Το ημερολόγιο έγραφε Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2026 και για τους περισσότερους ήταν η αρχή της νέας χρονιάς, με πολλά “New Year’s resolutions”. Για την ανθρωπότητα, όμως, ήταν η μέρα που το Διεθνές Δίκαιο δολοφονήθηκε στη Βενεζουέλα.
Μέσα σε λίγες μόνο ώρες, η εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών και η απαγωγή του εν ενεργεία προέδρου της, Νικολάς Μαδούρο, από το Καράκας, γκρέμισαν κάθε φύλλο συκής που προστάτευε την παγκόσμια έννομη τάξη, αποκαλύπτοντας τον ωμό κυνισμό της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ και το νέο χάος στο οποίο καλούμαστε να επιβιώσουμε.
EPA/WHITE HOUSE PRESS OFFICE HANDOUT
Η επιχείρηση, με την κωδική ονομασία «Absolute Resolve», δεν ήταν μία κεραυνοβόλα απόφαση της στιγμής. Σύμφωνα με πηγές από την Ουάσιγκτον, ο σχεδιασμός ετοιμαζόταν επί μήνες, με λεπτομερείς πρόβες σε ομοιώματα του προεδρικού μεγάρου από τη διαβόητη Delta Force. Η CIA είχε διεισδύσει στο έδαφος της Βενεζουέλας ήδη από τον Αύγουστο, παρακολουθώντας κάθε κίνηση του Μαδούρο.
Στις 4:21 το πρωί (ώρα ΗΠΑ), ο Τραμπ ανακοίνωσε μέσω του Truth Social την ολοκλήρωση της επιδρομής. Περισσότερα από 150 αεροσκάφη (συμπεριλαμβανομένων των F-35 και των βομβαρδιστικών B-1) και μια τεράστια ναυτική αρμάδα με 11 πολεμικά πλοία συγκλόνισαν το Καράκας. Οι Ειδικές Δυνάμεις εισέβαλαν στο καταφύγιο του Μαδούρο χρησιμοποιώντας φλόγιστρα για να κόψουν τις σιδερένιες πόρτες, ενώ εκείνος, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια, προσπάθησε να φτάσει σε ένα «ασφαλές δωμάτιο», αλλά οι Αμερικανοί στρατιώτες «μπούκαραν» πριν προλάβει να κλείσει την πόρτα.
Οι εικόνες του Μαδούρο και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες, προκάλεσαν παγκόσμιο σοκ. Ο Μαδούρο, δεμένος με χειροπέδες, με μάσκα στα μάτια και ακουστικά, πάνω στο κατάστρωμα του USS Iwo Jima, να οδηγείται προς τη Νέα Υόρκη για να εμφανιστεί ενώπιον ομοσπονδιακού δικαστηρίου στο Μανχάταν τη Δευτέρα 5 Ιανουαρίου. Και αργότερα να τον περιφέρουν στους δρόμους της Νέας Υόρκης με βαν, λες και είναι σκλάβος στην Αρχαία Ρώμη που πάει στο Κολοσσαίο. Πρόκειται για μια απαγωγή που βαφτίστηκε «σύλληψη», εκτελεσμένη με όρους οργανωμένου εγκλήματος και όχι διεθνούς πολιτικής. Ο Μαδούρο μπορεί να είναι ένας αρχηγός κράτους με δικτατορικές τακτικές, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μία άλλη χώρα μπορεί να τον απαγάγει με τη βία και να πάρει τον νόμο στα χέρια της.
Ενώ ο πλανήτης παρακολουθεί παγωμένος τη δημιουργία αυτού του επικίνδυνου προηγούμενου, η αντίδραση της Αθήνας προκαλεί εθνική ανησυχία. Αντί για μία στοιχειώδη τήρηση των προσχημάτων υπέρ του διεθνούς δικαίου, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε τον δρόμο της υποταγής και του ενθουσιασμού.
Ο Πρωθυπουργός υποστήριξε πως «δεν είναι η στιγμή να σχολιαστεί η νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», θέτοντας ως προτεραιότητα τη «μετάβαση». Την ίδια ώρα, ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης προχώρησε σε μια πρωτοφανή ανάρτηση, ανασύροντας τη ρωμαϊκή ρήση του Πομπήιου: «Σταματήστε να μας μιλάτε για νόμους, κουβαλάμε σπαθιά». Ο Θουκυδίδης, όμως, δεν έγραψε για το «δίκαιο του ισχυρού» για να το νομιμοποιήσει, αλλά για να περιγράψει την ηθική κατάπτωση των Αθηναίων που οδήγησε στην καταστροφή τους.
Ως χώρα που η εθνική της κυριαρχία απειλείται καθημερινά από τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας, η Ελλάδα έχει ως μοναδικό «σπαθί» το Διεθνές Δίκαιο. Όταν κορυφαίοι υπουργοί υμνούν τη στρατιωτική ισχύ έναντι των νόμων, δίνουν το καλύτερο άλλοθι στην Άγκυρα για το Αιγαίο, την Κύπρο και τη «Γαλάζια Πατρίδα». Ήδη, τουρκικά μέσα σχολιάζουν ειρωνικά ότι η Ελλάδα δεν έχει πλέον κανένα δικαίωμα να επικαλείται τη νομιμότητα.
Η δικαιολογία της κυβέρνησης Τραμπ για την εισβολή βασίστηκε στο αφήγημα του «ναρκο-τρομοκράτη» Μαδούρο. Ωστόσο, οι ίδιες οι αμερικανικές υπηρεσίες (DEA) παραδέχονται ότι το fentanyl δεν φτάνει στις ΗΠΑ μέσω Βενεζουέλας. Επιπλέον, ο κυνισμός του Τραμπ αποκαλύφθηκε όταν απένειμε χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας, Χουάν Ορλάντο Ερνάντες, έναν αποδεδειγμένο έμπορο ναρκωτικών.
Η πραγματική αιτία είναι το πετρέλαιο. Η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα επιβεβαιωμένα αποθέματα στον κόσμο, περίπου το 17% έως 18%. Ο Τραμπ το είπε ξεκάθαρα: «Μας ενδιαφέρει να επιστρέψουμε εκεί. Οι μεγάλες πετρελαϊκές μας εταιρείες θα επενδύσουν δισεκατομμύρια και θα πάρουμε πίσω το πετρέλαιο που θα έπρεπε να είχαμε πάρει εδώ και καιρό». Πρόκειται για μια ωμή, αποικιοκρατικού τύπου λεηλασία πόρων, που βαφτίζεται «αποκατάσταση της δημοκρατίας».
Η εισβολή πυροδότησε ένα κύμα οργής που εξαπλώθηκε από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αθήνα.
Η εισβολή στο Καράκας είναι μόνο η αρχή. Ο Τραμπ, μεθυσμένος από την επιτυχία της επιχείρησης, άρχισε ήδη να διανέμει απειλές σε όλη την περιοχή.
Κολομβία: Προειδοποίησε τον πρόεδρο Γκουστάβο Πέτρο ότι «καλά θα κάνει να προσέχει», κατηγορώντας τον αβάσιμα ότι υποθάλπει τα εργοστάσια κοκαΐνης.
Κούβα: Ο Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε κυνικά πως «αν ζούσα στην Αβάνα, θα ανησυχούσα», ενώ ο Τραμπ τη χαρακτήρισε «ενδιαφέρουσα περίπτωση».
Ευρώπη και Γροιλανδία: Οι βλέψεις για προσάρτηση της Γροιλανδίας επανέρχονται στο προσκήνιο, δείχνοντας ότι η αμερικανική επιθετικότητα δεν γνωρίζει σύνορα.
Η «πρόβα» που έγινε στη Γάζα, όπως προειδοποίησε ο Πρόεδρος Πέτρο, μετατράπηκε τώρα σε πλήρη παράσταση στη Βενεζουέλα. Το μήνυμα είναι σαφές: «Όποιος ελέγχει πόρους και δεν υποτάσσεται, θα εξουδετερώνεται». Η απαγωγή ενός αρχηγού κράτους και η μονομερής επίθεση σε ένα κυρίαρχο έθνος είναι έγκλημα πολέμου και παραβίαση του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ. Το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης, που δίκασε τους εγκληματίες ναζί μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, χαρακτήρισε την επίθεση ενός κράτους εναντίον ενός άλλου ως το «υπέρτατο διεθνές έγκλημα».
Ζούμε τις πρώτες ώρες ενός κόσμου χωρίς κανόνες και η Ελλάδα, μία χώρα που ιστορικά ταυτίστηκε με τον αγώνα απέναντι σε πανίσχυρες αυτοκρατορίες (1821, 1940), δεν μπορεί να είναι χειροκροτητής του τραμπουκισμού. Αν σήμερα δεχόμαστε τα «σπαθιά» του Τραμπ στη Βενεζουέλα, αύριο δεν θα έχουμε κανένα επιχείρημα απέναντι στα «σπαθιά» οποιουδήποτε άλλου γείτονα.
