Το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που θα πραγματοποιηθεί από τις 5 έως τις 15 Μαρτίου 2026 τόσο σε φυσικούς χώρους όσο και διαδικτυακά, θα ανοίξει με τη διεθνή πρεμιέρα της ταινίας Ρώτα την Ι Τζιν. Στη διάρκεια του 10ημέρου, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει συναρπαστικά και επίκαιρα ντοκιμαντέρ από όλο τον κόσμο (ανάμεσά τους και 57 ελληνικά), που θα ανακοινωθούν την ερχόμενη εβδομάδα.
Η Popaganda παρουσιάζει 4 σε αποκλειστική ανακοίνωση 4 από αυτά, που αφορούν την αναζήτηση της ταυτότητας, του ανήκειν και της αυτοδιάθεσης, μέσα από ιστορίες ανθρώπων που αμφισβητούν γεωγραφικά, κοινωνικά και έμφυλα σύνορα. Από την queer επιβίωση και τη φεμινιστική εξέγερση, μέχρι την εμπειρία της προσφυγιάς και τον αγώνα απέναντι στον ρατσισμό, οι ταινίες αυτές μιλούν για την αντοχή και τη δύναμη της προσωπικής έκφρασης ως πράξη αντίστασης.
Τραγούδι δίχως σπίτι (A Song Without Home)
Τι είναι η ελευθερία χωρίς εσωτερική γαλήνη; Η Αντελίνα, μια νεαρή τρανς γυναίκα, μετά από 11 χρόνια εγκλεισμού σε ένα χωριό της Γεωργίας διαφεύγει στη Βιέννη αναζητώντας την ελευθερία. Καθώς χτίζει μια νέα ζωή εκεί, το παρελθόν εξακολουθεί να επηρεάζει την αίσθηση του ανήκειν της. Η ταινία, που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας, και με μεγάλο ρίσκο για τους εμπλεκόμενους που υπέστησαν πολιτικές πιέσεις, είναι παράνομη στην Γεωργία βάσει του νόμου κατά των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, γεγονός που ανάγκασε τους δημιουργούς της να την ολοκληρώσουν στο εξωτερικό. Εξελίσσοντας την αφήγηση του Prisoner of Society (2018), που έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο μικρού μήκους, το ντοκιμαντέρ συνδυάζει καθηλωτικές εικόνες με μια έντονη ιστορία μεταξύ μητέρας και κόρης, για να εξερευνήσει ζητήματα ταυτότητας, ανθεκτικότητας και της πολύπλοκης έννοιας της απελευθέρωσης, αποτελώντας μια ισχυρή πράξη αντίστασης ενάντια στην εξάλειψη των queer ατόμων.
Hex
Στην καρδιά της black metal σκηνής της Νορβηγίας, μια ορμητική γυναικεία δύναμη αναδύεται ξαφνικά. Τρεις νέες κοπέλες συνάπτουν τριετή συμφωνία να αφιερωθούν στην αφύπνιση της κοινωνίας, μέσω της ακραίας μουσικής και της μαγείας. Χρησιμοποιώντας το black metal με σκοπό να απελευθερώσουν την ακατέργαστη, θηλυκή ενέργεια και να περάσουν φεμινιστικά (και όχι μόνο) μηνύματα, οι Witch Club Satan, μάγισσες και μουσικοί, έρχονται να κλονίσουν ένα ανδροκρατούμενο σύμπαν (που έχει κατηγορηθεί για τοξική αρρενωπότητα, μισαλλοδοξία και ρατσισμό), επιβάλλοντας εκκωφαντικά την ισχύ της «δαιμονικής» τους χειραφέτησης. Ένα διαφορετικό μουσικό ντοκιμαντέρ, ηλεκτρισμένου φεμινισμού και άγριας ευαισθησίας, το φοβερό Hex εντοπίζει τους αναπάντεχους δρόμους της γυναικείας ενδυνάμωσης, και βάζει στο τέρμα τους κινηματογραφικούς ενισχυτές του για να ουρλιάξει την ανάγκη για αυτοδιάθεση και ελευθερία, θυμίζοντάς μας τη διαχρονική αξία της πρόκλησης στην Τέχνη.
Suno θα πει όνειρο (I Saw a “Suno”)
Μια οικογένεια Ρομά εγκαταλείπει το εμπόλεμο Κόσοβο για τη Γερμανία. Όταν όμως ο πόλεμος λήξει, και παρότι στο μεταξύ το ζητούμενο της ενσωμάτωσης έχει πλήρως επιτευχθεί, το γερμανικό κράτος στέλνει τη μισή οικογένεια πίσω στο Κόσοβο, θεωρώντας το πλέον ασφαλές για επαναπατρισμό. Μόνο που ο Νάσμι, το μικρότερο μέλος της οικογένειας, έχει γνωρίσει μόνο μία πατρίδα, την Γερμανία, ενώ οι Ρομά εξακολουθούν να μην είναι ευπρόσδεκτοι από καμία αντιπαλευόμενη πλευρά του Κοσόβου. Γυρισμένο μέσα σε διάστημα δεκαπέντε χρόνων, το Suno θα πει όνειρο καταγράφει την παράλογη οδύσσεια μιας επανένωσης, αλλά και μιας ενηλικίωσης η οποία ταλανίζεται από μία καίρια εκκρεμότητα. Ένα ντοκουμέντο που δεν ξεσκεπάζει απλώς τον συστημικό ρατσισμό, αλλά τονίζει πως η έννοια του ανήκειν μένει κενή όσο δεν περιλαμβάνει μια οικογένεια, και κατ’ επέκταση μια κοινότητα εντός της οποίας είναι κανείς αποδεκτός.
Το τραγούδι της Μάγια (Maya’s Song)
Στο Τραγούδι της Μάγια, ένα νεαρό κορίτσι διερευνά τα ερωτήματα σχετικά με την ταυτότητά της και το ζήτημα του ανήκειν στην ίδια της την οικογένεια. Αν και η Μάγια αισθάνεται ασφαλής στο σπίτι της, οι ξένοι την ρωτούν συνεχώς γιατί το χρώμα του δέρματός της διαφέρει από εκείνο των γονιών της, με αποκορύφωμα μια οδυνηρή δημόσια στιγμή σε ένα σούπερ μάρκετ. Αντί να κλειστεί στον εαυτό της, μετατρέπει την εμπειρία της σε ένα τραγούδι που εκφράζει τα συναισθήματά της. Μια τρυφερή και δυνατή μέσα στην απλότητά της ταινία μικρού μήκους, που συνδυάζει το αφηγηματικό ντοκιμαντέρ με τα κινούμενα σχέδια, αποτυπώνοντας την ανθεκτικότητα και τη φαντασία της Μάγια, αλλά και τη δυνατότητα να ανακτήσει κανείς την ιστορία του μέσω της αυτοέκφρασης.
