Ο Jazzie B των Soul II Soul στην Popaganda: Το μέλλον συνεχίζει να εξελίσσεται όσο υπάρχουν άνθρωποι με κοινές ιδέες που συγκεντρώνονται μαζί

Η ιστορία των Soul II Soul δεν γράφτηκε σαν μια κλασική πορεία συγκροτήματος. Ξεκίνησε ως κίνηση, ως ανάγκη, ως μια παρέα ανθρώπων στο Λονδίνο των late 80s που έψαχναν να φτιάξουν κάτι δικό τους, μέσα σε μια πόλη που ήδη έβραζε από πολιτισμικές ταυτότητες και ήχους. Και στο κέντρο αυτής της κολεκτίβας, ο Jazzie B. DJ, παραγωγός, επιμελητής μιας ολόκληρης αισθητικής.

Γεννήθηκαν μέσα από την κουλτούρα των sound systems και εξελίχθηκαν σε ένα από τα πιο επιδραστικά σχήματα της σύγχρονης soul και dance σκηνής. Στο άλμπουμ Club Classics Vol. 1, η soul, το funk και το R&B συνάντησαν τη club κουλτούρα χωρίς ταμπέλες. Τα “Back To Life” και “Keep On Movin’” έγιναν παγκόσμια σημεία αναφοράς, με δύο Grammy και εκατομμύρια πωλήσεις να επιβεβαιώνουν ότι αυτό το project είχε ξεφύγει από τα όρια της μουσικής.

Η αισθητική των Funki Dreds, η σύνδεση με τη μόδα, τα καταστήματα σε Λονδίνο και Ιαπωνία, η έννοια της κοινότητας, όλα αυτά συνέθεσαν ένα πολιτισμικό σύμπαν που λειτουργούσε συλλογικά. Όπως λέει και ο ίδιος ο Jazzie B, η βάση ήταν πάντα οι «άνθρωποι με κοινές ιδέες που συγκεντρώνονται μαζί».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Sani Festival 2026: Oι Soul II Soul έρχονται το καλοκαίρι στον Λόφο της Σάνης

Με αφορμή την εμφάνισή τους στις 8 Αυγούστου στον Λόφο της Σάνης, στο πλαίσιο του Sani Festival 2026 -ενός θεσμού που εδώ και δεκαετίες φέρνει διεθνή ονόματα σε ένα από τα πιο ιδιαίτερα φυσικά σκηνικά της χώρας- οι Soul II Soul επιστρέφουν σε μια σκηνή που ταιριάζει απόλυτα στη φιλοσοφία τους. Ανοιχτή και συλλογική. Μέσα από την κουβέντα μας με τον Jazzie B, μου έγινε εντελώς αντιληπτό ότι δεν ανήκουν στο παρελθόν, αντιθέτως συνεχίζουν να λειτουργούν σαν μια ζωντανή υπενθύμιση πως η μουσική, όταν ξεκινά από την κοινότητα, δεν τελειώνει ποτέ.

Photo: ©Gavin Mills

Οι Soul II Soul ξεπήδησαν μέσα από μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή του Λονδίνου -πολυπολιτισμική, DIY, πολιτικά φορτισμένη. Αισθάνεστε ότι αυτού του είδους η σκηνή μπορεί να υπάρξει ακόμα και σήμερα ή η βιομηχανία έχει γίνει υπερβολικά δομημένη για να συμβούν οργανικά κινήματα όπως το δικό σας; Νομίζω ότι η νεολαία και οι άνθρωποι γενικά πάντα ενώνονται γύρω από μια ιδέα. Πιθανώς στις μέρες μας, λόγω του τρόπου που έχει εξελιχθεί και γιγαντωθεί η club κουλτούρα, φαίνεται να υπάρχει μια δομή και ένας συγκεκριμένος τρόπος που λειτουργούν τα πράγματα. Δεν είμαι σίγουρος αν θα ίσχυε το ίδιο σήμερα, καθώς οι Soul II Soul προέκυψαν ως μια κολεκτίβα που ήταν μέρος ενός sound system, αλλά πιστεύω ότι οι νέοι πάντα προσπαθούν να βρουν «το δικό τους», οπότε ναι, ίσως μπορεί ακόμα να υπάρξει. Και νομίζω ότι η ιδέα της δομής το κάνει ίσως πιο ελκυστικό, το γεγονός ότι υπάρχει μια δομή και ένα μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού, ενώ στις μέρες μας γινόταν καθαρά από αγάπη για αυτό που κάναμε.

Ο ήχος σας θόλωσε τα όρια ανάμεσα στη soul, το funk, το R&B και την club κουλτούρα, πριν η «ρευστότητα των ειδών» γίνει όρος της μόδας. Ήταν μια συνειδητή εξέγερση ενάντια στις ταμπέλες ή απλώς η πραγματικότητα του να μεγαλώνεις στο Λονδίνο εκείνη την εποχή; Με ανθρώπους που είχαν τις ίδιες απόψεις… οι περισσότερες μουσικές με τις οποίες μεγαλώσαμε ήταν προσανατολισμένες στο πώς ακούγονταν στο sound system μας όσον αφορά το groove. Όσο για την «εξέγερση» κτλ, οι Soul II Soul εμφανίστηκαν την εποχή των πειρατικών ραδιοφωνικών σταθμών και κατά τη διάρκεια των 80s όλοι έβρισκαν τα πατήματά τους. Πάλι, γινόταν περισσότερο από αγάπη. Το ενδιαφέρον με τη μουσική είναι οι επιρροές, ένας συνδυασμός όλης της μουσικής που άκουγα και έπαιζα στο sound system. Υποθέτω ότι αυτό αντικατοπτρίζεται στα grooves που δημιούργησαν οι Soul II Soul εδώ στο Λονδίνο.

Jazzie B

Τα “Back To Life” και “Keep On Movin’” ακούγονται ακόμα σαν να μην έφυγαν ποτέ. Τι πιστεύετε ότι δίνει σε αυτά τα κομμάτια αυτή τη διαχρονική ποιότητα, είναι η παραγωγή, το μήνυμα ή κάτι πιο άυλο; Είναι λίγο από όλα, έτσι δεν είναι; Είναι τραγούδια με μελωδία. Αυτά τα τραγούδια βγήκαν σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή και, εδώ που τα λέμε, ονόμασα το άλμπουμ Club Classics, για όνομα του Θεού!

Το “Club Classics Vol. 1” δεν ήταν απλώς ένας δίσκος, έμοιαζε με πολιτιστική δήλωση. Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιούσατε τότε ότι ορίζατε μια νέα ταυτότητα για τη βρετανική μαύρη μουσική; Αν ήταν μια μουσική δήλωση και αν αυτό σημαίνει ότι ως μαύρος άνθρωπος με αυτό έκανα πολιτιστική δήλωση, ας είναι ό,τι θα ήθελε ο καθένας να είναι.

Photo: ©Gavin Mills

Συνεργαστήκατε με καλλιτέχνες τόσο διαφορετικούς όσο ο James Brown, η Sinéad O’Connor, ο Nas και οι Destiny’s Child. Τι αναζητάτε προσωπικά σε μια συνεργασία — χημεία, αντίθεση ή κοινό όραμα; Νομίζω αρχικά πρόκειται για το κοινό όραμα και μετά για το πάθος του να θέλεις να δουλέψεις με αυτούς τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες. Δεν εξελίσσεται πάντα τόσο εύκολα όσο ακούγεται, ξέρετε, γιατί συχνά μπορεί να απογοητευτείς από τα είδωλά σου, αλλά είμαι ευλογημένος γιατί οι περισσότεροι από αυτούς που ανέφερα ήταν εντάξει, πέρασα καταπληκτικά δουλεύοντας μαζί τους. Νιώθω τυχερός που μπόρεσαν να μοιραστούν την τέχνη τους μαζί μου.

Η ταυτότητα των Funki Dred δεν ήταν μόνο μουσική, ήταν μόδα, στάση ζωής, μια ολόκληρη αισθητική. Πόσο σημαντικό ήταν για εσάς να χτίσετε ένα πολιτιστικό σύμπαν; Οι Soul II Soul είμαστε μια κολεκτίβα και με την ιδέα της κολεκτίβας ήρθε η ταυτότητα και η ιδεολογία μας. Το “A Funky Dread with a happy face, a thumping bass for a loving race” βασίστηκε σε μια ιδέα από το σχολείο. Ήταν κάπως εξωπραγματικές ιδέες: ότι είμαστε από τον πλανήτη “Art” (Τέχνη), σταλμένοι στη Γη για να πολεμήσουμε ενάντια στο “Rap Attack”, που ουσιαστικά ήταν όλα όσα κατέστρεφαν την dance κουλτούρα μας εκείνη την εποχή. Έτσι καταλήξαμε στο vibe των Funki Dreads, αυτό γίναμε και ζούμε με αυτό: ένα χαρούμενο πρόσωπο, ένα δυνατό μπάσο για μια φυλή που αγαπά. Κατέληξε να είναι ένας συνδυασμός ενέργειας και τρόπου ζωής. Ίσως είναι καλή στιγμή να μιλήσω για το βιβλίο μου, “Reflections of My Journey”. Κυκλοφορεί εκεί έξω και δίνει μια χρονολογική εικόνα της ζωής μου από τα 70s μέχρι σήμερα.

Funki Dred Logo

Οι Soul II Soul ήταν πρωτοπόροι στη σύνδεση της μουσικής με το lifestyle — ανοίξατε μέχρι και καταστήματα στο Λονδίνο και την Ιαπωνία. Σήμερα, οι καλλιτέχνες είναι brands από προεπιλογή. Αισθάνεστε δικαιωμένος ή πιστεύετε ότι κάτι χάθηκε στη διαδρομή; Όχι, καθόλου. Και πάλι, ήταν το στυλ μας, η πλευρά της μόδας και η μουσική στους Soul II Soul πηγαίνουν χέρι-χέρι. Ξεκίνησε από τα πάρτι που κάναμε, τα οποία ήταν τεράστια. Όσον αφορά την ταυτότητα, έτυχε όλοι όσοι είχαμε ως υπεύθυνους (marshals) ή όσοι είχαν dreadlocks να μοιάζουμε κάπως μεταξύ μας. Έτσι ξεκίνησε μια τάση, ο κόσμος ήθελε να μας μιμηθεί, και αυτό οδήγησε στο να στήσουμε πάγκους στις αγορές πουλώντας αυτά που φοράγαμε, τη μουσική που παίζαμε και διάφορα άλλα αντικείμενα. Μετά έγινε πολύ σοβαρό γιατί πουλούσαμε τόσα πολλά προϊόντα που κατέληξε να είναι ο τρόπος παραγωγής πόρων για να υπάρχουμε και να συνεχίζουμε τις ιδέες μας. Αυτό σημαίνει επιχειρηματίας, αν και τότε δεν είχα ιδέα.

Έχετε δει την club κουλτούρα να εξελίσσεται από τα υπόγεια sound systems στα παγκόσμια φεστιβάλ. Τι σας λείπει από τις πρώτες μέρες και τι σας ενθουσιάζει στη σημερινή σκηνή; Ξέρετε κάτι; Είμαι πολύ τυχερός γιατί όλα όσα έγιναν τότε δεν πρόκειται να ξανασυμβούν. Θα ήμουν ανόητος αν έλεγα ότι δεν μου λείπουν. Αλλά μερικές φορές ήταν σκληρή δουλειά, οπότε το να βγαίνουμε αλώβητοι από την άλλη πλευρά είναι ευλογία. Όσο για το πώς είναι σήμερα που όλα έχουν γίνει “overground”, ήταν θέμα χρόνου και αναπόφευκτο. Τώρα μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα με οργάνωση και υποδομές. Δεν νιώθω άσχημα γι’ αυτό. Το μέλλον συνεχίζει να εξελίσσεται όσο υπάρχουν άνθρωποι με κοινές ιδέες που συγκεντρώνονται μαζί. Δόξα τω Θεώ για τα φεστιβάλ που μας επιτρέπουν να εκφραζόμαστε. Η σκηνή είναι εξίσου υγιής σήμερα όσο ήταν στα 80s, απλώς είναι μια διαφορετική εποχή.

Photo: ©Gavin Mills

Έρχεστε να παίξετε στο Sani Festival, έναν χώρο με πολύ διαφορετική ατμόσφαιρα, υπαίθρια, δίπλα στη θάλασσα, κάτω από τα αστέρια. Προσεγγίζετε ένα τέτοιο σόου διαφορετικά σε σχέση με ένα κλαμπ ή έναν χώρο στην πόλη; Φυσικά, κάθε σόου που κάνω είναι ξεχωριστό. Έχω μια ομάδα ανθρώπων που επισκέπτονται τους χώρους και σχεδιάζουν την παραγωγή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ανυπομονώ πραγματικά να συναντήσω κι άλλους ανθρώπους που μας στηρίζουν, ανθρώπους με χαρούμενα πρόσωπα που απολαμβάνουν τα δυνατά μπάσα.

Αν έπρεπε να επαναπροσδιορίσετε τη φράση “A Happy Face, A Thumping Bass, For A Loving Race” το 2026, σε έναν κόσμο που μοιάζει πιο διχασμένος από ποτέ, τι θα σήμαινε σήμερα; Σημαίνει ακριβώς αυτό που λέει. Σήμερα, χθες, την προηγούμενη εβδομάδα, πέρυσι, όταν ξεκίνησε, αύριο, για πάντα. Σημαίνει αυτό ακριβώς που λέει και ανυπομονώ να έρθω με την υπόλοιπη μπάντα, το πλήρωμα και την κολεκτίβα για να το κάνουμε πράξη. Peace.