«Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων/ εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας./ Λύγισε στ’ αναστενάγματα της καρδιάς μου/ εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης».
Η Κασσιανή άλειφε με μύρο τον Ιησού, κι ο κόσμος κρατούσε την ανάσα του. Από το μεσημέρι, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ένας σύγχρονος Ρωμαίος αυτοκράτορας, λουσμένος στην τυφλή αλαζονεία της επί «ζωής και θανάτου» εξουσίας του, κρατούσε σαδιστικά το δάχτυλο επάνω απ’ το κόκκινο κουμπί.
Το Συνέδριο των Ιουδαίων συγκαλούνταν για να καταδικάσει τον Χριστό, κι οι ηγέτες του κόσμου απέστρεφαν το βλέμμα, νίπτοντας τας χείρας τους, την ώρα που η απειλή ενός τρελού να αφανίσει έναν ολόκληρο πολιτισμό –και μαζί του ολόκληρη την ανθρωπότητα– αιωρούνταν στον αέρα.
Φωνές στην Αμερική υψώνονταν καλώντας απεγνωσμένα σε ανάσχεση της ύβρεως με την ενεργοποίηση του 25ου άρθρου του αμερικανικού Συντάγματος για έγκαιρη απομάκρυνση του άνοος Νέρωνος από την εξουσία· φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Ένας κόσμος μποτοξαρισμένος στην αποϊεροποίηση του ίδιου του ανθρωπισμού, παρακολουθούσε αδρανής.
Μια ζωή ολόκληρη αναρωτιόμασταν πώς η ανθρωπότητα άφησε τον Χίτλερ να τη συντρίψει, μαζί με κάθε έννοια ανθρωπισμού. Έτσι τον άφησε, όπως σήμερα τον παράφρονα φασίστα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.
Όταν ο Τραμπ απείλησε ευθέως το Ιράν με πυρηνικά, ο κόσμος συνειδητοποίησε καθυστερημένα πως όταν παραβλέπεις τη μία μετά την άλλη τις Νύχτες των Κρυστάλλων, τότε αργά ή γρήγορα θα είναι ολόκληρη η ανθρωπότητα που θα επιβιβαστεί στο τρένο για το Άουσβιτς.
Αλλά εξακολουθεί να παραμένει αδρανής.
Η ιστορία όμως ενεδρεύει. Αν αυτή τη φορά απεφεύχθη το μοιραίο, είναι θέμα χρόνου να συμβεί.
Η αλαζονεία της ισχύος έχει αποδείξει καιρό ότι δεν χρειάζεται πια προσχήματα. Ο Τραμπ δεν ενδιαφέρθηκε καν να συντηρήσει το αφήγημα ότι επιτέθηκε στο Ιράν για να αποτρέψει το υποτιθέμενο πυρηνικό του οπλοστάσιο να καταστεί απειλή για τον πλανήτη. Το σκόρπισε χαρτοπόλεμο στον αέρα, απειλώντας ο ίδιος ευθέως με πυρηνική επίθεση.
Διδασκόμαστε τον Χίτλερ σαν την ενσάρκωση του Απόλυτου Κακού. Μα κανένα κακό δεν θριαμβεύει ως ανθρώπινη, ελάχιστη μονάδα· χρειάζεται την υπακοή χιλιάδων και τη σιωπή μυριάδων.
Τον περασμένο Ιανουάριο, το Ρολόι της Αποκάλυψης ρυθμίστηκε στα 85 δευτερόλεπτα πριν τα μεσάνυχτα, το πιο επικίνδυνο σημείο στην ιστορία του. Κάποια από αυτά έχουν μάλλον ήδη χαθεί.
Όταν ο Κροίσος ζήτησε χρησμό πριν εκστρατεύσει εναντίον του Κύρου, άκουσε πως αν περάσει τον Άλυ ποταμό θα καταστρέψει ένα μεγάλο βασίλειο. Πίστεψε πως αυτό θα ήταν των Περσών. Μα ήταν το δικό του.
Αυτό φαίνεται πως δεν μάθαμε ποτέ: πως οι μεγάλες καταστροφές συχνά δεν έρχονται με τη μορφή εχθρού, αλλά με εκείνη της βεβαιότητας ότι δεν θα είμαστε εμείς το θύμα.
