Η μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη. Οι εικόνες του Δημήτρη Παπαιωάννου. Το guest ραβδάκι του Θεόδωρου Κουρεντζή. Πόσο (και πώς) μπορείς να ιεραρχήσεις τη λύτρωση του πόνου;
Το προπάνιο (C₃H₈) δε σκοτώνει δίχως τη σπίθα της αδιαφορίας. Κι εσείς, κι εμείς και όλοι όσοι αρεσκόμαστε στις ιστορίες που ξεκινούν με «ένας αυτοδημιούργητος και καινοτόμος επιχειρηματίας» ας προσέχουμε.
Από πρόσωπο-σύμβολο μιας συλλογικής τραγωδίας, σε πολιτικό παράγοντα που παρεμβαίνει σε θέματα εθνικής ασφάλειας, χωρίς όμως να έχει τις απαραίτητες γνώσεις.
Η πρόσφατη δήλωση της κυρίας Καρυστιανού είναι απλώς η αφορμή. Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία που μιλάει για «διαβούλευση» πάνω στα αναπαραγωγικά δικαιώματα.
Νιώθουμε κουρασμένοι γιατί καλούμαστε ακατάπαυστα να διαχειριστούμε μόνοι μας πράγματα που δεν είναι ατομικά διαχειρίσιμα. Ας μη βάλουμε στόχο για τη νέα χρονιά «να τα καταφέρουμε». Ας βάλουμε στόχο να ανακτήσουμε τη ζωή ως συλλογική πράξη, ως γιορτή
Από την Uma Thurman και τον Weinstein μέχρι τον Paul Dano και το Ισραήλ, έχει χτίσει μια καριέρα που δεν αμφισβητείται κινηματογραφικά, αλλά όλο και περισσότερο πολιτικά, ηθικά και ανθρώπινα.
Μια βραδιά που άνοιξε σαν παλιό συνθεσάιζερ και ένωσε όλα τα χρόνια της πορείας τους σε ένα συνεχές, φωτισμένο beat. Είκοσι τραγούδια και ένα γερό χορταστικό mashup με 90΄ς anthems απέδειξαν πως ο χρόνος ακόμη τους ανήκει.
Στη χώρα μας, η ημέρα αγκαλιάστηκε όψιμα, αλλά όχι ως πανηγύρι υπερκατανάλωσης. Την Black Friday, οι Έλληνες αγοράζουν επιβίωση – και λίγη απ’ την κλεμμένη τους ζωή.
Τα 20s μας ήταν μια εποχή που βγαίνεις από το σπίτι σαν δρομέας χωρίς προθέρμανση, μόνο με ορμή. Κι όμως, μέσα στη μετάλλαξη από το «θα έχει ωραία γκομενάκια;» στο «θα έχει εξαερισμό;» κρύβεται όλη η ιστορία του πώς μεγαλώσαμε.
Υπήρξε μια εποχή που έλεγα: «Αθήνα είσαι χάος, αλλά είσαι το χάος μου». Σήμερα, μετά από τόσα ταξίδια σε πόλεις που σέβονται τον εαυτό τους και τους ανθρώπους τους, δεν μπορώ πια να κάνω τη ρομαντική.
Στην Κρήτη, μια παλιά έριδα δύο οικογενειών είχε ως αποτέλεσμα δύο νεκρούς και πολλούς τραυματίες, ενώ στα Εξάρχεια οι άνδρες των ΜΑΤ αποφάσισαν ότι ο πραγματικός κίνδυνος είναι… οι θαμώνες σε ένα καφέ, ακόμα και εκείνοι με τεχνητό μέλος.
Μία φυσική διαδικασία γίνεται καραμέλα στο στόμα δημοσιολογούντων, που αντικαθιστούν το άλλοτε «άστην έχει περίοδο» με το συγκαταβατικό «είναι στην εμμηνόπαυση». Και τότε δεν φταίνε οι ορμόνες για τα νεύρα μας.
Από τον “Neckussy” του Τραμπ και το “ιερό” Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη που φυλάει η “Δημοκρατία” μην τυχόν λερωθεί από πολίτες, μέχρι τη σύνοδο “ειρήνης” στην Αίγυπτο με guest star τον ίδιο τον πωλητή όπλων.
Δεν είναι τρολιά. Το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών γιορτάζει τα 100 χρόνια του με ένα άγαλμα στο Πεδίο του Άρεως αφιερωμένο στον μικρομεσαίο επιχειρηματία και επαγγελματία της χώρας. Σε αυτόν δηλαδή που έμαθε να κρατά γερά χωρίς να κρατά τίποτα.
Τι μεσολάβησε από τα hashtags του body positivity μέχρι τις ενέσεις απώλειας βάρους; Τελικά η κατακεραύνωση του body shaming ήταν επανάσταση ή εμπορικό trend;
Nεαρή πωλήτρια αγοράζει με δόσεις το δημοφιλές κινητό που τιμάται περισσότερο από τον μισθό της και μια παρέα μεσηλίκων ενοχλείται. Έχει δικαίωμα στο ακριβό γούστο μία προλετάρια;
Από την Antifa που βαφτίζεται «τρομοκρατία», μέχρι τον Jimmy Kimmel που κόβεται από το ABC, ο πορτοκαλί πρόεδρος δείχνει πως η πρώτη του προτεραιότητα δεν είναι η οικονομία ή η ασφάλεια, αλλά το να μην ακούγεται καμία φωνή που τον σατιρίζει.
Οι ομορφότερες νύχτες του κινηματογραφικού Σεπτέμβρη εδώ και 31 χρόνια, επιστρέφουν πληγωμένες αλλά ατρόμητες, αποδεικνύοντας ότι η πίστη και η αγάπη για την τέχνη μπορούν να νικήσουν και τον πιο κυνικό προϋπολογισμό.
Η δολοφονία του Charlie Kirk είναι το σύμπτωμα μιας βαθιάς παθολογίας: δύο άκρα που αλληλοτροφοδοτούνται, μισούν τη φιλελεύθερη δημοκρατία και νομιμοποιούν τη βία ως μέσο πολιτικής αντιπαράθεσης.
«Ανάσες» από το 2026, υποσχέσεις μέχρι το 2027 και χαμόγελα από τους βουλευτές των Δωδεκανήσων. Ας σηκώσουμε το καρότσι του σούπερ μάρκετ, ας ρίξουμε μια ματιά στο πορτοφόλι μας και ας πούμε όλοι μαζί: «Όλα καλά θα πάνε».
Η Ελλάδα που ανέθρεψε γενιές κάτω απ’ τ’ άστρα, σήμερα απειλεί με χειροπέδες όποιον στήνει σκηνή δίπλα στο κύμα, αλλά κάνει τεμενάδες σε όσους ρίχνουν «πεντάστερο» μπετόν.
Όταν μια γυναίκα γίνεται στόχος body shaming γιατί τόλμησε να φορέσει μπικίνι στις διακοπές της, μαντέψτε ποιο είναι το πρόβλημα. Σίγουρα όχι η Μποφίλιου.
Αν δεν έχετε καταλάβει ακόμα τι σημαίνει celebrity humanitarianism με πολιτική επιλεκτικότητα, απλώς δείτε πώς η Madonna και ο Bono πατάνε σε δύο βάρκες με πολεμικό φόντο.
Κάθε φορά που μαθαίνεται η νοσηλεία κάποιου γνωστού, στήνεται ένα πανηγύρι και μπαίνει στην άκρη η ψυχική υγεία. Βίντεο, σχόλια, σενάρια και ειρωνείες, σαν να αξίζει ο άνθρωπος διαπόμπευση επειδή λύγισε.