τώρα ήρθε ή ώρα να το δούμε και εμείς μαζί τους, κατάματα.
Έγραψε για τη σήψη της Δικαιοσύνης, για τη δευτερογενή θυματοποίηση, για ένα σύστημα που δικάζει και τα θύματα, και τα ΜΜΕ κράτησαν τις λέξεις «βιασμοί» και «αλκοόλ».
