Η Λίνα Ρόκου δοκιμάζει από κυριλέ, ακριβές ζαρτριέρες μέχρι στρινγκ αγορασμένα από λαϊκή και καταλήγει ότι οι μερακλήδες των εσωρούχων για όλα έχουν λύση.
Κορυφαίοι Ευρωπαίοι διανοητές, μεταξύ των οποίων και ο Τομά Πικετί, ζητούν να συμμετάσχετε σε αυτή την προσπάθεια να διασφαλιστεί η δίκαιη και διαρκή κοινωνική ανάπτυξη των πολιτών της Γηραιάς Ηπείρου.
Η Λίνα Ρόκου παίρνοντας ως παράδειγμα δύο πρόσφατες υποθέσεις εξετάζει πώς η κοινωνία κατηγορεί το θύμα της βίας και αρνείται να δει τον πραγματικό θύτη.
Για το σπουδαίο ανέβασμά της από την Κατερίνα Ευαγγελάτου κι έναν εκλεκτό θίασο ταλαντούχων, εμπνευσμένων ηθοποιών και συντελεστών, γράφει ως μη ειδικός, και χωρίς παρεξήγηση, ο Βασίλης Μουρδουκούτας.
Η Λίνα Ρόκου παρακολουθεί τις αντιδράσεις στα social media μετά την χθεσινή αποκάλυψη και αναρωτιέται προς το που γέρνει η ζυγαριά: στο μίσος ή στην απονομή δικαιοσύνης;
Δολοφονία, ακινησία, προσπάθεια συγκάλυψης. 10 χρόνια από τον Δεκέμβρη του 2008 και τα κρούσματα συνεχίζονται χωρίς να ιδρώνει ιδιαίτερα το αυτί των υπευθύνων.
Ένα εξαιρετικό ανέβασμα στο Εθνικό Θέατρο του έργου του Δημήτρη Ψαθά, οδηγεί και έναν άνθρωπο, που δεν έχει τις άπειρες γνώσεις από θέατρο, να το αποθεώσει.
Το 2018 ολοκληρώνεται ως έτος πηχτού φανατισμού, το 2019 επιφυλάσσει τρεις κάλπες. Με σχεδόν ολοκληρο το πολιτικό-μιντιακό σύστημα να έχει καταστήσει τον εθνικισμό εντελώς mainstream, ποιος ξέρει τι θα βγάλουν; Του Παναγιώτη Μένεγου.
Η Λίνα Ρόκου αναρωτιέται γιατί το γυμνό έγινε πάλι αντικείμενο λογοκρισίας και πώς ξαναγυρνάμε σε θέματα που έμοιαζαν λυμένα είτε στην τέχνη είτε στη ζωή.
Η Λίνα Ρόκου ρίχνει μια ματιά στην έννοια της «ερωτικής φιλίας» και παραδέχεται ότι όλα είναι δυνατά ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπιούνται. Όμως τελικά τι μετράει πιο πολύ στη ζυγαριά των συναισθημάτων;
Όχι άλλο, «τι ωραία που ήταν τότε που παίζαμε Ρουκ Ζουκ, ο Βαζέχα πάγωνε το Άμστερνταμ, τα κορίτσια ήταν αγνά και τα αγόρια λεοντόκαρδα». Του Παναγιώτη Μένεγου.
Η Λίνα Ρόκου συλλέγει 10 «μαγικές» στιγμές από την ελληνική μιντιακή πραγματικότητα, εκεί που μάθαμε, μεταξύ άλλων, ότι το πιο σημαντικό πράγμα για μια γυναίκα είναι να νοικοκυρευτεί.
Μετά το θέαμα του Γιάννου Παπαντωνίου με χειροπέδες, ήρθαν πάλι στο προσκήνιο τα έργα και οι ημέρες του πρώην Πρωθυπουργού. Γνώριζε ή όχι τι συνέβαινε; Και να μας απαντήσει, όμως, που δεν θα το κάνει, τι νόημα έχει πια;
Η Μαρία Λούκα γράφει για τα αμείλικτα ερωτήματα, τους αθόρυβους θρήνους, τις ηχηρές σιωπές και τα σκανδαλώδη ψέματα, στην αναζήτηση της δικαιοσύνη για το θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου.