Ανεκτίμητες γυναικοπαρέες

Αν είσαι τυχερή, έχεις μια γυναικοπαρέα από το σχολείο. Εγώ είμαι τυχερή: η μία από τα τέσσερα κορίτσια που συναντιούνται πριν τα δεκαπέντε τους χρόνια και συγχρονίζονται στην ευτυχία, τον έρωτα, τον πρώτο χωρισμό, τα ξενύχτια, τα γέλια που αναστάτωναν χαράματα τη Φωκίωνος Νέγρη. Αργότερα ήρθαν οι γέννες, οι οικογενειακές πρωτοχρονιές, οι εντάσεις, οι απώλειες.  

Όλες για μία, μία για όλες

Με τις κοινές αναμνήσεις να είναι επένδυση σε χρυσό, η γυναικοπαρέα μας σήμερα δεν έχει την ίδια ακμάδα στα γλέντια και τις χαρές. Στέκει όμως γερά στα δύσκολα. Τέσσερα τηλέφωνα αλληλεπιδρούν με ταχύτητα φωτός παραμονές χειρουργείου της «Λάμδα». «Πότε θα πας εσύ;», «να βρεθούμε εκεί;». Ο κύκλος της παλιάς φιλίας, σπασμένος μια δυο φορές, μας περικυκλώνει. Και γινόμαστε πάλι δεκαεξάρες κολλητές, να βαφόμαστε στο σπίτι της ξανθιάς πίνοντας για πρώτη φορά βότκα-πορτοκάλι –«screw driver το λένε κορίτσια»–, οπλισμένες κάργα για το πάρτι. Και μετά από χρόνια, έξω από τις αίθουσες τοκετών και μετά με τους «άντρες μας» –τι ξενέρα θεέ μου τώρα που το θυμάμαι– και μετά στους παντοτινούς αποχαιρετισμούς των γονιών μας.

Γι’ αυτό, όταν βλέπετε γυναικοπαρέες, να ξέρετε ότι έχουν όχι μία αλλά πολλές ζωές κοινές πίσω τους. Γιατί η κάθε μία ζει και λίγο από τη ζωή της άλλης. Παίρνει τη γεύση της πίκρας από τα χείλη της στα δύσκολα. Κι ακόμη κι αν είναι λίγο αηδία να βγαίνεις με τις φίλες σου για να γιορτάσεις την ημέρα της γυναίκας, τελικά περνάς ωραία γιατί τα λες όλα. Καμιά φορά και αυτά που δεν λες στον Ψ γιατί ντρέπεσαι. Ενώ στη φίλη… «Εμένα ντρέπεσαι ρε Ελένη;»

Το λένε και στο UCLA

Κι αν σε λένε Κώστα, Γιώργο, Νίκο και προτάσσεις την αντρική φιλία δανειζόμενος και ομηρικά παραδείγματα –βλέπε τη φιλία Αχιλλέα-Πάτροκλου– σου έχω επιστημονική τεκμηρίωση: Η γυναικεία φιλία είναι ξεχωριστή, λένε επιστήμονες από το μακρινό UCLA. Σύμφωνα με τη μελέτη τους εμείς οι γυναίκες αντιδρούμε στο στρες με μια σειρά από χημικές ουσίες που μας κάνουν να δημιουργούμε και να διατηρούμε φιλίες με άλλες γυναίκες. «Μέχρι τη δημοσίευση αυτής της μελέτης, οι επιστήμονες πίστευαν γενικά ότι όταν οι άνθρωποι βιώνουν στρες, πυροδοτούν μία αλληλουχία ορμονών που καθώς εκκρίνονται ωθούν το σώμα είτε να σταθεί και να πολεμήσει είτε να τραπεί σε φυγή όσο το δυνατόν γρηγορότερα»,  εξηγεί η Laura Klein, Ph.D., Επίκουρη Καθηγήτρια Βιοσυμπεριφορικής Υγείας στο Πανεπιστήμιο Penn State των ΗΠΑ, η οποία μαζί με την Dr. Shelley Taylor έγινε διάσημη στους ακαδημαϊκούς κύκλους για την εμβληματική μελέτη της «tend-and-befriend» στο UCLA. Σε αυτή τη μελέτη φάνηκε ότι, σε αντίθεση με την ανδρική αντίδραση «μάχης ή φυγής», οι γυναίκες συχνά αντιδρούν στο στρες προστατεύοντας πρωτίστως τα παιδιά –αν έχουν– και αναζητώντας κοινωνική επαφή, κάτι που βελτιώνει τους δείκτες υγείας και μακροζωίας. «Στην πραγματικότητα», συνεχίζει η Dr. Klein, «φαίνεται ότι όταν η ορμόνη ωκυτοκίνη απελευθερώνεται ως μέρος των αντιδράσεων στο στρες σε μια γυναίκα, αμβλύνει την αντίδραση μάχης ή φυγής και ενθαρρύνει τη γυναίκα όχι μόνο να φροντίζει τα παιδιά αλλά και να συνασπίζεται με άλλες γυναίκες».

Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, οι φιλίες μεταξύ γυναικών διαμορφώνουν αυτό που είμαστε σήμερα ή, όταν μιλάμε για νεαρές φίλες, αυτό που θα γίνουν στο μέλλον. Καταπραΰνουν τον ταραχώδη εσωτερικό μας κόσμο, γεμίζουν τα συναισθηματικά κενά που υπάρχουν στους γάμους και στις μακροχρόνιες σχέσεις μας και μας βοηθούν να θυμόμαστε ποιες είμαστε στ’ αλήθεια. (Δεν ήσουν τόσο «σφιγμένη», θυμάσαι;)