Πόλη-φάντασμα το Ισλαμαμπάντ εν αναμονή διπλωματικών εξελίξεων

Επί σχεδόν μία εβδομάδα, η πρωτεύουσα του Πακιστάν περιμένει την πραγματοποίηση των ειρηνευτικών συνομιλιών ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, και, αν και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι δύο πλευρές θα συναντηθούν, μεγάλα τμήματα της πόλης παραμένουν αποκλεισμένα από τις αρχές.

Σημαντικοί δρόμοι που οδηγούν στο Ισλαμαμπάντ έχουν κλείσει και ένας αυστηρός κλοιός ασφαλείας περιβάλλει τη διοικητική πρωτεύουσα, τη λεγόμενη “Κόκκινη Ζώνη”, Στην παρακείμενη “Μπλε Ζώνη”, τα καφέ έχουν στερέψει από φρούτα, οι αγορές είναι έρημες, παρατημένες και χωρίς λεωφορεία στις αφετηρίες, οι μετακινούμενοι του Σαββατοκύριακου πασχίζουν να βρουν τρόπο να φθάσουν στα σπίτια τους.

Κυβερνητικοί αξιωματούχοι λένε πως τα μέτρα δεν πρόκειται να αρθούν σύντομα και ότι είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή για την άφιξη αντιπροσώπων, περιλαμβανομένου του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, την τελευταία στιγμή.

EPA/SOHAIL SHAHZAD

«Μας έχουν πει πως οι συνομιλίες μπορεί να πραγματοποιηθούν οποιαδήποτε μέρα», δήλωσε ένας αξιωματούχος.

Το λοκντάουν είναι το δεύτερο μέσα σε δύο εβδομάδες. Το Ισλαμαμπάντ σφραγίστηκε για πρώτη φορά για τις συναντήσεις των αντιπροσωπειών των ΗΠΑ και του Ιράν στις 11 Απριλίου, που τελείωσαν χωρίς συμφωνία. Η πόλη άνοιξε και πάλι για λίγο, στη συνέχεια έκλεισε ξανά καθώς το Πακιστάν περιμένει να φιλοξενήσει έναν δεύτερο γύρο που δεν έχει ακόμη λάβει σάρκα και οστά.

Για τους κατοίκους, η ανασφάλεια έχει γίνει η μεγαλύτερη δυσκολία. Το Ισλαμαμπάντ είναι μια πόλη διερχομένων, όπου πολλοί κάτοικοι εργάζονται στη διάρκεια της εβδομάδας και επιστρέφουν στο σπίτι της οικογένειάς τους το Σαββατοκύριακο. Τώρα, αυτό το μοτίβο έχει διακοπεί.

EPA/SOHAIL SHAHZAD

Η Ριζουάνα Ράις, 35 ετών, έφθασε στην αφετηρία των λεωφορείων intercity χθες Πέμπτη με μια αποσκευή για το Σαββατοκύριακο, ελπίζοντας να φθάσει στη γενέτειρά της, το Αμποταμπάντ, για πρώτη φορά σε δύο εβδομάδες. Ο σταθμός ήταν άδειος, δεν υπήρχαν ούτε λεωφορεία, ούτε αναχωρήσεις.

«Μερικές φορές η κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης λένε πως οι αντιπροσωπείες έρχονται, μερικές φορές λένε πως δεν έρχονται», είπε, αφού τηλεφώνησε στην οικογένειά της για να ζητήσει βοήθεια. «Κανείς δεν ξέρει και τώρα, ακόμη κι αν έρθουν, κανείς δεν θα το πιστέψει μέχρι να δει φωτογραφίες και βίντεο που να δείχνουν ότι είναι όντως εδώ».

Τελικά, ο αδελφός της κατάφερε να μισθώσει μια κοινή κούρσα μέσω μιας διαδικτυακής ομάδας ώστε να μπορέσει να ταξιδέψει.

Ο Αμπντούρ Ρεχμάν Ιρσάντ, διευθυντής στο σταθμό των λεωφορείων, είπε πως ο σταθμός ήταν κλειστός για πέντε με έξι ημέρες αποκλείοντας περισσότερους από 1.000 επιβάτες κάθε μέρα. «Ο κόσμος έρχεται εδώ επειδή είναι ένας λαϊκός σταθμός», είπε. «Αλλά φεύγουν άπραγοι».

EPA/SOHAIL SHAHZAD

Στο λόμπι ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, δημοσιογράφοι που ήρθαν στην πόλη από όλο τον κόσμο για να κάνουν ρεπορτάζ για τις συνομιλίες βρίσκονται στο δικό τους ‘limbo’. Οι κάμερες παραμένουν στη θέση τους. Ο εξοπλισμός είναι έτοιμος. Τα τηλέφωνα ελέγχονται ξανά και ξανά.

Όμως έπειτα από μία εβδομάδα στην αναμονή, δεν υπάρχουν πολλά να μεταδώσουν.

«Δεν ξέρω πόσες φορές θα πρέπει να ζητήσω υπηρεσίες καθαριστηρίου», δήλωσε ο Φάντι Μανσούρ, ανταποκριτής του Al Jazeera στον Λευκό Οίκο, που έφθασε από την Ουάσινγκτον για αυτό που νόμιζε ότι θα ήταν ένα σύντομο ταξίδι. «Πραγματικά δεν ξέρουμε πού πάμε».

Η κατάσταση έχει πλήξει επίσης τον εφοδιασμό της πόλης σε τρόφιμα. Ο Σαλφ-ουρ-Ρεχμάν Αμπάσι, 36 ετών, πωλητής φρούτων και λαχανικών, δήλωσε πως τα φορτηγά που μεταφέρουν προϊόντα παραμένουν αποκλεισμένα μέρες έξω από τη σφραγισμένη περίμετρο της πόλης.

EPA/SOHAIL SHAHZAD

«Δεν μπορεί να αφήνεις φρούτα και λαχανικά σε φορτηγά έξω από την πόλη — είναι ευαίσθητα, φθαρτά», είπε. «Έχουμε να πληρώσουμε νοίκι, να λειτουργήσουμε μια επιχείρηση». Σε ένα πολυσύχναστο καφέ στην Μπλέ Περιοχή το προσωπικό είπε πως έχουν τελειώσει οι φράουλες και άλλα υλικά παρουσιάζουν επίσης έλλειψη.

Η αγορά εκεί κοντά ήταν απόκοσμα ήσυχη, με τους κατοίκους να αποφεύγουν μακρές παρακάμψεις γύρω από την κλειστή Κόκκινη Ζώνη προκειμένου να φθάσουν στην εμπορική περιοχή.

«Όταν ανοίγει το Ισλαμαμπάντ, κλείνει το Ορμούζ», είπε ένας σερβιτόρος στο καφέ, αναφερόμενος στα στενά του Ορμούζ, το ‘αγκάθι’ στις διαπραγματεύσεις. «Όταν το Ορμούζ ανοίγει, το Ισλαμαμπάντ κλείνει».

Μέχρι σήμερα και τα δύο παραμένουν κλειστά χωρίς ορατό τέλος.